Hoogconjunctuur

Wij doen niets meer dan slapen, eten, drinken, en leven enkel om 't amusement, wij werpen 't werk neer voor een enkle cent en voelen niet dat w' in 't moeras verzinken.

Wij willen feesten en met glazen klinken, wij dansen op de deun van 't pierement, en toch zijn w' aan tevredenheid ontwend, ons koper moet als gouden kleinood blinken.

En in 't verborgen op de oude aarde hoopt springstof op, dat wacht op 't stille sein om weg te blazen al de gouden schijn.

Dan wordt tot gruis al wat men hier vergaarde, dan heeft één vraag voor 't overschot nog waarde: „Zal er nog ruimte om te leven zijn? "

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen