De levenswijze van Karel V.

„Zijn levenswijze was meestal die van een onvermoeid soldaat", schreef de geschiedschrijver John Lothrop Motley. Inderdaad, als wij zien welk leven de duitse keizer heeft geleid, dan is het geen wonder dat deze man vroeg oud was. Nacht en dag kon hij in het zadel blijven. Alles kon hij verdragen, behalve een hongerige maag. Karei was een onverzadigbare vraat. Hij ontbeet om

vijf uur met gevogelte in melk gebraden en toebereid met suiker en specerijen. Als hij genoeg had ging hij eerst rusten. Het middagmaal gebruikte Karei om twaalf uur. Dit middagmaal gebruikte hij van twintig schotels. Elke schotel kreeg een beurt, 's Avonds gebruikte de keizer twee maaltijden. Kort na de vesper at hij zijn derde maal. In de middernacht of om één uur was het tijd om opnieuw aan tafel te gaan. Zijn laatste maal was wel het grootste van de vier. Na een hoeveelheid vlees at hij nog een menigte pasteitjes en suikergebak. Het spreekt vanzelf dat elke maaltijd rijkelijk bevochtigd werd met bier of wijn. Zo ging het dag in, dag uit.

En wat te verwachten was kwam op veertigjarige leeftijd. Op deze leeftijd werd deze levenswijze teveel voor zijn maag. Zijn smaak, doch niet zijn eetlust begon minder te worden. Eens klaagde hij zijn nood aan zijn hofmeester en zei dat niets hem meer smaakte. Het ging bergafwaarts met de grote Keizer. Lichamelijk was hij een wrak geworden en dat door eigen schuld. Veertig jaar van enorme onmatigheid hadden hun werk gedaan. Hij had veel last van jicht, een slechte spijsverer^ng, verlamd in de hals, armen, knieën en handen. Tevens kwam er nog een huiduitslag bij. Alleen zijn eetlust bleef. Zijn maag was echter niet meer in staat om de hoeveelheden voedsel te verwerken. Zijn maag, vroeger een van zijn grootste vrienden, werd nu een van zijn wreedste vijanden. Aanhoudend werd de Keizer met maagpijn geplaagd. Het duurde niet lang meer of hij deed afstand van de regering.

Karei V was ook buitengewoon gierig. De soldaat, die hem het zwaard en de handschoenen van koning Frans I bracht, gaf hij honderd kronen. Tienduizend kronen waren nog te weinig geweest. De kronen in die tijd waren niet zo veel waard. Het is te begrijpen, dat de dappere soldaat teleurgesteld wegging. Eens moesten drie soldaten de Elbe overzwemmen met hun zwaard tussen de tanden. Zij moesten de keizer boten verschaffen. De drie soldaten slaagden en zij kwamen met vaartuigen terug. Karei V gaf de drie dapperen ieder een wambuis, een paar kousen en vier kronen. Ook zijn hovelingen en ministers klaagden over de gierigheid van hun meester. Zij waren genoodzaakt de giften aan te nemen van iedereen die hen voor het een of andere wilde omkopen. Hun salarissen waren erg laag.

De geschiedschrijver Motley is de eerste geweest die het leven van Karei V fel heeft aangevochten. Volgens Motley blijft er van Karei niet veel over dan een huichelaar, een wellusteling, een gulzigaard en gierigaard. Ook de historieschrijver Ranke heeft Kareis persoonlijk leven in een minder gunstig daglicht gesteld. Hoe het ook zij, deze man is een grote vijand geweest van de „nije Leer". Met hand en tand heeft hij zich verzet tegen de opkomst der hervorming. Zelfs toen hij zijn laatste levensjaren in het klooster sleet heeft hij Gods volk vervolgd. Vanuit het klooster gaf hij zijn richtlijnen om de ketters te vervolgen. Het waren slechts enkele flitsen uit het leven van Karei V !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen