Blikken in Bunyan's pelgrimsreis

9

Thans zien we ten vierde, hoe genade het geduld op haar beurt weer onderhouden moet. Dit vuur, zegt Uitlegger, is het werk der genade, dat in het hart wordt gewerkt. De duivel wil het uitblussen, maar Christus onderhoudt het door de olie van Zijn Geest.

Als vijfde beeld wordt aan Christen de strijder vertoond, die ten koste van alles het paleis wil binnengaan. Alleen wie volhardt tot het einde toe, zal de overwinningskroon behalen! Christen wordt door clit gezicht zo in verrukking gebracht, dat hij nu wel aanstonds in allerijl naar Sion wil optrekken. Maar de wijze Uitlegger voegt hem toe: Wacht nog wat; ik wil u nog enkele dingen laten zien.

En dan wordt in een volgend tafereel het groot gevaar van afvallig te worden op een aangrijpende wijze onze pelgrim voor ogen gesteld. Een man, volgens zijn eigen woorden: „vroeger een eerlijk en veelbelovend belijder", zit thans opgesloten in een kooi, de kooi der wanhoop. Hier ziet Christen een wanhopige, gezondigd tegen licht en beter weten in, de Heilige Geest bedroefd hebbende, van God verlaten, zijn hart verhard en zonder berouw. Wellicht bedoelt Bunyan hier de zonde tegen de Heilige Geest.

Tenslotte ziet Christen het visioen van het oordeel, wat niet zonder indruk aan hem voorbijgaat. Zo heeft Christen de lessen, die hem in dit merkwaardig huis geschonken werden begrepen. Hij is er door aangespoord om met des te vuriger liefde Hem te dienen, die hij reeds zo hartelijk heeft lief gekregen. Hij gordde zich cle lendenen en maakte zich klaar voor de reis. En Uitlegger zei: „De Trooster zij allerwege met u, o Christen, en Hij vergezelle u op de weg naar de hemelstad!"

Dan gaat Christen op weg. Het pad, dat hij betreedt, is aan weerszijden cloor een heg omtuind. Deze heg draagt de naam Heil, Redding. Een wal van Gods beschermende genade omgeeft Christen. En dan ontdekt hij een Kruis op een plaats, waar de weg een weinig klom, terwijl er zich een graf aan cle voet van die kruisheuvel bevond.

Toen zag ik in mijn droom, zegt Bunyan, dat juist toen Christen het Kruis bereikte, de last van zijn schouders losraakte, van zijn rug afgleed en begon te rollen en voortging tot aan de opening van het graf, waar hij in viel. Daarna zag ik die last niet meer. Christen springt driemaal op van vreugde en jubelt: Hij heeft mij rust gegeven door Zijn smart en leven cloor Zijn dood! Doch ziet, terwijl hij daar stond en weende, kwamen 3 blinkende gestalten tot hem, die hem begroetten met: Vrede zij u! De eerste zei: Uw zonden zijn u vergeven! De tweede nam hem zijn gescheurde klederen af en deed hem wisselklederen aan. De derde stelde een teken aan zijn voorhoofd en gaf hem een rol, met één zegel er op, verzocht hem deze onder het gaan in te zien en aan de poort des hemels af te geven. Daarop gingen zij weg. Hierin zien we een aanduiding van de volzalige Drieënige God. De Vader spreekt vrij van schuld. De Zoon schenkt het kleed Zijner gerechtigheid. De Geest heiligt en geeft getuigenis in het hart.

Zo zet Christen zijn tocht bemoedigd voort. Hij heeft de ene ontmoeting na de andere, die met rijke afwisseling, vaak niet zonder humor, worden beschreven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen