Het recht heeft gezegevierd

Als men aan rajah Tolossi had gevraagd welke godsdienst de beste was, dan had hij dadelijk geantwoord: het christendom. Voor zendeling Schwartz had hij grote achting. Hij noemde hem de Godsgezant. De godsdienst van Schwartz vond hij duizendmaal beter dan zijn godsdienst, de dienst van de afgoden. Dit dacht hij niet, maar hij sprak het ook onomwonden uit in het openbaar. En toch Tolossi bleef heiden en ging niet tot het christendom over. Er waren wel eens ogenblikken geweest, dat men dacht, dat hij zich zou laten dopen, maar het liep op niets uit.

Dit alles moet ons niet bevreemden. Herodes hoorde Johannes de Doper ook graag preken, maar hij werd tenslotte de moordenaar van Christus' voorloper. Het is wel erg, overtuigd te zijn, dat het christendom het beste van alles is en dan toch niet er toe overgaan. Hoe is het mogelijk, vraagt men zich af. En dan is er maar één antwoord en dat is: de man was té sterk gebonden door de banden van satan, die zijn prooi niet losliet; Tolossi was té zeer verzot op zijn vleselijke lusten, dat hij alles niet schade en drek kon achten voor de uitnemendheid, die in Christus Jezus is. Bovendien was de omgang met zijn vijandige ministers funest voor hem. Dit alles bij elkaar genomen, maakte dat de rajah een treurig leven moest leiden.

Vorige keer zagen we dat Tolossi op sterven lag en dat hij op het laatst van zijn leven Serfogi tot zijn opvolger aanwees. Die opvolger zou toevertrouwd worden aan de stiefbroeder van de rajah, namelijk aan Amir Sing.

Enkele dagen na dit besluit was Tolossi op drie en veertigjarige leeftijd gestorven. Nu zou dus Amir Sing in naam van Serfogi regeren. Dat had hij plechtig beloofd en hij zou een goed voogd en een rechtvaardig regent zijn. Helaas, de kroon schitterde zo in de ogen van Amir Sing, dat het hem speet de knaap als troonopvolger te moeten opvoeden. Hij wenste zelf rajah te worden en die wens werd zo sterk, dat alles op alles gezet zou worden om die wens verwezenlijkt te zien.

De Panditen, zijn rechtsgeleerden, zouden hem hierin steuen. Deze mannen, die de Hindoewetten terdege kenden, maakten Amir Sing wijs, dat rajah Tolossi helemaal verkeerd ad gehandeld door een troonopvolger aan te nemen.

Dat mocht volgens de Hindoewetten nimmer en daarom kon Serfogi nooit aanspraak maken op de troon. De slimme Panditen, die wel beter wisten, waren het met elkander eens om Amir te bedriegen. Zij wisten hoe vurig deze regent zo'n uitleg van de wetten begeerde. De rechtsgeleerden konden er een flinke duit aan verdienen. Het kostte daarom Amir Sing een aardige som geld, maar wie zal iets inbrengen tegen de uitspraak van rechtsgeleerden?

De engelse regering legde zich neer bij de uitspraak van de Panditen. Zij wist niet beter en zodoende beklom Amir Sing de troon van rajah Tolossi. Serfogi, die nu in de weg stond, werd gevangen gezet. De nieuwe rajah regeerde als een tiran. Tolossi had met geselen gekastijd, maar Amir Sing deed het met schorpioenen. Hij had nu vrij spel en liet zijn ware gedaante zien en die gedaante was afschuwelijk.

Zendeling Schwartz deed alles wat hij maar kon om de nieuwe rajah tot rede te brengen. Niets mocht evenwel baten. Al de vermaningen maakten geen indruk. Het hart van Amir Sing was als een diamant. Toch mocht het Schwartz gelukken om Serfogi vrij te krijgen. De arme jongen was zijn leven niet zeker meer. Vandaag of morgen zou hij door een sluipmoordenaar worden omgebracht. Nu kreeg de knaap een veilige plaats in Madras. Daar zou hij tot rust kunnen komen en een goede opvoeding krijgen.

Enige tijd later zit Schwartz in zijn kamertje te schrijven. Naast hem ligt het wetboek van de Hindoes. Met zijn vinger wijst hij bij en hij schrijft in het engels wat in de Hindoewetten staat. Waarom? Dat weet de zendeling ook niet.

Soms worden we tot dingen aangezet en we weten niet waarom we dit ter hand nemen. Niets gaat buiten Gods voorzienigheid. Ook het vertalen van de Hindoewetten niet. Opeens legt Schwartz zijn pen neer. Verschrikt roept hij uit: „Nu weet ik het! Arme Serfogi! Je bent het slachtoffer geworden van vals bedrog. Er is niets in de wet te vinden. De Panditen zijn sluwe bedriegers!"

Hij staat op en spoedt zich naar de voorzitter van de rechtsgeleerden. Hij valt met de deur in huis: „Ik ben gekomen om te zien waar het artikel in de Hindoewet staat, dat tegen prins Serfogi getuigt."

De rechtsgeleerde verschrikt en durft de zendeling niet recht in de ogen te zien. Nu weet Schwartz al genoeg.

Om zich een houding te geven, gaat de Pandit naar de kast om het wetboek te halen.

„Spaar die moeite, " roept Schwartz. „Nu ken ik uw wetten ook. Er is geen regeltje te vinden dat tegen de prins getuigt.

Wat hebt u toch gedaan? Gij hebt uw geweten met een zware schuld bezwaard. Beken uw schuld!"

De ontmaskerde man kan geen woord uitbrengen. Hij staat met neergeslagen ogen. Het is een ogenblik stil in het vertrek.

„Beken nu maar, " zegt Schwartz rustig, maar gestreng. „Wij waren bevreesd voor Amir Sing, " zegt de Pandit verlegen.

Spoedig was nu het bedrog algemeen bekend. Amir Sing was woedend en toen hij hoorde dat Schwartz de ontdekker van zijn schelmstuk was, riep hij uit: „Dat zal zijn leven kosten!"

De Heere beschermde de zendeling echter op kennelijke wijze. Hem werd geen haar gekrenkt. Het recht had gezegevierd. Serfogi werd in zijn rechten hersteld.

Schwartz had weer nuttig werk mogen doen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen