Voor onze miliiairen

De NAVO

I.

Al verschillende keren werd mij gevraagd eens iets te schrijven over cle „North Atlantic Treaty Organisation" (NATO) of, zoals wij het zeggen, de „Noord Atlantische Verdragsorganisatie" (NAVO).

Ik wil dit graag doen, alhoewel het niet mogelijk is deze organisatie uitvoerig in deze rubriek te bespreken. In dit en in enkele volgende artikelen hoop ik echter in grote lijnen iets te vertellen over de geschiedenis van de NAVO, de organisatie en de werkwijze daarvan.

Commentaar van de lezers, naar aanleiding van dit onderweq3, stel ik zeer op prijs.

Wanneer we spreken over de NAVO is één van de eerste vragen wat de aanleiding was tot oprichting hiervan.

Op deze vraag is eigenlijk maar één antwoord te geven, n.1. angst voor het Rus-

sische communisme, want wat gebeurde er in de wereld, kort nadat de tweede wereldoorlog was afgelopen?

De westelijke landen, de oorlog moe en nog lang niet bekomen van alle ellende tengevolge van die oorlog, hoopten op een tijd van vrede en veiligheid. Hun vertrouwen stellend op de nieuwe organisatie „De Verenigde Naties" (V.N.) ontbonden zij bijna al hun strijdkrachten. Men rekende er op dat na de ervaringen, opgedaan in de voorbije oorlog, de volkeren elkaar wat beter zouden begrijpen en verdragen, waarbij de onderlinge geschillen wel op vreedzame wijze zouden worden opgelost door de V.N.

Spoedig echter werd men in deze hoop teleurgesteld door de Sovjet Russische politiek.

Verkeerden de meeste landen in een

passieve houding, Rusland daarentegen legde een activiteit aan de dag waarvoor men al gauw bang werd.

Men zag hoe in enkele jaren, met behulp van de Sovjet Unie, de communistische partijen in Hongarije, Bulgarije, Roemenië, Polen en Tsjecho-Slowakije naar de macht grepen om daarna Rusland geheel toe te vallen.

Overal bemerkte men de druk van Rusland. Duidelijk bleek bij de heroprichting van het tijdens de oorlog ontbonden Cominform (Communistisch Informatiebureau) de politiek van het communistische blok n.1. machtsuitbreiding door de westelijke politiek te bestrijden en te vernietigen.

Bleven aanvankelijk de russische activiteiten beperkt tot hun (latere) satellietstaten en oost-Duitsland, in 1948 begon de Sovjet Unie de westelijke rechten in Berlijn te betwisten, hetgeen vandaag de dag nog voortduurt.

De gevolgen van al deze russische activiteiten bleven in het westen niet uit. Nog niet over de moeilijkheden tengevolge van de oorlog heen, begon men zich bezorgd te maken over het opdringende communisme. Men had geen verweer want in bijna geen enkel land beschikte men over een behoorlijk leger.

De westelijke landen begrepen dan ook heel goed, dat een samengaan in een militair bondgenootschap, een gemeenschappelijke verdediging tegen mogelijke communistische agressie, zeer noodzakelijk was, temeer daar het werk der V.N., het handhaven van de vrede tussen de grote mogendheden, tot dusver had gefaald.

Op 17 maart 1948 sloten Engeland, Frankrijk en de drie Beneluxlanden het „Verdrag van Brussel". De leiding van dit verbond kreeg de uit de tweede wereldoorlog zo bekende veldmaarschalk Lord Montgomery. Het hoofdkwartier van het verbond werd gevestigd te Fontainebleau.

De doelstellingen van de samengaande landen was niet alleen het vormen van een gemeenschappelijke verdediging maar zij verbonden zich ook „de economische, sociale en culturele banden nauwer aan te halen."

Het „Verdrag van Brussel' was de eerste stap op de weg naar de organisatie van de NAVO. Slechts een jaar later, in 1949, vond de oprichting van de Navo plaats, doch daarover D.V. de volgende keer. Militair.

Als voornaamste bron voor de bespreking over de NAVO werd gebruik gemaakt van het „NAVO handboek 1962% een uitgave van de Atlantische Commissie te Den Haag.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen