Als een lelie onder de doornen

Al drie eeuwen lang hebben zendelingen uit het Westen in India gewerkt en eigenaardig is het, dat voornamelijk de meeste christenen uit de lagere groepen van het volk werden gewonnen; uit de zogenaamde kastelozen of paria's. Nu kunnen we heel nuchter zeggen, dat deze christenen verlangden naar betere levensvoorwaarden, die het christendom ongetwijfeld zou brengen, maar aan de andere kant dienen we te bedenken, dat de wind blaast waarheen hij wil, en dat het Schriftwoord wordt bevestigd: Niet veel edelen, niet veel rijken, maar het onedele heeft God uitverkoren.

De balans van de protestanten en roomsen is ongeveer in evenwicht en gezamenlijk vormen de christenen 2%% van de bevolking.

De zending moest zich onder deze mensen wel veel bepalen tot het geven van onderwijs en we zien dan ook, dat de christelijke inrichtingen voor lager, middelbaar en hoger onderwijs een grote plaats innemen.

Zoals overal waar het christendom tot ontplooiing komt, zien we een sterke reaktie van de niet-christenen, en zoals we de vorige keer zagen, bemerken we een opleving van de oude godsdiensten, wanneer de „achtergebleven gebieden' westers worden beinvloed. De oude godsdienst in India is het Hinduïsme, dat zich onder de meest onderscheiden vormen vertoont. Aan de ene kant zien we een verheven mystiek, zodat we haast zouden denken, dat er een godheid wordt gediend en vereerd als een christen zijn God aanbidt, terwijl we aan de andere kant afschuwelijke praktijken van bijgeloof en wellust bespeuren. Het ganse leven van een Hindu wordt door de godsdienst bepaald; het hele bestaan van een Hindu is met het Hinduïsme verweven, zodat in de overgang naar een andere godsdienst een verloochening van eigen nationaliteit en van het eigen wezen wordt gezien. Men is nu eenmaal Hindu door geboorte, en de godsdienst geeft een geslotenheid en starheid aan de belijders van het Hinduïsme. Vandaar dat er ook zendingsaktiviteit ontbrak. Nu is dit helemaal aan het veranderen. Het neo-Hinduïsme is in beweging gekomen en deze nieuwe stroming heeft de oude kastenindeling prijsgegeven. De paria's worden nu beschouwd als leden van de grote gemeenschap der hindus.

Het ideaal van India is om te komen tot een groot India dat vrij is, en nu moet de geest van de oude godsdienst worden omgevormd.

Het neo-Hinduïsme leert, dat de waarheid (hetdiepste geheim van het menselijk bestaan) onkenbaar is. Men kan dus nooit zeggen: dit of dat is de waarheid. Toch zoeken de mensen naar waarheid in godsdiensten en levensbeschouwingen, en dat zoeken nu is een waarheidselement. Alle godsdiensten zoeken iets van de waarheid, zonder die waarheid ten volle te bezitten. Vandaar zijn alle godsdiensten waar en geen enkele is volkomen waar, omdat de waarheid nooit verkregen kan worden. Het gevolg is dat alle godsdiensten goed zijn en alle godsdiensten gelijkgeschakeld worden. Zelfs in de godloochening zit volgens het neo-Hinduïsme nog een element van waarheid, omdat er een trachten is tot een overtuiging te komen.

Zodoende is het Hinduïsme van onze tijd de enige godsdienst, die al de andere godsdiensten erkent, of liever gezegd, die alle uitingen van godsdienst herkent als uitdrukkingen van gedachten, die besloten lagen in het Hinduïsme. Deze godsdienst is dus de oergodsdienst, waaruit alle andere religies uit voortkomen.

Hier zien w 7 e weer heel duidelijk de taktiek van satan, die alles op deze wereld gelijk schakelt: een mens moet nu wat aan godsdienst doen, maar het geeft helemaal niet wat hij er aan doet. Nu zien we ook wel, hoe benard het christendom tussen deze nieuwe stroming komt te staan. De gulden regel van het christendom is: „Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven." Volgens het Hinduïsme kunnen we nooit tot deze uitspraak komen, want er bestaat nooit de Weg, de Waarheid en het Leven. Als de christenen vasthouden aan deze absolute uitspraak, worden ze niet als echte indiërs erkend; laten ze die uitspraak vallen, dan worden ze als hindu-christenen aanvaard.

Zo zien we ook hier weer dat de Kerk van Christus is als een lelie onder de doornen. Het evangelie is in India in de meest verschillende vormen gebracht, en toch wordt het, juist door de grote tegenwerking in deze tijd, als één evangelie gehoord en aanvaard. Vandaar dat in 1947 de verenigde kerk van Zuid-India tot stand kwam. Ondanks de moeilijke positie, waarin de christenen verkeren, belijden ze met ernst en vreugde hun geloof.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen