Schwartz kwijt zich van zijn taak

De toestemming was dus verkregen en de reis kon worden voortgezet. Eerst ging het langs de Kaweristroom en vervolgens langs een bergrug tot aan een vesting. Later ging het weer door een nauwe doorgang in het gebergte. Hier was echt moed voor nodig. Inboorlingen begeleidden het vijftal met fakkels om de tijgers en slangen op een afstand te houden. Toen men het gebergte achter zich had, werd de Heere gedankt voor Zijn trouwe leiding.

Op 24 augustus arriveerde het gezelschap bij de vesting Mysore, de naam, die aan het hele land werd gegeven. De dag daarop passeerden ze de brug, waarachter de residentie van Hyder Ali lag. Van ver was het paleis al te zien. Een siddering moest wel over het lichaam gaan, als men bedacht in het hol van de leeuw te komen.

Nu naderde men het buitenhof van het paleis. Een vreselijk geluid klonk op. Wat zou dat te betekenen hebben? De mannen bleven niet lang in het onzekere. Een groep mannen stond in een halve cirkel om een paal heen. Aan die paal was iemand vastgebonden, die erbarmelijke kreten uitte. Geen wonder! Twee soldaten sloegen met gesels, die met ijzer waren beslagen, op de rug van de ongelukkige. Wie was die misdadiger? Een oppertolbeambte, die slechts een kleine oneerlijkheid had begaan. Wat moest de straf dan wel zijn bij een zwaar vergrijp tegen de koning!

De begeleiders van Schwartz werden zo wit als een doek toen ze het schouwspel aanzagen. Ze verwensten de engelse regering en waren boos op hun heer, die hen had mee getroond naar dat vreselijke toneel.

De zendeling was evenwel heel rustig. Hij had zich overgegeven aan de Heere en daardoor was elke mensenvrees van hem geweken.

Op de vraag of hij bij de koning mocht toegelaten worden, werd de zendeling een tent gewezen, waar hij met zijn helpers vertoeven kon, totdat het antwoord van de vorst zou komen. Dat antwoord liet twee dagen op zich wachten. Toen kon hij ontvangen worden.

De koning nam Schwartz op van het hoofd tot de voeten. Hij zat op een prachtig tapijt. De zendeling mocht op een ander tapijt plaats nemen. Daarop vroeg Hyder Ali: „Wat is uw boodschap? "

Kort en met grote ernst bracht Schwartz zijn boodschap over. Tijdens zijn spreken werd hij nauwkeurig door de koning gade geslagen. Het gezicht van de heerser kreeg een minzame uitdrukking. Je kon merken dat de zendeling door heel zijn verschijning en door zijn welsprekendheid grote indruk maakte.

Toen Schwartz ophield, antwoordde Hyder Ali: „Niet ik, maar de engelsen hebben hun woord gebroken. Zij zijn trouweloos geweest. Ik heb ook te klagen over de vijandelijke houding van de nabob van Karnatik. Ik ben evenwel geneigd tot de vrede. Als de engelsen het oprecht menen, dan reik ik de hand van vriendschap. Ik wil dan hun vriend zijn."

Toen traden de ministers binnen en gaven aan de koning ingekomen stukken, die met duidelijke stem werden voorgelezen. Hyder Ali, die zelf niet kon schrijven, dikteerde het

antwoord op de stukken, die gelezen waren. Men moest wel versteld staan over de vlugheid waarmee de koning cle zaken afwikkelde!

Nadat de ministers vertrokken waren, betuigde de koning nogmaals zijn vredelievendheid en toen was de zaak afgehandeld. Dat zou men denken, maar Schwartz mocht nog niet terug; verscheidene dagen moest hij weer bij cle vorst komen. Over alle mogelijke dingen werd gesproken, uren lang. De zendeling kon niet nalaten ook te spreken over de geestelijke dingen. Hij was gewend aan alle wateren te zaaien. Wie weet wat zijn woorden zouden uitwerken! De koning luisterde met grote aandacht, ook als Schwartz van de aardse dingen overging op de hemelse.

Eindelijk mocht de zendeling naar zijn plaats terugkeren. Toen hij afscheid nam, vertelde Schwartz nog, dat hij nooit zich bemoeid had met wereldse aangelegenheden. Hij had deze boodschap enkel gedaan in het belang van de vrede. „Goed, goed!" riep Hyder Ali hartstochtelijk. „Ik denk ook zo. Ik wens vrede met de engelsen."

In zijn herberg lag voor Schwartz een buidel met driehonderd ropijen klaar. Dat was ongeveer ƒ 300, een geschenk van Hyder Ali. Maar de zendeling wilde dat bedrag niet aanvaarden en verzocht aan de officier, die daar was, of deze het geld terug wilde brengen. Maar de officier dacht er niet aan.

„Dan doe ik het zelf, " sprak Schwartz.

„Dat kunt u doen als u wil, maar het zal niets helpen. Niemand wordt na het afscheidsbezoek meer toegelaten. Het zou een belediging voor de vorst zijn."

Schwartz nam de buidel met het geld dan maar mee naar Madras. In deze plaats teruggekeerd, wou hij het bedrag aan cle engelse stadhouder geven, maar die nam het ook niet aan.

Toen wist Schwartz er wel raad mee. Het duurde niet lang of er stond een weeshuis in Tanjour!

Van de engelse regering werd hem ook een beloning gegeven, maar ook daar verzette de zendeling zich tegen. „Geef die beloning maar aan broeder Pohle, " sprak hij. „Die trouwe helper heeft maar een klein salaris. Geef hem een vast jaarlijks inkomen."

Dit gebeurde.

Al de moeite van Schwarz was echter tevergeefs. Hyder Ali hield zijn woord wel, maar de engelsen waren trouweloos. De leeuw werd dus opnieuw getergd en met honderdduizend man trok hij op tegen Karnatik.

Drie jaren lang moord en brand en verwoesting!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen