Voortdurend zendingswerk

In de Middeleeuwen waren verscheidene mensen die zending bedreven alleen met het doel om zichzelf uit de beschaafde wereld weg te trekken, om onder onontwikkelde volken een ingetogen leven te leiden, een leven van zelfkastijding, om boete te doen voor de zonden, en zich daartoe in gevaren en moeilijkheden te begeven. Ze beschouwden zich als Abraham, die zijn land verliet om in een onbekend land te gaan wonen; ze wilden zwervers zijn, wandelend in schapenvellen en geitenvellen; ze ontzagen de ontberingen niet, maar droegen die om Christus' wil met blijdschap.

De Kerk als geheel echter ging ervan uit om met alle middelen de onbeschaafde wereld te brengen binnen het Rijk van Christus. Men paste zich aan en liet cle verscheidene stammen hun gebruiken en gewoonten behouden, om die later om te buigen in de christelijke sfeer. Deze periode duurde lange tijd, totdat in cle 15de eeuw nieuwe werelddelen werden ontdekt. Deze verre landen wil men veroveren en dan gaat de zendingsarbeid samenvallen met cle onderwerping van tot nu toe onbekende gebieden: politiek en zending gaan dan hand in hand. Door paus Alexander worden de landen Spanje en Portugal aangewezen om zorg te dragen dat cle bevolking het christendom aanneemt. Geestelijke orden zetten zich met alle kracht in, zoals cle Dominicanen en Franciscanen, maar later de Jezuïeten, die niets ontzien om het grote doel te bereiken.

Dat zending en politiek samengingen bracht nu en clan ernstige gevaren met zich mee. Dat kwam wel uit in Japan. In dit land was door middel van de zending al een kerk gegroeid, die op de samenleving al grote invloed ging krijgen. Er wordt verteld, dat er tegen het eind van cle 16de eeuw een spaans schip strandde op de japanse kust. De kapitein praatte wellicht zijn mond voorbij, toen hij beweerde, dat zijn regering zeer machtig was en dat die regering gewoon was eerst zendelingen te sturen om de mensen van hun oude religie af te brengen, om daarna het volk in zijn geheel te onderwerpen. Wat die kapitein in zijn overmoed beweerde had verschrikkelijke gevolgen: er ontstond een bittere vervolging tegen de christenen en velen van hen werden gedood. Toen Spanje en Portugal als koloniale rijken gingen aftakelen, richtte men een centraal lichaam op, dat zich belastte alle zendingszaken af te doen.

Wanneer de kerken der Reformatie langzamerhand gaan ontstaan, clan is het niet zozeer de kerk, die zending ging bedrijven, maar werd het in de praktijk de Oost-Indische Compagnie die zich ervoor spande. De Compagnie regelde alles zoals het plaatsen van predikanten en het betalen van cle traktementen. Al protestderden de kerken hiertegen, cle praktijk bleef, dat de Compagnie gebieden onderwierp en daarna de bevolking poogden te kerstenen. Ook hier was dus cle zending gekoppeld aan de politiek. De zending in die tijd was dus geen handelen van cle kerk, maar een werk dat door allerhande faktoren werd beïnvloed. Dan weer zijn het handelsovereenkomsten die het werk der zending aan cle gang brengen, dan weer spelen politieke omstandigheden een rol. De zending staat niet zelfstandig als werk van de kerk. De kerken der Reformatie hadden over het algemeen weinig belangstelling voor het heidendom. Men deed geen moeite om zich aan te sluiten aan cle volksgewoonten der heidenen, maar men wilde de volkeren, op zo'n lage trap van beschaving, in aanraking brengen met cle beschaving in Europa. Meestal geschiedde dit onbewust als iets vanzelfsprekends.

Het losmaken van de zending van de politieke en kulturele stuwkracht vindt plaats wanneer Nederland, Engeland, Duitsland en Noord-Europa onder invloed komen van het Piëtisme en andere bewegingen, die daarmee in verband stonden. Uit die stromingen zijn mannen en vrouwen voortgekomen, die een geweldige invloed hebben gehad op de zendingsvelden. Er wordt zelfs gezegd, dat b.v. de Herrnhutters in twintig jaren op zendingsgebied meer hebben gepresteerd dan het Protestantisme in tweehonderd jaar. Geweldig is de zendingsaktiviteit van deze mensen geweest. Zij werkten helemaal los van de grote macht van de Compagnieën en bezaten een grote overgave tot het werk om het evangelie ingang te doen vinden. Veelal werden ze veroordeeld en door velen veracht als overdreven vromen. Maar toch hebben zij de grote stoot gegeven tot het zendings-

werk, clat van zo'n belangrijke betekenis is geweest voor de laatste tweehonderd jaar. Zeer groot is de toewijding tot het zendingswerk. In 1813 voelt Thomas Coke op 66-jarige leeftijd zich geroepen tot het zendingswerk op het eiland Ceylon. Zozeer is deze man zich van zijn roeping bewust, dat hij schrijft: „God zelf heeft tot mij gezegd: ga naar Ceylon. Ik ben in dit opzicht zó overtuigd van Gods wil als dat ik ademhaal."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen