De dag van de Zoon des mensen

Over de wederkomst van Christus wordt onder ons weinig gesproken. Behalve een bepaalde secte, die van uit een onbijbels oogmerk veel over deze dingen spreekt, zwijgen wij maar liefst over dit grote feit dat met zoveel woorden in de Bijbel ons vermeld wordt.

Het gaat ons vaak als de familie van een ernstige zieke. Hoe ernstig het gezicht van de arts ook staat, hoe men ook zelf kan waarnemen dat de zieke achteruit gaat, men verzwijgt angstvallig het vreselijke gebeuren dat ophanden is.

Sterven. Eén der onzen verliezen. Dat kan, dat mag niet. Vreselijk als dat zou plaatsvinden. En toch, wanneer wij de Bijbel inzien, dan weten wij het heel zeker. Wat mens leeft er die de dood niet zien zal! Het einde komt, voor mij zowel als voor u. Wanneer we aandachtig letten op de tekenen die de ernstige zieke openbaart, ja dan zegt ons verstand: „het einde komt". Maar dan voelen wij de banden die ons binden aan elkaar, dan denken wij aan de plaats die leeg zal vallen en wij klemmen ons vast aan het laatste strohalmpje. Zou hij toch misschien nog beter worden?

Zo staat men ook vaak tegenover de dag van de Zoon des mensen. Heeft de Heere niet zelf de tekenen aangewezen die Zijn komst voorafgaan? Maar zelfs al zien en horen wij deze zekere tekenen, dan zijn er velen die zeggen: „Nu al? " Nee, nu nog niet. Duizend banden binden aan de zonden en de wereld. Nee, dit mag niet waar zijn, dit kan nog niet. En nu spreek ik nog maar niet over degenen die van die dag in het geheel niet willen horen.

„En gelijk de dagen van Noach waren". Hoe waren die dagen dan? Wel, men had de openbaring des Heeren los gelaten en boosheid en bitterheid kregen totaal de overhand in de eerste wereld. Het leven werd niet meer gezien als voorbereiding voor de eeuwigheid. Men leefde om hier eeuwig te blijven. Vleselijke genietingen waren het enige levensdoel. Men leefde om te eten en te drinken, voor vleselijke genietingen die toch het ware geluk niet brachten. Want de aarde was vervuld met wrevel. Men zag Noach, de prediker der gerechtigheid, de Ark bouwen, maar spot en smaad viel hem ten deel. Men hield het voor onmogelijk dat er zo abrupt een einde aan hun zondig leven gemaakt zou worden. Men dorstte naar de zonden, men wilde al maar meer drinken uit die zoute fontein en zoveel te meer men dronk, zoveel te erger de dorst werd.

Ja, zo gaat het altijd in het leven in de zonden. Het voldoet niet en eindelijk sterft men van dorst. Zo was het in de dagen van Noach. Zo is het in de dag van de Zoon des mensen. Na het beest uit de zee (de vergode mens) volgt het beest uit de aarde (de materialist, de stofaanbidder). En na dit beest, het beest uit de afgrond. Het zonde-radicalisme zonder beperking, zonder grens, zonder ademtocht en zonder bezinning. Via de godsdienstloosheid naar ^d(e anti-godsdienst.

Bij de val des mensen leven wij niet; Toen berouwde het de Heere, dat Hij de mens op aarde gemaakt had. In de openbaring van Christus in de moederbelofte kwam God tot de mens met Zijn reddende liefde. Maar Gods heilsopenbaring is radicaal verworpen door de eerste wereld en dat nu is een oorzaak dat het God smart de mens gemaakt te hebben.

Het is deze smart die Christus ten volle gedragen heeft door alle eeuwen heen. In de dagen van Noach, ook in de dagen toen Israël verdrukt werd door de Egyptenaren. Voor zijn heilsopenbaring was geen plaats meer. Met diepe smart geeft Jezus Jeruzalem prijs aan het oordeel der verharding. In niets wordt de Heere meer smart aangedaan dan wanneer wij Zijn boodschap, de enige boodschap die ooit ter redding gehoord zal worden, naast ons neerleggen en net doen of God het tegen anderen heeft, wanneer wij Hem maar laten praten en intussen leven om te eten en te drinken, voor we-

relddienst en zondegenot. Hoe lankmoedig God ook was, 120 jaren lang, zij bekeerden zich niet. De vijandschap van het ongeloof heeft hun hart steeds harder gemaakt. Al de tekenen hebben zij versmaad totdat het telaat was en de zondvloed kwam en ze allen verdierf. De goddelijke roepstemmen komen tot ons in oorlogen en aardbevingen. De Leeuw heeft gebruld en wie zou niet vrezen. O, bekent toch bij het licht van Gods Geest wat tot onze vrede is dienende. Zo gij het middel tot redding versmaadt, komt gij om, misschien eerder dan u denkt.

Bidt toch om de Geest des Heeren, Die zal u overtuigen van de schandelijkheid van uw zonden en ook van de bereidheid Gods om ook u, wanneer gij heden nog bekent wat u tegen Hem misdreven hebt, in te brengen in die Ark der behoudenis, Christus.

Straks gaat dat bevreesde, ellendige, schuldige en in zichzelf zo arme volk in de Ark. Dat volk, dat hier mag zeggen: Heere, u kunt mij toch geen kwaad meer doen. Ik heb eerlijk het oordeel verdiend. Maar die, daar zij onder de uitvoering van Gods rechtvaardig vonnis niet bestaan kunnen, nu mogen vluchten tot die Ark der behoudenis, roepende met die vrouw: „Heere, help mij".

Dat volk, dat gaat wenen en bitter rouwklagen over hun zonden wanneer zij God in Christus zien wenen. O, een wenende Christus te ontmoeten, een God die smart draagt over mij, wie zal het beschrijven wat er dan in ons hart omgaat.

Dan buigen wij in het stof en wensen clat de dag van Zijn toekomst haast komen mag. De dag waarop Hij alle zonden van de wereld zal wegdoen, een nieuwe Hemel en aarde scheppen zal waarop eeuwige vreugde wezen zal.

Geliefde lezer, als die dag vandaag komt, bent u dan in cle Ark?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen