Wat oude kronieken vertellen!

In de donkere Middeleeuwen gebeurden er vreemde dingen. Jarenlang bracht men in die tijd ook dieren voor het gerecht. In 1266 werd in Parijs een kind door een wild zwijn aangevallen. Het varken werd gevangen en voor het gerecht gesleept. De rechters veroordeelden het arme dier ter dood. Jammerlijk kwam het varken op de brandstapel om het leven. Een dergelijk geval kwam in 1386 in Falaise voor. Vóór de terechtstelling werd het varken de snuit en de poten afgesneden. Voordien had men het dier aangekleed en een masker opgezet. In 1389 werd een paard ter dood veroordeeld omdat het een man had neergeslagen. Het is in Weenen gebeurd dat de hond van een trommelslager een raadsheer in de kuiten beet. De ïaadsheer klaagde de trommelslager aan, maar deze schoof de schuld op zijn hond. Het dier werd tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld.

Ook muizen werden niet met rust gelaten. In 1519 verscheen Simon Flisz voor Wilhelm van Heszlingen, de rechter van Glarns en Mals in Tirol. In opdracht van de gemeente St. Stilfs deelde hij mede, dat hij van plan was een aanklacht tegen de veldmuizen in te dienen. De mui-zen kregen een verdediger en het proces begon. De getuige a charge en a decharge werden gehoord. De veldmuizen werden, met enkele verzachtende bepalingen voor oude en zwakke dieren, veroordeeld het land binnen veertien dagen te verlaten. Het is in onze ogen belachelijk, maar met alle ernst werden deze processen gevoerd en men meende wat men zei.

De diep gezonken kerk in de Middeleeuwen bleef ook in dit opzicht niet achter. St. Permin plantte in de 8e eeuw het kruis op een vroeger onbewoond eiland. Hij verbande daarmee slangen, padden en vergiftige wormen. In ± 1700 twijfelde men geen ogenblik aan het feit dat al deze dieren het eiland hadden verlaten!

Ook een protestants geestelijke heeft eens dieren in de ban gedaan, zoals blijkt uit een brief, die keurvorst August van Saksen op de 15e februari 1559 schreef aan zijn secretaris Thomas Nebel: „Lieve Getrouwe! Gij zult u herinneren, uit welke oorzaken en met wat christelijke ijver, de waardige, onze lieve, ernstige heer Daniël Greuszer, predikant alhier, in zijn laatst gehouden predikatie, zo hevig bewogen geweest is over de mussen, en ze wegens hun onophoudelijk, vervelend en rumoerig geschreeuw, dat zij gewoon zijn tijdens de predikatie aan te heffen, tot stoornis van het Woord van God en de christelijke stichting, in de ban gedaan heeft, en ze mannelijk veroordeeld." Deze ban was voor de vogels niet prettig, want de keurvorst gaf opdracht ze allemaal te vangen.

In de Middeleeuwen vierde het bijgeloof hoogtij. De mensen geloofden aan spoken en heksen. Zij sloegen op allerlei voortekenen acht en hechtten er grote waarde aan. Om slechts één voorbeeld te noemen; als men een hond hoorde huilen, een uil krassen of een houttor tikken, dan was het zeker dat er iemand ziek zou worden of sterven.

Uit het bovenstaande blijkt, hoever de mens, vervreemd van Zijn Schepper en de zuivere leer, die naar de godzaligheid is, komen kan. Maar waar Gods Woord recht gepredikt wordt, moet het bijgeloof wijken. Dit wil niet zeggen, dat het bijgeloof in onze hedendaagse tijd is uitgeroeid. Denk maar eens aan de roomse afgodendienst. De relequienverering is niets anders dan bijgeloof. En zo zijn er nog vele dingen die in de roomse kerk, niet op waarheid, maar op bijgeloof berusten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen