EEN KLEINE LOFTROMPET

Het boek van de heer Puchinger over Colijn is geen volledige, diepgaande levensbeschrijving, maar een gebundelde serie dagbladartikelen, met alle kenmerken daarvan. Daar deze artikelen in het dagblad „Trouw" verschenen en in de geest van dit blad geschreven zijn, kan men aan bedoelde kenmerken er nog een toevoegen. Men vindt in deze handig aan elkaar gerijde schetsjes geen volledigheid en nog veel minder enige diepzinnigheid — zoals men dat in krantartikelen ook niet verwacht — en bovendien zijn ze doortrokken van de geest van zelfgenoegzaamheid waar het om eigen mensen gaat, die zo typerend is voor „Trouw".

Schrijver is er zich bewust van dat het nog te vroeg is om over Colijn een. oordeel uit te spreken, maar meent niettemin niet over hem te moeten zwijgen. Men kan dit billijken. Zijn boekje geeft een aardig overzicht van de veelzijdigheid van de beschrevene, maar blijft een zeer voorlopig overzicht. Het blijft in al zijn onderdelen zeer schetsmatig.

Hoewel schrijver er niet aan ontkomen kan om enige kritiek te laten horen als het over Colijns laatste jaren en de bekende geruchtmakende brochure gaat, moet men toch wel zeggen dat hij heel erg weinig op zijn held heeft aan te merken. Zijn boekje is een kleine loftrompet. De oppervlakkigheid die hierin schuilt, had toch gemakkelijk bestreden kunnen worden door de tegenstanders van Colijn wat meer aan 't woord te laten komen. Zij worden enkel geciteerd als het om stukken gaat waarin zij de beschrevene geprezen hebben. Wat niet bevorderlijk is voor de scherpheid van het beeld.

Bevreemdend is dat schrijver zonder aan kritiek te denken meedeelt dat Colijn als voorzitter van konferenties in Genève „des zondags liever niet te spreken was" (blz. 145). Trouwens, dit is niet het enige geval waarbij men enigszins verwonderd opkijkt als men leest wat schrijver over het godsdienstig leven op te merken heeft.

De stijl van schrijver is niet altijd evenzeer verzorgd. Kompositorisch is het fout na de proloog — die nog geen nummer heeft — de hoofdstukken te laten volgen die van een tot vijftien zijn genummerd, terwijl dan hoofdstuk vijftien als een epiloog bedoeld is en ook als zodanig is betiteld. Als de proloog — terecht — geen nummer krijgt, moet men de epiloog er evenmin een geven.

Ondanks alles willen wij dit boekje in de kritische belangstelling van onze lezers aanbevelen. Het is vrij ruim en goed geïllustreerd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen