H . K . H . Prinses Wilhelmina

Toen het overlijdensbericht van H.K.II. Prinses Wilhelmina ons bereikte, was het vorige nummer van „Daniël" reeds ter perse; vandaar, dat wij in dit nummer enkele woorden aan Haar nagedachtenis willen wijden.

En dan betaamt het ons, onze erkentenis uit te spreken voor wat de Koning der Koningen ons in Koningin Wilhelmina heeft geschonken.

Vijftig jaar lang heeft zij over ons volk mogen regeren. Haar regeringsperiode is een zeer bewogene geweest. Het was een tijdperk, waarin tronen wankelden, een tijdperk van revolutie en van oorlog. Maar gedurende dit moeilijke tijdperk heeft zij haar Koninklijke taak, die zij als een roeping van Godswege zag, met grote toewijding vervuld.

Zij heeft ons volk met waardigheid, vastberadenheid, wijsheid en trouw door de moeilijkheden en beproevingen heen geregeerd en clat tot zegen van onze natie. De bange jaren van worsteling en strijd gedurende de laatste oorlog hebben de banden tussen Oranje en ons volk vernieuwd en verstevigd.

Zij was een zeer krachtige persoonlijkheid. Dat kwam reeds uit in haar gelaatsuitdrukking. Haar geloofsgetuigenis, dat in allerlei vorm door haar gegeven werd, mogen wij in dankbare erkentenis houden. Zeker, wij zouden het vaak anders zeggen en formuleren, maar laten we dankbaar zijn, dat er steeds weer dingen door haar gezegd en geschreven zijn, die we slechts zelden uit een Vorstelijke mond horen. Dat mag ons te meer met blijdschap vervullen als we zien, dat we in een tijd leven, waarin de kracht van het ongeloof toeneemt. Zij heeft zich als Koningin voor het Evangelie van Christus nooit geschaamd. Over de tijd van de laatste wereldoorlog, waarin zij in ballingschap met ons volk meeleed, schreef zij: „Geen ogenblik stond ik mijzelf toe mij een voorstelling te maken van wat er aan noodlottigs zou gebeuren, indien twijfel of ongeloof mijn hart zouden binnensluipen.

Hem, Die mij daarvoor behoedde en zodoende het ergste wat een mens treffen kan, heeft voorkomen, zij daarvoor lof en dank."

In deze korte zin zien wij zo duidelijk, wat de diepste drijfveren van haar leven waren.

Wij mogen als volk van Nederland wel in dankbare erkentenis houden, wat God ons in deze Vorstin geschonken heeft.

Wij eindigen deze woorden met aan te halen het slot van het boek, dat zij ons gaf onder de titel „Eenzaam, maar niet alleen". Zij besluit dit boek met de woorden: „Thans beschouw ik mijn opdracht vervuld, namelijk U een beeld te geven hoe alles in mijn leven geleid is en betekenis heeft gehad in Christus hoge plan. Niet dat daarmede het eindpunt bereikt zoude zijn van de Leiding die mijn leven bestiert; Die gaat ononderbroken voort, evenals mijn taak. Dit laatste gaat, als Christus mij tot Zich roept, mee in het leven, dat mij wacht. Ik biel, dat Christus' blijdschap over Zijn hele mensheid kome en haar blijdschap in Hem vervuld worde.

Hij staat aan de deur van haar hart en klopt. Indien zij Zijn stem hoort en de deur opendoet, zal Hij tot haar ingaan."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen