De zendeling ten voeten uit getekend

Dicht bij de stadspoort van Trichinopoli zit een jonge europeaan onder een palmboom. Hij heeft de schaduw opgezocht en dat is wel nodig, want het is snikheet. In de schaduw is het voor iemand, clie in dit land niet geboren is, nog haast niet vol te houden. Een Hindoe zit naast de jongeman en wuift met een waaier wat koelte toe. De gesprekken zijn opgehouden en de europeaan is haast in slaap gevallen.

Het is bladstil, maar even later komt er gerucht op de weg. Er nadert een huifkar, die door twee witte ossen getrokken wordt. De ossen moeten bij de palm stilhouden; de bruine koetsier heeft de leidsels strak aangetrokken. Nu klinkt een stem in het engels:

„Weet u ook waar de overste Wood woont? "

Nu schrikt cle europeaan op en antwoord op de beleefde vraag terug in het engels:

„Dat kan ik vanaf hier moeilijk uitleggen, maar kom even bij mij en clan zal ik het wel zeggen."

Even later zit de vreemde ook onder cle palmboom. De bruine knecht moet maar verder rijden met cle ossenkar. „Ik kom uit Madras en ik moet geruime tijd in Trichinopoli wonen om het perzisch te leren. Dat heb ik nodig voor mijn politieke loopbaan."

„Hé, dat is ook toevallig. Ik ben ook voor hetzelfde doel hier. Ik ben van Calcutta gekomen en mijn naam is Chambers." „Mijn naam is Skott. Wat ben ik blij met deze ontmoeting. Ik mag Gocl voor deze leiding wel danken. Kent u ook zendeling Schwartz, waarover hier zoveel gesproken wordt? " „Of ik die ken, " zegt Chambers. „Hij is als een vader voor me; ik moet eigenlijk zeggen, clat ik zijn kind ben. Ik kwam hierheen als een kind van de wereld en aan hem heb ik het te danken dat ik anders geworden ben. De Heere heeft Schwartz op mijn weg gezonden en daarvoor kan ik niet genoeg dankbaar zijn."

„Ik ken hem alleen naar wat ik in Madras van hem heb gehoord, maar valt het niet tegen als je de man van dichtbij leert kennen? In de regel doet men er een beetje bij."

„Integendeel, Skott. Dat zul je direkt merken wanneer je ermee in contact komt."

„Ik wordt begerig er meer van te horen. Vertel eens iets van hem."

„Hij is op het eerste gezicht geen opvallende figuur. Zijn kleding is eigenlijk wat ouderwets en zijn jas is kaal. Hij woont in een hut, die maar plaats geeft aan een bed, een tafel, een stoel, een boekenplank en aan hem. In clie hut kun je nauwelijks rechtop staan. Hij is donker van opslag, van middelbare grootte en is erg vriendelijk. Als ik je zeg wat hij op één dag verricht, zal je 't niet geloven."

„Is het waar dat hij bij zijn zendingswerk onder de heidenen en mohammedanen ook de geestelijke leiding heeft van het garnizoen? "

„Dat zou ik geloven. Het Londense zendingsgenootschap vertrouwde dat niet al te best. Het dacht dat er zodoende van het zendingswerk niet veel terecht zou komen. Men zei: Niemand kan twee heren dienen. Maar ik zeg je, dat je het heidendom niet moet zoeken bij de heidenen en moliammedanen alleen, maar dat er ook veel heidendom te vinden is bij het engelse krijgsvolk. En dat is juist zo mooi: ontspanning heeft Schwartz nooit, maar de afwisseling bij zijn werk is zijn ontspanning. Dan is hij bezig bij de hindoes en dan bij de blanken."

„Is het zo, clat hij meer ontzag heeft over de soldaten dan cle officieren? "

„Nou, je weet hoe het gesteld is onder de engelse garnizoenen in Indië. Maar die zedeloosheid zal je in Trichinopoli niet vinden. De kerken zijn vol als Schwartz preekt en er is een vereniging van zestig leden, die hebben afgesproken elkander in broederlijke liefde te waarschuwen als de levenswandel verkeerd gaat."

„Nu heb je gezegd hoe hij is als garnizoensprediker, maar hoe gaat het nu onder de hindoes? "

„Gemakkelijk is zijn werk niet, maar met behulp van katecheten dringt hij ver het heidendom binnen. Nu zijn de hindoes oppervlakkig en onstandvastig, en dat is jammer, want daardoor vallen ze zo gauw tot het heidendom terug. Je moet Schwartz bewonderen als je hoort op welke wijze hij met de hindoes een gesprek voert. Moet je horen. Een hindoe vraagt hem: „Waarom zijn de europeanen gekomen om ons land in bezit te nemen? " Het antwoord van de zendeling luidde: „Ik ben niet gekomen om uw land in bezit te nemen, maar om uw hart te veroveren." De hindoe ging verder: „Met welk recht nemen cle europeanen ons land weg? " Het antwoord was: „Met welk recht onttrok gij Gocl, de Heere, uw hart en gaaft het aan zijn vijand de satan? " Op zekere dag ging de zendeling bij een boom zitten waar een afgodsbeeld bij stond. Schwartz draaide zijn rug naar de afgod en zat heel rustig. De omstanders wilden dat verhinderen, want het was ontheiliging van hun god. Glimlachend sprak Schwartz: „Laat toch die god zelf spreken als hij iets tegen mij heeft/'

Vanzelfsprekend zweeg cle god en langzamerhand kwamen

de mensen dichterbij om zijn woorden te horen.

Er waren ook vleiers, zoals we die overal en in alle tijden zullen hebben. Eén van die vleiers sprak tot Schwartz: „Als ik u maar aanzie dan is het genoeg; dan vallen al mijn zonden van mij af."

„Zo, " antwoordde de zendeling, „doet u dat ook bij een dokter als ge ziek bent. Zegt ge dan: ik heb geen medicijnen nodig, want als ik u aanzie dan ben ik gezond? " Langzamerhand wist Skott nu al heel wat van Schwartz af. De mannen stonden op en gingen naar de stad. Daar zou Skott de bekende zendeling wel ontmoeten. En het zou ook voor hem tot eeuwige zegen zijn!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen