De Heere steeds de Eerste

In de zendingsgeschiedenis gaat het alleen om God, om wat God wil en om wat Hij gedaan heeft in de loop der eeuwen. Er worden in die geschiedenis heel wat namen van mensen genoemd, maar het gaat niet om die mensen, maar ze worden genoemd, omdat God die mensen een tijdje heeft willen gebruiken tot uitbreiding van de Kerk. De Heere brengt op Zijn tijd de Boodschap des heils tot die mensen, waarvoor het de tijd der minne is geworden, om die mensen over te buigen tot hetgeen Hij wil. Nu is de Heere de alleenmachtige en Hij gebiedt en het staat er, maar toch is er steeds een grote worsteling te zien, wanneer het Licht gaat schijnen in de duisternis; het zal toch steeds een strijd blijken te zijn tussen Koning Jezus en de vorst der duisternis. De zendingsgeschiedenis zal dus nooit rustig verlopen, maar telkens opnieuw zullen de opgerichte schilden zich stellen tegen Gods Gezalfde.

Eigenaardig is het, dat de Kerk van de oudste tijden zeer traag is geweest om Christus' bevel op te volgen, namelijk de prediking van het Evangelie aan alle volken. Feitelijk moest dat zendingsbevel nog in de oren van de apostelen klinken, maar ze bleven waar ze waren, in rust te Jeruzalem. Waren ze bevreesd voor het onbekende, voor de gevaren die zeker bij elk zendingswerk te verwachten zijn? Zeker is wel, dat ze niet goed zagen, dat de middelmuur tussen jood en heiden was weggenomen.

De „Handelingen der apostelen" zou nooit geschreven zijn als God het initiatief niet had genomen. De Heere moet Petrus dwingen naar een heidens huis te gaan: Cornelius moet een engel ontmoeten en Petrus moet eerst het gezicht van het laken zien voordat de apostel zijn schreden richt naar Cesarea.

Later is de gemeente te Jeruzalem weer onwillig en moet Petrus verklaren, dat hij het water niet kon weren wanneer de Heere zo duidelijk sprak.

De diaken Stefanus wordt gestenigd en nu hebben de roofdieren bloed geproefd, zodat er een algemene vervolging in Jeruzalem begint. In Gods raadsplan moet dit, want anders worden de apostelen niet verspreid en blijft het evangelie beperkt tot een kleine plaats en de akker is de hele wereld, die bezaaid moet worden.

Telkens is het de Heere Zelf die er aan te pas moet komen: Hij stoot uit en wijst de weg waarheen de Boodschap gebracht moet worden. De vervolger Saulus wordt neergeveld en predikt direkt Christus. Straks wordt hij met Barnabas uitgezonden, niet op eigen houtje, maar op bevel van de Heilige Geest, die in de gemeente te Antiochië woont. In „Handelingen" zijn het niet de apostelen die werken, maar is het God die handelt met behulp van mensen, die aangezet moeten worden om de grote daden des Heeren te verkondigen.

In de zendingsgeschiedenis is de Heere steeds de Alfa: Zijn dienstknechten volgen als de grote Doorbreker het sein geeft. Maar dan gaan ze ook, zonder zich misschien af te vragen uit welk motief ze dit doen. Het is alles zo vanzelfsprekend geworden: „Zij gingen het land door en verkondigden het woord" (Hand. 8). Waar het hart vol van was, daar vloeide de mond van over.

Gods bedoeling met de zending is volgens Joh. 3 : 17 „Want God heeft zijn Zoon niet gezonden in de wereld, opdat Hij de wereld veroordelen zou, maar opdat de wereld door Hem zou behouden worden. God vergadert Zich een gemeente uit alle geslacht en taal en volk en natie (Openb. 5 : 9), en in het nieuwe Jeruzalem zal de heerlijkheid en de ere der volkeren gebracht worden (Openb. 21 : 26). Dat heerlijke doel heeft de Kerken in Europa niet altijd helder voor ogen gestaan. Lange tijd meende men dat de gekleurde rassen niet bearbeid behoefden te worden; de negers behoren (zo zei men) tot het nageslacht van Cham en daar ligt de vloek op; de zwarten zullen nooit delen in de beloften van Israël. Wat zouden de Kerken zich dan druk maken over deze mensen! Men wilde rustig zitten in een vredig kerkje en slechts denken om het heil voor eigen ziel; men wilde mijmeren over God in een gebouw met gebrandschilderde ramen en onder hoge gewelven. Het denken aan de miljoenen die nooit van God hadden gehoord, zou de vredige rust maar verstoren; men had genoeg aan zichzelf te doen. De gedachte, dat mensen die nooit van Gods Woord hadden gehoord voor eeuwig verloren gingen, kwam zelden bij de kerkmensen op. Hoe zij tot het christendom waren gekomen, daar werd niet eens bij stil gestaan.

Telkens moet God de eerste zijn. En dan zijn er meestal' eenvoudige zaken, die grote dingen gaan uitrichten. Wanneer de Kerk in slaap is gezonken en slechts aan zichzelf denkt, moet de Heere Zijn hand van het gat der deur terugtrekken en dan is de rust opgezegd. Dan worden er wegen gebaand om de luister van die Koning uit te roepen aan ieder die het maar horen wil. Dan wordt de bede weer verstaan: Uw Koninkrijk kome! Dan vloeit het geld en dan horen we: Zend mij heen! Dan wandelen ze in schaapsvellen en in geitenvellen; dan lijden ze schipbreuk en worden ze gegeseld en dan dragen ze de littekens van Christus in hun lichaam!

Maar de Heere moet eerst het vuur aanwakkeren. Dan komen de gewillige dienstknechten achter Hem aan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen