JONA I.

„Gij, Jona! ga, ga heen naar Ninevé, Laat daar 't geen Ik u zeg die heid'nen horen." Zo klinkt de last des Heeren hem in d' oren, Maar Jona vlucht naar Jafo, aan de zee!

En zie, daar liggen schepen op de ree! Het schijnt wel, of 't geluk hem is beschoren! Aan 's Heeren Woord zal Jona zich niet storen. Naar Ninevé gaan prediken? O nee!

Maar dan, dan steekt een felle stormwind op. d' Angst van de schepelingen stijgt ten top. Wie is de schuldige aan dit gebeuren?

't Is Jona! Ja, 't is zeker en gewis! En weldra mag een Jona in de vis Zijn ongehoorzaamheid oprecht betreuren!

JONA II.

Maar dan dok, uit het binnenst' ingewand, Klinkt Jona's stem tot in het oor des Heereni; En waar hij zó voor God zich mag vernêren, Wendt God de tegen hem gestrekte hand!

Weldra wordt Jona uitgespuwd op 't strand; Hij zal, als Gods profeét, de heid'nen leren; Hun zeggen, dat Gods toorn hen om zal keren Vanwege de godloosheid van het land.

Zijn stem klinkt in der Ninevieten oor, Ja, dringt in het paleis des konings door; Zij roepen of de Heer' hen nog wil sparen!

En volk én koning gaan in zak en as; Het oordeel, dat hen aangekondigd was, Wordt uitgesteld, tweehonderd lange jaren!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen