Een geopende deur

In Tanjour werd Schwartz vriendelijk ontvangen; zelfs de Rajah opende de deuren van zijn paleis voor de zendeling. Een woning werd voor hem in gereedheid gebracht en voor zijn onderhoud zou ook worden gezorgd. Het kon niet mooier.

Nu was evenwel het werk van Schwartz niet om een gezellig onderhoud te hebben met de vorst, maar om de mensen het evangelie bekend te maken. Ook daarvoor werd een deur geopend: vrijmoedig mocht hij spreken over God en goddelijke zaken voor een groot gehoor. Algemeen had men eerbied en bewondering voor de zendeling; men hoorde woorden van wijsheid als Schwartz ging spreken.

Zelfs de ministers van de Rajah kwamen luisteren naar de zendeling, en daar zij wisten, dat Schwartz uit Pruisen kwam, wilden ze graag iets meer vernemen over Frederik de Grote (1712-1786). Tot in Voor-Indië was de naam van die pruisische vorst al doorgedrongen.

„Ik zal aan uw verzoek voldoen, zo gauw ik iets uit Tranquebar heb ontvangen, " sprak Schwartz.

Het maakte de ministers nieuwsgierig wat dat „iets" toch wel mocht zijn. Na verloop van enige tijd kon de bijeenkomst plaats vinden. Het hele ministerie was aanwezig en nog andere functionarissen, die in dienst van de Rajah stonden, kwamen luisteren.

Toen ze allen gezeten waren, ontrolde Schwartz een grote kaart van Europa en hing hij een portret van Frederik de-Grote aan de wand. Wat zetten de heren ogen op bij het zien van de forse gestalte van de koning! Maar ook, wat luisterden ze naar de uitleg, die de zendeling gaf van het gebied waarover Frederik regeerde! Schwartz vertelde over de hervormingen, die teweeg waren gebracht na de dood van 's konings vader; over de nieuwe rechtspraak; over de veldtochten, die in overwinningen eindigden, maar tenslotte ging hij zeggen, dat Pruisen zijn macht en welvaart had te danken aan het christendom. En toen hij bij dit punt was gekomen, vloeiden de woorden van zijn lippen. Nu was hij terecht gekomen op het terrein dat hem zo lief was en dat hij met vuur aanprees, bij welke gelegenheid dan ook.

De kroonprins was ook dichterbij gekomen en zelfs de Rajah had alles achter een gordijn aangehoord.

De ministers waren diep onder de indruk gekomen en ze zagen met eerbied op naar de man, die zoveel wist en die alles op zo'n overtuigende toon sprak. Hun priesters spraken heel anders; dat drong niet zo door en maakte geen indruk. Toen Schwartz geëindigd had en aanstalten maakte om te vertrekken, kwam een minister naar hem toe en vroeg: „U schijnt alles te weten, wat men u ook vraagt. Weet u misschien een middel om lang te kunnen leven? "

„Een middel om lang te leven? Ik weet zelfs een middel om eeuwig te leven, " gaf Schwartz direkt ten antwoord. Nu had je de vragende gezichten moeten zien! De zendeling zou nu zulk een gewenst ogenblik te baat nemen. Hij ging spreken over de schepping van hemel en aarde met al wat er in is; over de mens, die eeuwig in de gelukstaat zou mogen leven, indien hij het proefgebod hacl gehouden. Maar door de droeve zondeval was al het schone verstoord in Gods schepping. De mens was het Beeld van God verloren, maar nu was er een middel om van die grote schuld verlost en weer tot die volzalige staat terug gebracht te worden. Dat was door middel van het geloof in de Zone Gods, Die gekomen was om het verlorene te zoeken. Christus had voor Zijn volk de schuld verzoend en de Weg ontsloten tot cle zaligheid. Deze verklaring was zwaar om te verwerken voor de toehoorders. Het waren zaken waarover ze nog nooit hadden horen spreken. Het moest alles nog bezinken, en God zou het moeten zegenen.

Bij het weggaan werd Schwartz door een paar hovelingen aangesproken:

„Van welk geslacht stamt u af? " „Ik ben van hetzelfde geslacht als u; ik ben een zondaar en u ook. U zoudt mij beter kunnen gevraagd hebben: „Hoe wordt een mens van zijn zonden verlost? "

En nu volgde nóg een prediking bij de deur van het gebouw.

Het werk in de stad, onder de eenvoudige mensen, wierp toch meerdere vruchten af dan onder de ministers en hovelingen. Al gauw werd een school opgericht en een grote groep leerlingen volgde de lessen, 's Zondags predikte Schwartz in drie talen, het tamulisch, het portugees en het duits. Elke godsdienstoefening duurde twee uren, zodat zo'n zondag door de zendeling niet in ledigheid werd doorgebracht. Zelfs tussen de preken door had hij nog geen rust, want velen kwamen aan zijn woning om nader onderricht te verkrijgen.

Het kon niet uitblijven dat het werk voor Schwartz te veel ging worden. De lichaamszwakte, die zich vroeger al eens had geopenbaard, kwam weer terug en een scherpe hoest verhinderde vaak een rustige slaap. Hier was geen bekwame dokter die te hulp geroepen kon worden. Wat moest hij doen? Wanneer er geen middelen zijn, dan wil de Heere ook wel onmiddellijk genezen. Dat ondervond Schwartz op kennelijke wijze. Nu er geen doktoren waren, klaagde de zendeling zijn nood aan de Heere, Die toch de grote Medicijnmeester is.

En de Heere liet Zich verbidden. Schwartz genas.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen