Op hef oorlogspad

De commandant van Trichinopoli, majoor Preston, zit opgewonden aan tafel naast de oorlogscommissaris Newton. Deze laatste is bezig om verslag uit te brengen over de toestand in het leger. Preston kan nauwelijks op de laatste zinnen wachten. Hij is woedend.

„Dat zullen ze weten, " roept hij uit, „die raddraaiers zullen door de spitsroeden lopen en clie anderen krijgen drie weken zwaar arrest!"

Newton knikt begrijpelijk. Het is met de tucht in het leger slecht gesteld. Daar is men het over eens.

„Wat moeten de heidenen wel niet van ons christenen denken? " roept Preston uit. „Wij dienen ons te schamen. Is dat nu een voorbeeld geven? " Newton moet de commandant gelijk geven.

„Was Schwartz hier maar weer, " gaat Preston verder. „Die Schwartz kon met de grootste bandiet overweg. Het lijkt nergens naar, dat ze hem in Tanjour zo lang vasthouden." „Op den duur komt hij niet meer naar hier, " zegt Newton. „Vast komt hij terug, " herneemt de commandant. „Schwartz heeft zijn woord gegeven en dat is bij zo'n man voldoende." Even is het stil. Maar het duurt niet lang. Buiten wordt het rumoerig. Newton staat op en loopt naar het raam.

„Daar is hij, " roept hij opgewonden uit. „Wie is er? " vraagt Preston nieuwsgierig. Hij gaat ook naar het venster.

„Schwartz, Schwartz!" roepen de mannen gelijktijdig uit.

„Wat komt deze man op tijd. Nu kan hij het garnizoen bedienen. Het is hoog tijd dat we een veldprediker krijgen. Aan geregelde godsdienstoefeningen hebben we grote behoefte."

„Schwartz spreekt toch geen engels? Wat moet hij in het leger doen? "

„Enkele woorden spreekt hij wel, maar clat zegt niets bij een man als Schwartz. Het tamoelisch leerde hij in vier maanden en het portugees kon hij in nog minder tijd. Je zal eens zien, in een paar weken preekt hij in het engels." Er wordt op de deur geklopt. Even later is Schwartz binnen gelaten. Ja, in Tanjour wilde men hem vasthouden, maar ze moesten zwichten, omdat de zendeling zijn woord had gegegeven dat hij naar Trichinopoli zou terug keren. Al spoedig weet Schwartz nu wat de commandant van plan is, en als de zendeling het huis van Preston verlaat, weet hij dat er een zware last op zijn schouders is gelegd.

Ach, zijn geest is wel gewillig, maar het vlees is zwak. Het wordt hard werken. Wat is er veranderd sinds hij weg is geweest! Wat zijn er afvalligen, die onophoudelijk proberen meerdere afvalligen te maken. Het was zo vaak roeien tegen de stroom in. Maar in de moeilijke ogenblikken kwamen cle oude woorden met kracht in zijn ziel: „Die de Heere verwachten, zullen de kracht vernieuwen, zij zullen opvaren met vleugelen gelijk de arenden, zij zullen lopen en niet moede worden, wandelen en niet mat worden."

Dat troostte hem om voort te gaan.

Na een jaar van zware arbeid is de verstrooide gemeente weer bijeen vergaderd en gewassen. Er gaat haast geen week voorbij of er melden zich heidenen om het doopon-

derwijs te mogen ontvangen; zelfs Mohammedanen komen zich melden en dat is geen geringe zaak, als we bedenken hoe deze mensen werden tegengewerkt bij het kontakt zoeken met de christenen.

In deze tijd zitten Preston en Newton weer in Prestons kamer. Het is augustus 1763. Er zijn zorgen. De stadhouder van Madura was opgestaan tegen de nabob van Trichinopoli. De nabob had om steun gevraagd aan de engelsen, en de commandant van het engelse garnizoen had deze steun toegezegd. Er zou dus oorlog komen.

„Het leger is marsvaardig, " zegt Preston. „Eén ding ontbreekt nog."

„En dat is? " „Schwartz moet mee als veldprediker. Wij kunnen hem in de oorlog zeker niet missen. In geen geval mag hij meer weg. Al schrijven ze in Tranquebar hun vingers aan bloed, ik laat hem niet gaan."

„Hij is onmisbaar, " zegt Newton. „Het is ons toch wel opgevallen welk een grote invloed ten goede is te zien. De mannen lópen voor hem. Schwartz regeert met zijn ogen. Een geheel nieuwe geest heerst in het leger. Ze noemen de zendeling dierentemmer en dat zegt al genoeg. Weet je wel dat de soldaten uit eigen beweging een deel van hun soldij afstaan voor een kerkgebouw, dat Schwartz zo graag zou hebben? "

„Ik neem mijn hoed voor die man af. En nu staat het zeker bij mij vast, dat hij mee moet naar het front. Zo'n man is een krachtige hulp in de strijd om te overwinnen."

Het leger ging de volgende dag op mars, maar er was geen veldprediker. Schwartz had geweigerd mee te gaan. Hij vond clie indische oorlogen afschuwelijk. Preston had zijn uiterste best gedaan om hem mee te tronen, door te wijzen op de mooie gelegenheid het evangelie te kunnen verkondigen aan vele heidenen, die meegingen met cle troep, maar alles wat de commandant ook naar voren bracht mocht niet baten. Schwartz ging niet.

Het werd een mars van vele dagen eer de vijandelijke stad in het gezicht kwam. Twee weken bleef men daar in stelling liggen, zonder iets naders uit te voeren. Maar na die rusttijd kwam het treffen. De slag was begonnen.

En toen.... toen kwam ineens Schwartz opdagen. Wat was Preston verblijd en Newton niet minder. Werk was er al genoeg voor de zendeling. Er waren al honderden gewonden, die om verpleging vroegen. De hele morgen bracht Schwartz door in de twee lazaretten. Aan elk bed vertoefde hij een ogenblik om de gewonden lichamelijk en geestelijk bij te staan. Op zondag verzamelde hij de gezonden in de open lucht en hield dan een godsdienstoefening in het duits en in het engels. Zelfs de nabob kwam luisteren.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen