Zendeling en koning

Het was in Tanjour erg onrustig. Geen wonder. Het ging er nu met de rajah op of onder. Er zou nu beslist moeten worden. Afgevaardigden van Madras, vergezeld van de engelse stadhouder, hadden uren lang een ernstig onderhoud met de rajah. Buiten wachtte het volk op de uitslag. De uren kropen voorbij. Eindelijk was de ondragelijke spanning ten einde en het duurde niet lang of de hele stad wist welke beslissingen er waren genomen.

„De rajah heeft de regering neergelegd, " werd er bekend gemaakt. „Een raad van bestuur zal de orde in het land herstellen. Aan het hoofd van de regering staat nu Schwartz. De priester is nu ook koning van Tanjour."

Daar stond men toch van te kijken! Hoe was het mogelijk, dat de zendeling zich voor die taak had kunnen geven! Algemeen was men met die beslissing zeer ingenomen. Men kende de takt en wijsheid van Schwartz en daarvan mocht men het goede verwachten.

Toch was men wel bevreesd, dat de zware last de zendeling voorgoed neer zou drukken. Hij was verre van jong meer; men kon hem gerust al een grijsaard noemen. Schwartz had het „koningschap" niet zómaar op zich genomen. Hij had het gedaan in het belang van het land en eerst had hij de verzekering moeten krijgen, dat alles zonder geweld zou geschieden.

Alles was verlopen volgens plan. De stad Tanjour was helemaal opgelucht. En de rajah? Die was totaal geknakt en zonder levensmoed. Wel verheugde het hem, dat Schwartz zich aan het hoofd van de regering had geplaatst. Met aandacht luisterde hij naar de eisen, die door de zendeling werden gesteld. Alles vond hij goed. Onvoorwaardelijk gaf hij zich over.

De „Koning-priester", zoals ze de zendeling nu noemden, was nog niet lang aan het hoofd, of men zag de tekenen van vooruitgang al. Het vertrouwen was teruggekeerd en dat is al een groot ding. De onbebouwde velden werden langzamerhand weer bewerkt en zo zachtjesaan keerden de gevluchte mensen weer naar hun stad, in de hoop nu een beter bestaan te vinden. En dat vonden ze werkelijk. De zware belastingen bleven uit en men voelde aan, dat er rechtvaardig gehandeld werd op alle gebied. De regering van wreedheid was vervangen door een bestuur van liefde. Men zou nu wellicht denken, dat Schwartz zich met de zendingsarbeid niet meer kon bemoeien; dat zijn politieke werkkring niet zou toelaten, dat hij zich nog met geestelijke zaken zou kunnen bemoeien. Dit was echter volkomen anders dan we zouden denken. Bij de zendeling bleef het geestelijk werk op de eerste plaats staan. Al het andere beschouwde hij slechts als bijzaak. Dat wisten ook de ambtenaren. Als deze iets aan Schwartz moesten vragen of meedelen, wachtten ze altijd tot hij in de gelegenheid was om hen te woord te staan. Zo vaak was hij in geestelijke zaken gewikkeld en geduldig wachtten de ambtenaren tot die zaken waren afgehandeld. De adviezen van de zendeling waren steeds zó, dat ze onverwijld konden opgevolgd worden. De wijsheid en het doorzicht van de zendeling waren geweldig.

Wat was men in Madras blij, toen vernomen werd, dat alles zo goed ging nu de rajah was vervangen door Schwartz. De zendeling moest zeker beloond worden, meende men. En die beloning kwam. Het salaris van de „koning-priester" werd verhoogd met honderd pond sterling en per maand zou hij twintig goudstukken ontvangen voor reiskosten!

In het begin van het volgend jaar (1787) werd de jeugdige Kohlhoff bevestigd tot leraar. Schwartz reisde naar Tranquebar om bij die plechtigheid aanwezig te zijn. Nauwelijks op de bestemde plaats aangekomen, of daar komt een renbode van Tan jour met de boodschap: „De rajah ligt op sterven!"

Nu moest het zwaarste het zwaarste wegen. Zo vlug de zendeling maar kon, spoedde hij zich naar Tanjour. Gelukkig kwam hij niet te laat. Het was wel heel erg met de zieke, maar deze leefde toch nog. Hij was echter erg zwak. Met moeite kon hij zich verstaanbaar maken. Naast het sterfbed stond een jongen van negen jaar. Serfogi was een ver familielid van de rajah en op het laatste moment was deze knaap als zoon van de rajah aangenomen en als opvolger benoemd. Met bevende hand wees de stervende rajah naar Serfogi en richtte toen zijn ogen naar Schwartz. Toen zei hij: „Zie, dat is uw zoon. Hij is aan u toevertrouwd!"

Schwartz ontstelde en sprak: „Ik wenste wel, dat hij een kind van God mocht zijn."

„Dat is ook mijn wens, " antwoordde de rajah. „Gij zult daarom zijn voogd zijn en hem beschermen."

De zendeling schudde zijn hoofd en zei met vaste stem: „U weet, rajah, dat ik steeds bereid ben geweest u te helpen zoveel in mijn vermogen was. Uw laatste verlangen kan ik niet inwilligen. U weet, dat het kind achter gelaten wordt als een hof zonder omheining. Er zijn hier veel partijen, die de hand uitstrekken om aan de regering te komen. Het kind komt daardoor in groot gevaar. Het zal vandaag of morgen gedood worden en dan zal de verwarring ontzettend zijn. Ik wil het kind wel met goede raad helpen, maar om het op te voeden en te beschermen, dat zal mijn kracht te boven gaan. U moet een andere weg inslaan, rajah."

„Welke weg? " vroeg de doodzieke rajah. „Geef het kind aan uw stiefbroeder. Die kan als een vader voor Serfogi zorgen. Dan zorgt u ook voor de rust van het land en het welzijn van de inwoners.

„Ik geloof het niet. Ik betwijfel het." „Weg met de twijfel. In alle menselijke overwegingen is iets van twijfel. Denk nog even goed na en overweeg dan nóg eens wat er te doen staat."

Toen gaf de rajah zich over en zijn stiefbroeder Amir Sing werd als voogd benoemd van de jonge Serfogi.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen