Christelijke organisatie.

Zoals de lezer zich zal herinneren, werd een briefschrijver uit Gouda aangevallen door iemand uit Goes en door iemand uit Gouda. De Gouwenaar heeft dat niet op zich laten zitten en reageert als volgt:

„Mijn antwoord op de kritieken in „Daniël" van 15 maart 1963.

Het is een misverstand te menen, dat ik tegenstander ben van Christelijke organisatie en van een democratische regeringsvorm. Ik acht Chr. organisaties nuttig en nodig in deze staatsvorm. Immers met dankbaarheid mag worden teruggezien op het vele goede, dat in het verleden voor de arbeiders en voor ons volk bereikt is. Maar in mijn (verkort opgenomen) brief (ik had slechts enkele korte opmerkingen weggelaten, waardoor aan het geheel absoluut geen afbreuk is gedaan. Gesprekl.) in „Daniël" van 15 februari j.1. heb ik gemeend te moeten wijzen op de huidige macht van de bonden. Wat toch is het geval? De koers van de bonden is de laatste jaren zo geweest, dat aan de overheid steeds meer bevoegdheden werden toegekend, waardoor het maatschappelijke leven meer en meer van hogerhand wordt gedirigeerd. (Denk slechts aan de p.b.o., waarbij het land wordt opgedeeld in „schappen") Het leven wordt steeds meer overdekt door een net van organen, die in feite de dienst uitmaken. Er is een overheidsverzorging gekomen van de wieg tot het graf. Het behoeft wel geen betoog, dat dit voor de democratie funest is geweest. Ook het C.N.V. is onder invloed van de juridische en economische faculteit van de Vrije Universiteit dit pad opgegaan. Zo is de positie der Bonden steeds meer geworden die van pressiegroepen, van een staat in de staat. Zij bestrijken thans een terrein, dat veel groter is dan hun eigenlijke werkingssfeer. Formeel mag het waar zijn, dat de Bonden niet aan politiek doen. De praktijk is, dat zij in de volksvertegenwoordiging „hun' mensen hebben zitten, waar zij goedkeuren hetgeen achter gesloten deuren met elkaar afgesproken is. Zo is het beleid van de Bonden de laatste vijftien jaar sterk gericht geweest op de voortdurende opwaartse druk van het loonniveau. De Bonden moesten immers aan de leden hun bestaansrecht blijven bewijzen. Bij herhaling is de regering al gezwicht voor de druk van de vakbonden om een loonronde te bewerkstelligen, die hoger was dan de gestegen produktie. Dit heeft inflatie van het geld tot gevolg gehad, waarvan landgenoten, die hun inkomens niet konden aanpassen aan de dalende koopkracht van de gulden, het slachtoffer zijn geworden. Inflatie, ook wel genoemd permanente anonieme diefstal, is scherp te veroordelen, daar zij valt onder het gebod, dat ook voor de overheid geldt: Gij zult niet stelen. De Heid. Catechismus leert ons, dat God in dit gebod ook dieverij noemt „alle boze stukken en aanslagen, waarmee wij het goed van onze naaste denken aan ons te brengen."

De Christelijke vakbeweging moge zich haar roeping weer klaar bewust worden. Het zal met haar gedaan zijn als ze zich uitsluitend zou bekommeren om materiële belangen en als ze niet tegen de overheid zou durven protesteren over de inflatie en de „zwarte" lonen. Van haar moet de klaroenstoot uitgaan, dat het God is, Die ons leven beheerst van de wieg tot het graf. Zij moet de overheid terugmanen tot de Schriftuurlijke beginselen, zoals Groen van Prinsterer ons geleerd heeft, als hij er op wees, dat verzekering van de burgerlijke rechten verkieselijk is boven een toestand, schatrijk aan politieke rechten, terwijl in eigen kring geen vrije levenssfeer vergund wordt.

De overheid dienen we weer te zien in de eerste plaats als handhaafster van het recht en niet als verzorgster van allen."

Aldus het antwoord op de kritieken in „Daniël" van 15 maart j.1. van een Gouwenaar.

Mochten de heren uit Goes en Gouda van re-of dupliek willen dienen, dan heb ik daar geen bezwaar tegen. We kunnen hun brieven wel plaatsen tussen een ander onderwerp door. Overigens wou ik de diskussie over „Chr. Organisatie" hiermee besluiten.

Samenvattend komen we tot de volgende conclusies:

1. Neutraal is ondenkbaar.

2. Men is overtuigd van de noodzaak van organisatie.

3. Bijna alle reflectanten geven de voorkeur aan een Christelijke organisatie.

4. Men is evenwel niet blind voor de gevaren, die ook hier bestaan. Dit mag echter geen reden zijn om te bedanken.

5. Staken wordt unaniem afgewezen, niet het stakingsrecht (b.v. bij verplichte zondagarbeid. Denk aan de glijdende werkweek).

Ik wil ten slotte nog even wijzen op een uitspraak van de Generale synode der Ger. Gemeenten in 1922: „De Generale Synode, geen oordeel uitsprekende over maatschappelijke organisatie, is van mening, dat de kerkeraden vrijwillige stakers of uitsluiters hebben te censureren."

Tenslotte wil ik vanaf deze plaats allen hartelijk dankzeggen, die aan de diskussie hebben meegedaan. Het is goed, dat men over dergelijke dingen z'n gedachten eens laat gaan. Wanneer deze diskussie heeft bereikt, dat men gaat nadenken, acht ik al veel gewonnen. En onze vriend uit Zeeland, die dit probleem indertijd heeft aangesneden, kan geloof ik, met de reakties ook tevreden zijn.

Gesprekleider.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen