Reisbeschrijving van mevr. Zijderveld

VERVOLG.

De gemeente Clifton heeft een mooie nieuwe kerk op een hoek gebouwd met een grote parkeerplaats er naast en in 't grasveld vóór de kerk staat een bord met de naam van de kerk er op, waarop tevens de tijden van de diensten, in welke taal de dienst gehouden wordt en de naam van de dienstdoende predikant aangegeven wordt. De vele lampen in de kerk hebben ingebouwde luidsprekers en in de muren is een verkoelingssysteem, „aircondition", ingebouwd, hetwelk helaas na het koude jaargetijde nog niet ingeschakeld was en dat nu met een temperatuur van 85° F. in de schaduw. Wel een grote overgang, de zondag er vóór gingen we in St. Catharines, Canada nog in een sneeuwstorm naar de kerk. 's Avonds deden zestien jonge mensen belijdenis des geloofs. Indrukwekkend was het, toen na hun jawoord hen door de gemeente het eerste vers van Psalter 84, de Engelse berijming van Ps'alm 32 werd toegezongen:

I gracionsly will teach thee, The way that thou shalt go, And with my eye upon thee, My counsel make thee know But be ye not unruly, Or slow to understand, Be not perverse, but willing To heed My wise command.

In de tijd die we in het Oosten doorbrachten hebben we veel vrienden mogen ontmoeten en ook nog met enkele van hen een trip van een 400 km naar Washington D.C. gemaakt. Deze tocht ging door de Staten Delaware, waar langs de Delaware rivier de grootste ijzergieterijen ter wereld zijn, Maryland naar Washington D.C. (District of Columbia), waar de prachtige regeringsgebouwen zijn.

Vanuit 't naaldvormige Washington monument, waarin we met een lift 550 voet omhoog gingen, hadden we een mooi uitzicht op 't Witte Huis van de President der U.S.A., 't Jefferson Memorial en de brug, die Washington met de Staat Virginia verbindt. Het was er ontzettend druk, bussen vol middelbare scholieren stopten bij de vele bezienswaardigheden.

Langs de wegen zijn overal geschikte eetgelegenheden en honderden motels voor de vele reizigers. Vaak wordt er in de auto's gegeten, die op grote parkeerterreinen naast het restaurant geparkeerd worden, elk naast een telefoon, waarover de orders besteld worden en door serveersters op dienbladen aan de auto worden gehangen. Als dekservetten hadden we vaak een atlas van de Staat, waarin we reisden, typerend voor de practische Amerikaan om onder 't eten nog de gelegenheid te geven zich goed te oriënteren en de reis verder uit te stippelen. Ook stonden er soms kaartjes op tafel met een Protestant, Joods, Rooms Katholiek en Grieks Katholiek gebed voor 't eten. Dikwijls ziet men langs de wegen reclameborden, maar ook borden met bijbelteksten, bijv.: For the wages of sin is death; but the gift of God is eternal life through Jesus Christ our Lord" Rom. 6 : 23.

Van 't Oosten ging de reis naar 't Westen, ons reisdoel was Michigan, een afstand van 1300 km. Deze staat is overbekend bij het Nederlandse volk, omdat in de vorige eeuw veel Hollanders naar West Michigan emigreerden.

De Hollanders, die onder leiding van Ds. Van Raalte en Ds. Van der Meulen naar de wouden van Michigan emigreerden, hebben er onder Gods zegen een goede woonplaats gevonden. Welvarende steden en mooie dorpen zijn verrezen door de noeste vlijt van voortvarende Hollanders. Ds. Van Raalte was een man met een goed organisatorisch talent en een profetische blik. Het doel van Ds. Van Raalte was om voor zijn volk een stad te bouwen aan het water, opdat zijn Hollanders de wateren van Amerika's machtige binnenzee zouden bevaren om handel te drijven met de steden gelegen rondom Michigan. Zou hij gedacht hebben aan een tijd, dat eens de oceaanstomers met rijke goederen beladen in de haven van zijn stad, die hij Holland noemde, zouden ankeren? Nu de St. Lawrence Seaway werkelijkheid is geworden, is de mogelijkheid niet uitgesloten, dat de stad Holland in Michigan de zeelieden zal ontvangen uit allerlei delen der wereld. Zeker Chicago is geografisch veel gunstiger gelegen, toch zou de stad Holland mede kunnen profiteren van de nieuwe Seaway. Ds. Van Raalte heeft Holland gesticht, Ds. Van der Meulen de plaats Zeeland en toch zeer veel van de nazaten van de oude emigranten wonen nu in Grand Rapids.

Een middag hebben we nog even de kerk van de bekende Ds. Van Raalte in Holland, Michigan, bezocht, 't Is een grote witte kerk, geheel opgetrokken van hout, aan de voorkant versierd met dorische zuilen, 't Kerkgebouw behoort thans aan de Christian Reformed Church. Een grote steen bevindt zich in een muur dicht bij de kansel ter nagedachtenis aan Ds. Van Raalte. Er in is gegraveerd in de Hollandse taal:

„In memoriam van Rev. A. C. van Raalte D. D. Eerste leraar dezer gemeente en vader onzer nederzetting. Een Dienstknecht des Heeren, krachtig in woorden en werken. 1879."

In deze stad Holland wordt elk jaar in de tweede helft van mei het tulpenfeest gevierd, waarbij alle deelnemers, ook de notabelen, Hollandse costuums en klompen dragen en voorzien van juk en emmers de hoofdstraten een typisch Hollandse schrobbeurt geven.

's Avonds stond de courant vol foto's van het „tulipfestival." Er zijn eigenlijk maar enkele kleine tulpenvelden, maar de touristen stromen er heen en kopen Hollandse kaas, klompen, Goudse pijpen, chocolade, bloembollen, Delfts blauw en molens van allerlei materiaal voor hoge prijzen.

De stad Holland is een 40 km ten Westen van Grand Rapids gelegen. Deze stad aan de Grand Rivier is een centrum geworden van de Dutch Americans van de U.S.A. Grand Rapids heeft niet minder dan 80 kerkgebouwen, welke door mensen gesticht zijn van Hollandse afkomst.

In Michigan hebben we twee gemeenten, die zich in een gestadige groei mogen verheugen. Ds. W. C. Lamain dient de grote gemeente in Grand Rapids reeds meer dan vijftien jaar. Een prachtig kerkgebouw aan Crescent Street is het bedehuis van deze gemeente, terwijl ze het grote voorrecht heeft voor vele jaren een eigen herder en leraar te bezitten. De gemeente heeft in de tijd, dat Ds. Lamain haar dient, niet alleen een nieuw kerkgebouw gekregen, maar eveneens een nieuwe school gebouwd. Verleden jaar heeft ze een nieuwe pastorie gezet voor haar predikant en zijn gezin, die haar zoveel jaren trouw dient. Terwijl we in Grand Rapids vertoefden nodigden Ds. en Mevr. Lamain ons uit om hen te bezoeken, welke vriendelijke uitnodiging we natuurlijk aanvaardden en we mochten het genoegen smaken elkaar na enkele jaren van scheiding weer te ontmoeten.

'k Ben hier in Grand Rapids o.a. naar een huwelijksvoltrekking geweest door de pastor loei. De predikant fungeert in Amerika tevens als ambtenaar van de burgerlijke stand, zodat er geen extra tocht plaats heeft naar stad-of gemeentehuis. De kerkelijke bevestiging wijkt in vele opzichten af van de Hollandse. Twee jongemannen, vrienden of familie van het bruidspaar, de z.g. „ushers" brengen de kerkbezoekers naar hun plaatsen. Kort vóór de dienst aanvangt brengen zij de ouders van de bruidegom en de moeder van de bruid naar de voorste rij, vervolgens ook de verdere familie en genodigde gasten. Daarna treedt de predikant in het front van de kerk binnen gevolgd door vier jonge mannen: de bruidegom, de „bestman" en de

(Vervolg op blz. 86)

Vervolg reisbeschrijving mevr. Zijderveld.

twee „ushers", eerstgenoemde gaat achter het knielbankje staan de kerk inziende, de andere vier blijven vóór de rijen familie en gasten staan. Nu komt de „maid of honor" heel langzaam over speciaal voor de gelegenheid neergelegde lopers over : t pad der kerk binnenschrijden, ja ik schrijf schrijden, het is geen lopen meer, zo langzaam gebeurt dit altijd. Op dezelfde wijze komen vervolgens de bruidsmeisjes binnen. Dan begint de organist de „Weddingmarch": „Here comes the bride" te spelen, bruidegom en alle aanwezigen draaien zich om en zien dan de bruid aan de arm van haar vader binnenschrijden. Deze voegen zich beiden bij de jonge mensen, die voor in 't kerkgebouw staan. Na de vraag van de dominee: „Who gives this woman to this man? " met „ I do" of „mij wife and I do" beantwoord te hebben, voegt de bruidsvader zich bij zijn vrouw.

Tegenover de predikant staan nu dus het bruidspaar geflankeerd door de „maid of honor" en de bruidsmeisjes aan de ene kant en de „bestman" en de „ushers" aan de andere kant. Na 't gebed en als 't formulier gelezen is vindt de ringceremonie plaats. De „bestman" geeft de trouwring aan de bruidegom, deze schuift haar naast de diamanten verlovingsring niet aan de rechterhand zoals hier gedragen wordt maar aan de linkerhand van zijn bruid. Zo ook geeft de „maid of honor" de ring door aan de bruid en deze op haar beurt aan de bruidegom. Daarna volgt een korte toespraak en gebed. Nu licht de bruidegom de sluier op en kust z'n bruid. Na de felicitatie van de predikant ontvangen te hebben gaat het bruidspaar langs de kerkbezoekers in het kerkportaal staan, zodat de familie en vrienden hen kunnen gelukwensen, die weer aan de arm van de „ushers" naar hen toegebracht worden. De dag na de huwelijksbevestiging staat er altijd een breedvoerig artikel over in de krant, waarin een uitgebreide beschrijving wordt gegeven van de kleding, die bruid en bruiloftsgasten droegen. Helaas de uitwendige praal wordt meestal meer besproken dan de boodschap van het Evangelie, die aan het bruidspaar wordt meegegeven.

Als je een Amerikaanse huwelijksbevestiging voor 't eerst meemaakt, zou je je in een vreemde kerk wanen, gelukkig zijn de inhoud van 't formulier en de toespraak van de predikant gebaseerd op dezelfde geloofswaarheden als bij onze kerken in Nederland. De dienst duurt wel korter dan hier, dit is goed ook, daar niet alleen de dienaar des Woords, maar ook het bruidspaar en de genoemde jonge mensen gedurende de gehele ceremonie staan. (Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen