Opleiding

II.

Van een militair uit Middelburg ontving ik een brief naar aanleiding van het vorige artikel over dit onderwerp: Hij schrijft daar over:

„In uw stuk van Daniël van 19 okt. j.1. las ik clat u het gelukkig acht dat wij in ons land niet zo'n Amerikaanse drilopleiding hebben. (Ja hoor! Mil.) Deze opmerking kwam me wat vreemd voor, daar de bewuste opleiding immers volkomen vrijwillig is. En al was hij verplicht, dan nog lijkt hij me prijzenswaardig, al moet ik toegeven dat ik me enige malen zou bedenken voor ik me er voor zou opgeven. (Ik ook! Mil.) Het lijkt mij namelijk dat je met zo'n opleiding mens wordt, een mens waaraan de maatschappij van tegenwoordig behoefte heeft. (Lijkt mij niet. Mil.) Zoudt u daarom uw verholen minachting voor deze Amerikaanse opleiding misschien eens willen herzien? "

Mogelijk zijn meerdere lezers onder jullie de mening van deze militair uit Middelburg toegedaan. Daarom wil ik graag enkele punten uit zijn reactie bespreken.

Al is het waar dat deze Amerikaanse opleiding geheel vrijwillig is, clan nog lijkt mij het toegepaste systeem beslist niet ideaal. We zullen het begrip „vrijwillig" en „dienstplichtig" even wegdenken en alleen het systeem, van de opleiding bezien.

Bij dit marinierskorps is de opleiding er op gericht de rekruten te leren denken zoals Amerika wenst dat zij denken. Zij worden geestelijk zoveel mogelijk afgebroken om daarna naar Amerikaans idee opgebouwd te worden (Zie vorige artikel).

Wanneer we in Nederland een zelfde systeem zouden toepassen dan zou dit voor heel veel jongens vérstrekkende gevolgen hebben. Denkt alleen maar aan hetgeen je thuis, gedurende je opvoeding, is geleerd en dan vooral datgene wat je op godsdienstig (kerkelijk) terrein is voorgehouden. Voor iemand die naar eigen principes, gegrond op Gods Woord, wil leven, zou in dit leger geen plaats zijn; hij zou er niet in kunnen leven. Gelukkig is dit in Nederland wel het geval.

Wanneer ik de rest van dit opleidingssysteem bezie dan zie ik in gedachten die jongens gaan, dag en nacht inspecteurs bij zich. Geen ogenblik voor zichzelf, geen moment alleen, terwijl toch ieder mens er wel eens behoefte aan heeft om eens even alleen te zijn. Of niet? Zo zou ik ook de overige punten van dit opleidingssysteem nog nader kunnen bespreken, doch om dit artikel niet te lang te maken wil ik het hierbij laten. Slechts nog enkele opmerkingen over cle reactie uit Middelburg.

Mij lijkt deze manier van opleiden beslist niet prijzenswaardig. Het is mogelijk dat men door zo'n opleiding mens wordt, maar dan toch wel een mens met een sterk eenzijdig ontwikkelde opvoeding. Een opvoeding waarbij eigen wil en gedachten zijn uitgeschakeld. (Immers: Denken'zoals het land, de regering, wenst dat er gedacht wordt).

Of de maatschappij van tegenwoordig

behoefte heeft aan zulke mensen weet ik niet, ik betwijfel het sterk. Ik geloof dat onze hedendaagse wereld meer zou hebben aan mensen die hun doen en laten afhankelijk stellen zoals psalm 119 het zegt: „Heere, leer mij de weg Uwer inzettingen, en ik zal hem houden teneinde toe."

Tenslotte nog dit.

Van verholen minachting, in mijn vorige artikel, voor deze Amerikaanse opleiding is beslist geen sprake. Ik ben alleen blij dat wij dit systeem in Nederland niet kennen.

Het vorige artikel heb ik opzettelijk, zonder commentaar daaraan toe te voe-

gen geschreven, in de hoop dat iemand hierop zou reageren en daarin ben ik geslaagd. Dank je wel!

Militair.

De verzoeken in je brief gedaan, hoop ik D.V. een volgende keer te bespreken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen