De rechte man op de rechte plaats

Het werk van Schwartz, zoals we gezien hebben, ging voorspoedig. Schwartz bleek de man te zijn op de rechte plaats. Men sprak niets dan goeds over hem, maar dat is gevaarlijk voor de betrokken persoon: zo licht is men geneigd hoogmoedig te worden. Gelukkig kreeg de zendeling een tegenwicht, zoals Paulus een doorn in het vlees kreeg, opdat hij zien niet zou verheffen. Wanneer Schwartz thuis in de eenzaamheid was, stelde de Heere hem de zonden van zijn jonkheid voor ogen. En dat is meestal genoeg om ons laag bij de grond te houden. Dan weten we dat we slechts mensenkinderen zijn, die van nature niets anders doen dan God tegenstaan. Dan wordt het een wonder dat we nog iets mogen ondernemen, waarbij de eer des Heeren op het spel staat.

Poltzenhagen, de vriend van Schwartz, werd overgeplaatst naar de Nicobarische eilanden, met het gevolg, dat nu Schwartz het portugese gebied van zijn vriend moest bearbeiden. Toch zou hij het werk onder de Tamoelen voortzetten. Daardoor kreeg hij een dubbele taak, en men vreesde, dat het de krachten van de zendeling zou te boven gaan. De Heere echter ondersteunde en het woord, geschreven boven het hoofdgebouw van de universiteit in Halle, werd bewaarheid: „Die de Heere verwachten, zullen de kracht vernieuwen; zij zullen opvaren met vleugelen gelijk de arenden."

Het werk in het portugese gedeelte zou slechts tijdelijk zijn, maar op nieuwjaarsdag van het jaar 1757 kwam het droevige bericht, dat vriend Poltzenhagen aan een besmettelijke ziekte was gestorven.

Groot was de droefheid, maar het werk moest voortgaan, en we begrijpen, dat Schwartz nu blijvend het portugese gebied voor zijn rekening moest nemen. De arbeid was wel veel en zwaar, maar blijmoedig mocht de zendeling zich geven aan de zendingsarbeid. Onder al de drukke bezigheden vergat de zoon zijn vader niet. Er was geregeld briefwisseling tussen de zendeling en zijn familie.

Wat was het voor vader George tot grote blijdschap, toen hij van zijn zoon in Indië een brief ontving met twintig daalders ingesloten! Vader kon het zo goed gebruiken. Dat wist Frederik wel. Niet uit zijn overvloed had deze het geld gegeven, maar het was uit zijn mond gespaard.

En toen later het huisje van vader George afbrandde, werd een brief in Sonnenberg ontvangen, waarin tachtig daalders zaten: vijftig daalders van de zendeling en nog dertig daalders van een bevriend officier. Zelfs een horloge werd door Schwartz uit Tranquebar verzonden, met de bedoeling het in Denemarken te verkopen en de opbrengst aan vader Schwartz te schenken!

Enige jaren gaan zo rustig voorbij. Schwartz bezoekt de heidenen in de omliggende landen en tracht ze te brengen tot het geloof in de Heere Jezus. Maar langzamerhand gaat hij tegen deze bezoeken opzien. Het gaat hem te zwaar worden en zijn vrienden hebben ook al gemerkt, dat het met de gezondheidstoestand van de zendeling niet zo best is. Ze raden hem aan een reis te gaan maken. Dan zal de luchtverandering hem misschien goed doen. Juist in die tijd kwamen dringende verzoeken van de luthersen uit Ceylon om iemand te zenden om het Avondmaal te bedienen. Deze bediening was al zo lang achterwege gebleven. Geen betere gelegenheid kon Schwartz aangrijpen dan deze. Alvorens tot de bediening van dat sacrament over te kunnen gaan, moest eerst de gouverneur hiermee in kennis worden gebracht. De zendeling moest dus eerst een reis maken naar de plaats waar de gouverneur zich bevond. In deze plaats bleef hij

echter geruime tijd. Ook daar moest hij preken en de sacramenten bedienen. Van rust was dan ook helemaal geen sprake.

Een half jaar bleef hij op Ceylon, maar in dat halve jaar was zijn arbeid meer gezegend dan van een ander die er jaren was geweest.

Een hollands officier, die ook op Ceylon was gedurende het verblijf van Schwartz, getuigde van hem: „De zes maanden, die hij bij ons vertoefde, waren voldoende, om hem voor ons onvergetelijk te maken. Zijn naam leeft in iedere mond, niet alleen bij de christenen, maar ook bij de heidenen. De aanstoot, die hij velen gaf door zijn onaanzienlijk uiterlijk en de behoeftigheid van zijn kleding, was spoedig overwonnen. Van de kwaadgezinden kwam de een na de ander om hem zijn hoogachting en verering te betuigen. Ja, als een heilige kwam hij ons voor, daar hij toch alles in zich verenigt, om hem tot een apostel der heidenen te maken: mannenmoed en kinderlijke ootmoed, zachtmoedigheid en heilige ernst, een eerbiedwekkend en tegelijk vertrouwen inboezemend uiterlijk; daarbij een welsprekendheid, die het hardste hart weet te vermurwen, en een wijsheid en voorzichtigheid in het gesprek, die niemand kan weerstaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen