Meditatie

(3)

In onze vorige meditatie hebben we erbij stilgestaan, dat de Heere Jezus Christus als de Herder der schapen de dood wilde ingaan, om zo door lijden en sterven aan Gods strafeisende rechtvaardigheid genoeg te doen, de schuld te betalen, Gods toorn te stillen en de vrede voor Zijn schapen te verwerven.

En juist in het feit, dat de God des vredes de Herder der schapen uit de dood wederbracht, opwekte, ligt het duidelijkst bewijs dat de vrede met God getekend is. Want toen de Vader de steen van het graf door één Zijner boden liet afwentelen en Zijn Zoon wederbracht uit de dood, sprak Hij daarin uit, dat het genoeg was, dat de straf op de zonde voldragen was, dat Hij Zijn Zoon ontsloeg van alle verdere strafvervolging en dat dus de vrede getekend was.

Maar lezers, hoe wordt nu die vrede die door Christus verworven is, ons deel? Wel, langs dezelfde weg, als waarin Christus, als Herder der schapen die vrede verworven heeft. En welke weg was dat?

Deze: Christus geloofde onvoorwaardelijk het vonnis van de Goddelijke Rechter. Hij erkende de rechtvaardigheid van de eeuwige dood als straf op de zonden. En daarom ging Hij de dood in, plaatsbekledend voor Zijn schapen. En in die weg heeft Hij de vrede verkregen. En langs diezelfde weg kan nu die vrede met God, door Christus verworven, ons deel worden. Dat is dus deze weg, dat wij geloven het vonnis van de Goddelijke Rechter. Dat wij erkennen de rechtvaardigheid van de eeuwige dood als straf op de zonde; dat wij dus Gods recht leren toevallen, onvoorwaardelijk, met de belijdenis: „Gij zijt volmaakt, Gij zijt rechtvaardig Heer', Uw oordeel rust op d' allerbeste wetten."

Door ontdekkende genade komt de Heere alle valse reden uit te stoten. En dan wordt het waarheid:

„Rust, noch vrede wordt gebonden om de zonden, voor het hol van mijne voet".

En dan is de weg, die de Heere door Woord en Geest leert, deze, dat vrede wordt ontvangen in de weg van een volkomen bukken onder God, van een toevallen van Gods Recht.

Ja, reeds bij aanvang op de weg des levens geeft de Heere de ontdekte zondaar, temidden van al zijn ongeluk, veroordeling en Godsgemis, waaronder hij gebukt gaat, bij ogenblikken in de opening van het Woord zulke genietingen van vrede, die hij niet verklaren kan, maar toch voor alles wat van de wereld is, niet zou willen missen.

Ja, welk een vrede vervult het hart als temidden van onze onmogelijkheid om nog ooit met God verzoend te worden, de Heere de mogelijkheid in Christus ontsluit en de ziel ruimte mag vinden in de dierbare Zaligmaker. Ja, welk een onuitsprekelijke vrede wordt ontvangen, als de Heere Jezus als geschonken Borg, geschonken uit de hand des Vaders, door het geloof aangenomen en omhelsd mag worden, wanneer al onze wegen op Hem gewenteld mogen worden om op Hem te leunen en te steunen. Paulus zegt van de Heere Jezus „Hij is onze Vrede", en

door de verzegeling des Heiligen Geestes krijgt Gods kind in zijn hart de bewustheid van zijn staat van vrede met God. „Hier wordt de rust geschonken." „Wij dan, gerechtvaardigd zijnde uit het geloof, hebben vrede bij God door onze Heere Jezus Christus."

O gelukkig maar ook noodzakelijk, lezers, om iets van die vrede te leren kennen, van die vrede met God door Christus, waarbij alles ons vrede toeroept, tot de grassprietjes der aarde toe.

Met die vrede in het hart kunnen we rustig de donkere toekomst binnengaan. Met die vrede konden Paulus en Silas lofzangen zingen te middernacht in de kerker van Filippi. Met die vrede in het hart ging Habakuk uitroepen: „Alhoewel de vijgeboom niet bloeien zal en geen vrucht aan de wijnstok zijn zal, dat het werk van de olijfboom liegen zal en de velden geen spijze voortbrengen; dat men de kudde uit de kooi afscheuren zal en dat er geen rund in de stallingen wezen zal; zo zal ik nochtans in de Heere van vreugde opspringen, ik zal mij verheugen in de God mijns heils".

Eenmaal zal als vrucht van het werk van de grote Herder der schapen de volle vrede weer op aarde hersteld worden. Eenmaal zal de £> aradijsvreugde weer in volle heerlijkheid glanzen. Dat zal zijn, wanneer de grote Herder Zijn laatste schaap binnengebracht zal hebben in de schaapsstal hierboven en de God des vredes alles zal zijn in allen.

Dan zullen alle schapen die aan God de oorlog verklaard hadden en die waardig waren in eeuwige onvrede onder Gods oordeel weg te zinken, eeuwig de vredepalmen dragen voor des Konings Aangezicht.

„Dan zal 't alles cloor de vrede bloeien,

totdat geen maan meer zij".

O lezers, wat is dat volk dan toch gelukkig, die vrede met God gekregen hebben door het bloed des eeuwigen testaments, nadat zij bevindelijk de dood zijn ingegaan met al het hunne.

De God des vredes is eeuwig hun zalig deel.

De Herder is eeuwig hun Hoofd en Koning.

Het bloed des eeuwigen testaments is voor eeuwig hun waarborg en kracht.

De vrede is afgekondigd in de hemel en in hun hart.

Ze zijn met Christus gestorven, maar ook met Hem opgewekt tot de vrede met God.

Wie zal hen dan nog scheiden van de liefde Gods welke is in Christus Jezus, hun Heere?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen