Christelijke organisatie

Ik laat hier de mening volgen van een lezer uit Den Haag.

Hij merkt o.a. op: „Maar als alle boeren van de Ger. Gem. nu eens lid waren van de C.B.T.B. en hun lidmaatschap actief uitoefenden, dus ledenvergaderingen bezochten enz. dan zouden de gevolgen niet uitblijven. Het is juist dat zo van een afstandje kritiek uitoefenen zonder positief iets daar tegenover te stellen, wat ons (soms of vaak? ) kenmerkt en dat anderen irriteert. Ik ben het dan ook helemaal eens met die landbouwer uit Veen, die wel uit ervaring over de tegenstelling tussen de C.B.T.B. en z.g. neutrale organisaties kan schrijven en voor de C.B.T.B. kiest en de daar bestaande fouten en misstanden onze schuld noemt. Wel merk ik hierbij op, dat ook de C.B.T.B. schuld heeft: tenslotte hebben haar leden die bond gemaakt zoals ze is. Ondanks het feit, dat ze Gods Woord tot richtsnoer namen, speelde m.i. hun kerkelijke achtergrond een woordje mee.

Tegen de man uit Nieuwerkerk zou ik willen zeggen, dat als hij van de socialist of communist in ons aller hart overtuigd is — waarin hij gelijk heeft — hij zeker geen lid kan zijn van organisaties, die, hoe ordelijk hun vergaderingen ook mogen verlopen, toch van dat beginsel van hun hart uit de zaken trachten te regelen.

En nog een vraag: Als er, zoals hij wil, meer mensen van onze richting in het bestuur van een „neutrale" organisatie zouden komen wat dan? Zoals ik het bekijk, is er dan zeker aanleiding om lid van een Chr. organisatie te worden, want dan is daar hetzelfde mogelijk. Als de Nieuwerkerker tegen de man uit Flakkee opmerkt, dat die ene Ger. Gem, man in het bestuur van de C.B.T.B. een mannetjesputter moet zijn, om onze beginselen (wat zijn „onze" beginselen? ) merkbaar uit te laten komen, dan wil

ik hem er wel even op wijzen, dat hij dan die 3 Ger. Bondsmensen en ook die ene Chr. Ger. vergeet. Ik zou zo zeggen, dat in het organisatiewerk niet de theologie naar voren komt, maar dat het gaat om het licht van Gods Woord over het maatschappelijk leven. En dan zijn er naar ik aanneem, geen verschillen tussen de Ger. Bond en de Ger. Gem. en misschien ook niet met de Chr. Gereformeerden; voor deze laatsten ligt het plaatselijk verschillend. De gedragingen van de B.V.L. moest voor ons allen een waarschuwing zijn om, als we ons organiseren, dan toch in ieder geval lid te worden van een Chr. organisatie." Vervolgens gaat onze vriend in op het stakingsrecht: „De N.C.B.O. (Ned. Chr. Bond van Overheidspersoneel) erkent dit recht niet. Zij stelt, dat de overheid als dienaresse Gods optredende, altijd moet functioneren en dat daarom de in haar dienst werkzaam zijnde mensen zich van stakingen dienen te onthouden. En de andere bij het C.N.V. aangesloten organisaties dan? Uit een onderzoek bij de leden van de C.M.B. is gebleken, dat 92% van de leden (voorwaar geen klein percentage) van mening is, clat het middel van de staking niet moet worden toegepast." (Tot staving hiervan sluit onze Hagenaar een knipsel in uit „Evangelie en Maatschappij" van december 1962 — gedeelte uit een rapport over een sociologisch onderzoek bij de leden van de C.M.B. Gespr.1.) „.

Dat het als uiterste middel wel in de statuten staat, is misschien voor ons, die leven in wat we zullen noemen een rechtsstaat, meer of minder onaanvaardbaar; we moeten toch wat verder kijken. Wat te doen als de werknemers onmenswaardig behandeld worden? Zulke maatschappijvormen zijn er tenslotte ook! Daarom is een staking niet altijd en in alle omstandigheden ongeoorloofd, ja, kan zelfs geboden zijn. We moeten God meer gehoorzamen dan de mensen en als de overheid óf direct óf via de werkgevers b.v. verplichte zondagsarbeid zou invoeren, waar dit niet tot de werken der noodzakelijkheid zou behoren, hebben wij de plicht dit te weige-» ren

ren. Onze Haagse vriend stelt tenslotte positief de vraag „Organiseren, ja of neen? " Hij antwoordt: „Zo neen, dit erken ik als ieders goed recht, daar we nooit over het geweten van anderen mogen heersen. Maar dan geen kritiek op het werk van de Chr. organisaties. Bedenk daarbij ook, dat we de vruchten van hun werk, b.v. salarisverhogingen, pensioenverbeteringen enz. wel accepteren.

Zo ja, dan aktief meedoen. Vergaderingen bezoeken (ik bedoel niet de feestavonden), vooral die, waarop gestemd kan worden voor het bestuur om met gelijkgezinden te trachten, dat ook daarin onze mensen zitting kunnen nemen. Ons niet verheffen boven degenen, die volgens ons, de schuld zijn van alles, wat naar onze mening verkeerd is, maar eerst zoeken naar de achtergrond van hun denken en handelen en dan pas proberen verbeteringen te bewerkstelligen." - fr & #

De laatste brief, die ik nog heb liggen, komt uit Middelburg en is van een werkgever. Hij schrijft o.a.: „Enige jaren voor de Duitse bezetting werden wij als ongeorganiseerde aannemers door de z.g. neutrale aannemersbond verplicht een bijdrage te storten in een fonds onder bedreiging, dat wij anders op de „zwarte lijst" geplaatst zouden worden en geen materialen meer konden betrekken. Dit was de z.g. B.S.B. regeling (Vereniging van bouwvakaannemers en handelaren in bouwartikelen). Als ongeorganiseerden bespraken wij met elkaar of wij ons daar nu zo maar toe moesten laten dwingen. Hieruit groeide een groep van ruim 40 patroons, die zich tegen deze dwang verzetten. Men besloot af te wachten wat er bij weigering zou geschieden. Twee patroons kwamen op de „zwarte lijst" en konden dus geen materiaal meer bekomen. Als correspondent van de verzetsgroep werd mij opgedragen, de voorzitter van de B.S.B. organisatie te berichten, dat, als dit zou doorgaan, niet één van de aannemers, behorend tot cle verzetsgroep, zijn materialen meer van deze handelaren zou betrekken. De volgende dag was het antwoordschrijven er al, waar in stond, clat „de zwarte lijst" werd ingetrokken. Enige tijd later kwam het verzoek om een vertegenwoordiging van bovengenoemde groep in cle B.S.B. organisatie. Hierin werd bewilligd met het oog op het doel van deze organisatie hoewel zij in haar dwingend optreden foutief was. Hieruit blijkt dus wel het zakelijk nut van organisatie. Als Christen en lid van de S.G.P., buigend voor Gods Woord, mocht ik ons beginsel in deze organisatie voorstaan en hooghouden. Vaak bestond er aanleiding toe om met principiële bezwaren naar voren te komen. Hier werd naar geluisterd en men respekteerde ze, hoewel men ze niet deelde."

Wat de Middelburger hier beschrijft, had plaats vóór de tweede wereldoorlog. Ik zou zijn brief hier echter willen afbreken, gezien de grote lengte van het schrijven, waardoor dit artikel veel te lang zou worden. Een volgende keer hopen wij D.V. zijn brief te vervolgen, die verder handelt over de Christelijke aannemersorganisatie na de bevrijding.

Inmiddels heb ik geen brieven meer in voorraad over de Christelijke organisatie en ik wil mijn eerder gedaan verzoek nog even herhalen: Stuur geen nieuwe brieven meer in. Over dit onderwerp is genoeg geschreven. Mochten er echter lezers zijn, die behoefte gevoelen in te gaan op één van de reeds gepubliceerde reakties, dan heb ik daar geen bezwaar tegen.

Tenslotte zij nog meegedeeld, dat ons volgende onderwerp zal zijn: De nieuwe psalmberijming.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen