Als het getij verloopt ....

De gemeente in de wereld.

Dhr. C. M. U. te G. schrijft: „Steeds meer jongeren verlaten de kerk, voegen zich bij een ander kerkgenootschap of bij geen enkele kerk. Ligt hiervan niet de schuld bij de ouders van deze jongeren? Ze gaan wel getrouw naar de kerk, maar in de dagelijkse handel en wandel verschillen ze niet van anderen. De godsdienstige opvoeding laten ze over aan de school en hun denken en spreken is vervuld met allerlei aardse zaken, ook op zondag. Ligt de schuld ook niet bij de andere kerkleden? Zijn zij ook vaak niet gehecht aan allerlei aardse zaken, zodat zij in deze waarlijk geen voorbeeld voor de jongeren zijn en er zo van hen geen getuigenis uitgaat?

En is het ook niet zo, dat we in veel handelingen van leden en doopleden moeten bespeuren dat zij, in plaats van bijbelse, wereldse maatstaven aanleggen? Bijv. t.a.v. make-up, korte haardracht, kleding vaak volgens de nieuwste mode, huisraad e.d. Is het niet zo dat men vaak iets nieuws neemt, niet omdat men het nodig heeft, maar omdat men niet achter wil blijven bij de wereldlingen? Is dit een bijbelse maatstaf? Rust dan niet op ons allen de verantwoordelijkheid deze zaken tegen te gaan en biddend op te zien tot God? Immers, hoe zullen we God daar eenmaal rekenschap van kunnen geven?"

Uit deze brief blijkt een grote verontrusting over de houding van vele Gemeenteleden ten opzichte van hun roeping in de wereld. Tot op grote hoogte moet ik, helaas, deze verontrusting met de briefschrijver delen.

Evenals voor het oude Israël, geldt voor de huidige Gemeente in AL haar geledingen: „En gij zult Mij een priesterlijk koninkrijk en een heilig volk zijn" Exodus 1 9 : 6 . Deze opdracht, dit bevel geldt m.a.w. niet alléén de bekeerde leden, maar ook die leden welke het Evangelie van onze Heere Jezus Christus ongehoorzaam zijn. Een geruisloze verwereldlijking bedreigt ons, nu we in de welvaartstaat leven. Ons denken en spreken, onze omgang met God en met de naaste kunnen bedenkelijk veel gaan lijken op die van de wereld. We kunnen gaan leven voor een goed betaalde baan, een mooi ingericht huis, hoog maatschappelijk aanzien etc. Christus zegt echter van dit streven: „Al deze dingen zoeken de heidenen". En waarom? Wel, omdat zij hun levensenergie niet (tenvolle) besteden aan het Koninkrijk van God. Zij gaan de hun verleende energie besteden aan die dingen, die ze toegeworpen zouden kunnen krijgen als ze het Koninkrijk zochten.

Is het — zo gezien — een wonder, dat menig jongere de leegte van zijn leven probeert te vullen door een filmster of voetbalheld als zijn „voorbeeld" te kiezen? Als iemand, waarop hij in doen en laten wil lijken? Immers: de vereerde voetbalheld of filmster zet ALLES in voor zijn levensideaal! Kan ook van ons gezegd worden dat wij, niet een klein beetje maar, ALLES inzetten voor het Koninkrijk Gods, dat ons enige levensideaal moet zijn? We kunnen op een geraffineerde manier buiten schot proberen te blijven door van Gods dienst een praat-zaak en geen daadzaak te maken. „Let wel op m'n woorden, maar zie niet naar m'n daden". En zó moet de vraag wel ontstaan: „Wat biedt de Gemeente nu eigenlijk méér dan de wereld zegt te geven?"

Onze gedachten gaan in dit verband uit naar wijlen ir. A. M. Hilkemeijer, die een veelbelovende carrière in Nederland neerlegde om in Ned. Nieuw-Guinea — vaak onder moeilijke omstandigheden — iets te mogen tonen van „Gij zijt het zout der aarde". We luisteren met ontzag naar het Schriftwoord: „Wie zijn leven behouden wil, die zal het verliezen; maar zo wie zijn leven verliezen zal om Mijnentwil, die zal het behouden".

Máár waar zijn de anderen? Het „gij zult Mij een priesterlijk koninkrijk zijn" geldt toch ALLE gemeenteleden?

Tenslotte geef ik aan u — ter bezinning op uw roeping en uw leven in kerk en wereld — de volgende opmerkingen van ds J. J. Buskes door:

„Ik ben bang voor de verwereldlijking bij de gereformeerden, vooral als ze zo geslaagd zijn in het leven. Vroeger thuis mochten we niet dansen, niet kaarten en niet naar de schouwburg. Naar de schouwburg ben ik wel gegaan, maar aan dansen en kaarten ben ik nooit toegekomen. Dat behoeft op zichzelf niets te zeggen, maar ik sta toch wel eens te kijken, wat bij sommige gereformeerden kan, wat ze dóen. En dan zo, dat het iets demonstratiefs en daardoor iets krampachtigs krijgt; we zijn wel goed gereformeerd, maar toch vlotte lui. Als je praat van vervreemd zijn, daarvan voel ik me vervreemd. Ik vind het stijlloos.

De oude Sikkel vertelde ons, dat een liberaal hem gezegd had: we krijgen jullie, fijne gereformeerden wel klein, niet met de brandstapel, maar met champagne. Ik ben wel eens bang, dat de gereformeerden voor de champagne — ik houd het beeld maar aan — dreigen te bezwijken.

Ik zeg niet, dat ascese zonder meer bijbels is, maar het gereformeerde moet daar iets van hebben, iets van een strakke levensstijl, wat iets anders is dan star, wil het functioneren.

Wie leeft onder het permanente besef van Gods grootheid en van Zijn genade, laat veel dingen na. Niet omdat het niet zou mogen, maar omdat je er eenvoudig niet aan toekomt.

Dat heb ik bij mijn vader gezien. Hij las nooit een roman. Ik wel, en ik moet zeggen, dat je voor nippen aan de cultuur altijd moet betalen. Natuurlijk verandert de levensstijl, dat is ook niet zo erg. Als er maar stijl blijft. Er is ook zoiets als een gereformeerde levenssfeer — en die loopt gevaar" 1).

Utrecht. J. J. Bos.

1) „Dominé J. J. Buskes en de Gereformeerden" in „Trouw" ddo. 16 sept. 1961

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen