Het probleem van de ongehuwde Vrouw

ii.

Het oplossen van een probleem bestaat uit het uit elkaar rafelen van de verschillende elementen of onderdelen. Maar het houdt ook in: door een juiste redenering alles opnieuw te ordenen en met elkaar te verbinden, zodat de oplossing als het ware van zelf te voorschijn komt.

Bij dit probleem zullen we zeer voorzichtig te werk gaan. moeten

We zullen er van uitgaan, dat de opvoeding van het kind, dus ook van het meisje, door de ouders onder meer ten doel heeft, dat het kind min of meer volwassen geworden, onafhankelijk van de ouders een plaats in het leven zal kunnen innemen.

Dit is één doel, maar er zijn er veel meer: op de eerste plaats komt natuurlijk de godsdienstige opvoeding.

Maar wij houden ons voorlopig bezig met ons probleem. De ouders voeden hun kinderen op tot zelfstandigheid; en hierbij is vooral op de schouders van moeder een zware taak gelegd, want het stelt aan haar de hoge eis van onzelfzuchtige liefde. Hoe vaak komt niet de sterke verleiding bij de moeder op, om haar kind zo dicht mogelijk bij zich te houden en het zo doende de weg naar de zelfstandigheid te versperren. Zijn er moeders voor deze verleiding bezweken, dan beschouwen zij dit — ten onrechte — als een grote deugd.

Voor het meisje betekent het innemen van een eigen plaats in het leven in zeer veel gevallen het huwelijk, dus het vormen van een gezin en haar plaats hierin is dan van vrouw en moeder.

Voor een aantal meisjes heeft de Heere deze vorm van eigen plaats in het leven blijkbaar niet bestemd. een

Zij zullen dus een andere plaats, maar eveneens onafhankelijk van haar ouders, dienen in te nemen.

Om deze onafhankelijkheid te bereiken is het vrijwel voor ieder meisje nodig, dat zij enige jaren de ouderlijke woning verlaat om een eigen plaats in de maatschappij te veroveren. Ook voor haar, die later weer naar huis zal gaan om daar een taak op zich te nemen.

Het bereiken van de nodige zelfstandigheid binnen de ouderlijke woning is bijna altijd een onmogelijkheid.

De ouders zullen, zonder dat zij het beseffen, hun dochter in bepaalde opzichten nog altijd als een onmondig kind blijven bezien.

Als er voor de dochter zich moeilijkheden voordoen, zal zij terugvluchten naar de veilige bescherming en afhankelijkheid van haar ouders en hun opvattingen en inzichten.

Zo leert de jonge vrouw, die nooit haar huis verliet, zelden de nodige zelfstandige besluitvaardigheid, die de ongehuwde zo hoog nodig heeft, en die haar maar zeer zelden is aangeboren.

Het is dus beslist niet juist als voor het meisje de wenselijkheid van het uit-huis-gaan niet wordt erkend en de ouders het als vanzelfsprekend vinden, dat hun dochter altijd thuis blijft. Wordt de wenselijkheid van het uit-huis-gaan erkend, dan zal in die gevallen, waarin de ouders hulp nodig hebben, naar een oplossing moeten worden gezocht, waardoor de dochter toch enige tijd het huis uit kan om zich de nodige zelfstandigheid te verwerven. Als een dergelijke oplossing — zelfs niet met hulp van buiten af — beslist niet mogelijk is, dan pas zullen mijns inziens de ouders het risico van het onzelfstandig blijven mogen nemen.

Ze zullen er dan goed van doordrongen moeten zijn, dat ze — door hun eigen houding ten opzichte van haar — het risico voor hun dochter zo klein mogelijk moeten maken.

Is het meisje enige tijd het huis uit geweest en heeft ze een zekere mate van zelfstandigheid verworven, zowel in persoonlijk als in maatschappelijk opzicht, dan zal ze moeten gaan zoeken naar een zelfstandig antwoord op de vraag, wat voor haar de inhoud is van de plaats, die God haar toedacht. Het zal van velerlei omstandigheden afhangen of dat een plaats zal zijn in het maatschappelijke leven of dat ze een taak zal gaan vervullen in het ouderlijk tehuis. Het laatste stel ik met opzet voorop.

Het zal nooit zo maar de eerste keus van een jonge vrouw zijn, die eenmaal zelfstandig is geweest, want daaraan kleven grote bezwaren.

In de eerste plaats kan ze o zo gemakkelijk weer terugkeren naar de kinderlijke afhankelijkheid van haar ouders.

In de tweede plaats zal haar taak in de ouderlijke woning meestal afgelopen zijn, voordat zij aan het eind van haar krachten is. Dit zou haar verplichten op latere leeftijd en onder lichamelijk veel minder gunstige omstandigheden weer een nieuwe eigen positie te moeten verwerven.

Trekt het zorgen voor haar ouders haar aan de ene kant aan, zij zal zich de bezwaren daarvan moeten realiseren. Alleen dan zal zij de kans hebben, dat zij na verloop van tijd, haar keus niet betreurt.

Heeft de jonge vrouw echter werkelijk biddend beslist, dan zal ze hoe de keus ook uitvalt, de gekozen weg vol vertrouwen mogen gaan.

Als ze „buitenshuis" gekozen heeft zal ze goede vormen moeten vinden om haar deel in de verantwoordelijkheid voor „thuis" te dragen.

Daar tegen over: Wie voor „thuis" koos, zal zich moeten realiseren, dat ze „buitenshuis" wel heel hard nodig heeft, wil ze werkelijk op goede wijze haar taak thuis kunnen blijven vervullen.

Ook zal zij niet van te voren mogen uitsluiten, dat er een moment kan komen, waarop ze deze keus betreurt en eerlijk meent het nu verder „buitenshuis" te moeten zoeken. Zij zal echter moeten bedenken, dat het haar eigen beslissing is, die ze nemen moet en waarvoor zij dan ook de volle verantwoording moet kunnen dragen.

Zo goed als zij respect zal moeten hebben voor het oordeel van

(Vervolg op pag. 142)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen