De atoombewapening (slot)

In „Daniël" van 1 maart j.1. schreef ik het één en ander, naar aanleiding van een vraag uit Middelburg, over het bovenstaande onderwerp.

Helaas kreeg ik als reactie op dit artikel slechts twee brieven. Eén van de vraagsteller uit Middelburg (die, hoewel ik dit schreef, toch nog geen militair is) en één van een lezer uit Nw. en St. Joosland. Jammer dat onze militairen, voor wie deze rubriek bestemd is, de moeite niet hebben genomen hun mening te schrijven. Hoe is het jongelui, te druk of geen interesse?

Ondanks het feit dat de reactie op het vorige artikel zeer gering was, wil ik het onderwerp toch afwerken.

Zoals jullie nog wel weten gaat het over de vraag of wij het al dan niet eens behoren te zijn met de verklaring van de Hervormde Synode inzake de kernbewapening.

Wat het antwoord op deze en alle daaruit voortkomende vragen betreft, wil ik in de eerste plaats wijzen op het artikel van Ds. H. Rijksen in „De Saambinder" van 6 december 1962.

Onder de titel „In de schaduw der vernietiging" schrijft Ds. Rijksen naar aanleiding van de verklaring der Hervormde Synode welke houding wij tegenover deze verklaring hebben in te nemen.

Wij kunnen het met de inhoud van het artikel van Ds. Rijksen volkomen eens zijn. Hij schrijft o.m.:

„Als deze synode aandringt met alle middelen te vermijden dat het tot een dergelijke verschrikkelijke oorlog komt, dan zijn wij het allen met haar eens. Doch daar gaat het niet over. Wel hierover, of de overheid in deze tijd, ter verdediging van wat God ons als erfgoed van onze vaderen schonk, in een oorlog ook kernwapens zou mogen doen hanteren door haar krijgsmacht. Daarop zegt deze synode: Neen. De overheid zegt, en wij met haar: Ja."

Ds. H. G. Abma, voorzitter der S.G.P., heeft tijdens de algemene vergadering der S.G.P. op 21 februari j.1. eveneens over dit onderwerp gesproken. In de door hem gehouden rede, als brochure uitgegeven onder de titel „Aller volken macht" zegt hij hiervan o.m.:

„Romeinen 13 leert ons, dat de overheid het zwaard niet tevergeefs draagt als Gods dienares, als een wreekster tot straf van degene, die kwaad doet. Wanneer de overheid echter het zwaard uit handen legt, waartoe de synode een oproep laat uitgaan, dan krijgen de kwaaddoeners de vrije hand. Wel is noodzakelijk clat tot elke overheid de ernstige en dringende vermaning uitgaat, dat God gestreng zal tuchtigen elke regeerder, die een atoomoorlog ontketent met alle aankleve daarvan."

Mij dunkt dat in bovenstaande gedeelten een afdoende antwoord wordt gegeven op de gestelde vragen. Nu kunnen we nog wel lang praten en schrijven over de gevolgen van een atoomoorlog, zoals de vraagsteller uit Middelburg doet in een zeer uitvoerige brief, maar daarmee gaan we steeds aan de vraag van het probleem voorbij, n.1. „Is de kernbewapening in strijd met Gods Woord? " Het antwoord daarop is jullie nu duidelijk.

Met een gedeelte uit het hierboven genoemde artikel van Ds. Rijksen wil ik dit onderwerp beëindigen. Hij zegt daarin: „Ook vinden wij in dit schrijven een ernstig gemis, dat in zulk een schrijven veel te weinig wordt heengewezen naar het enige middel tot ontkoming, namelijk de weg van het bukken van God en het wederkeren tot Hem.

Was het voor deze synode, die over zulke ernstvolle zaken zelfs een herderlijk schrijven deed uitgaan, niet een dure plicht, in de eerste plaats op te roepen tot ware boetvaardigheid voor de Heere, met verlaten van de wegen des verderfs en verzaking van het leven in de verlustiging des vleses, en ontheiliging van Gods Naam, dag en ordinantiën, en weder te keren tot de rechte wegen des Heeren, van Zijn Woord en Wet? "

Militair.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen