KERKHERVORMING

Waar was de glans van Christus' kerk gebleven? Zo dof geworden was het fijne goud, men knielde voor een beeld van steen en hout, en ivilde zelf rantsoen voor zonden geven.

De kerken waren wel in praal verheven, wel sierlijk had de kunstenaar gebouwd, maar 't mensenhart bleef bij dat schone koud; 't was vormendienst, zo wars van innig leven.

Toen kwam een lichtstraal door de duisternis; meni zag de leegheid van de lichte mis, verzoening was door d éne Offerande.

Een nieuwe levensstroom brak krachtig baan, getuigen stonden in de strijd vooraan, en vreesden martelingen, dood noch schande.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen