Ontberingen op Vuurland

De geschiedenis van de zending wordt vaak met bloed geschreven, en dat moet ons niet verwonderen. De Heere Jezus heeft immers gezegd: „Zie, ik zend u als lammeren in het midden der wolven." Paulus, de grote zendeling, had dit aan den lijve ondervonden. Aan de Corinthiërs schrijft hij: „in veel verdraagzaamheid, in verdrukkingen, in noden, in benauwdheden, in slagen, in gevangenissen, in beroerten, in arbeid, in waken, in vasten, in reinheid, in kennis, in lankmoedigheid, in goedertierenheid, in de Heilige geest, in ongeveinsde liefde, in het woord der waarheid, in de kracht Gods." Dit heeft ook kapitein Allen Gardiner ondervonden. De naam van deze man is verbonden met de zendingsarbeid op Vuurland, het eiland aan de zuidpunt van Zuid-Amerika. Ook daar, aan het einde der aarde welhaast, liet God Zijn Woord brengen.

Allen Gardiner verlangde al heel vroeg om matroos te worden, om daardoor naar alle delen van de wereld te kunnen reizen. Op zestienjarige leeftijd koos hij het ruime sop en bezeilde de meeste zeeën en bezocht zodoende verscheidene landen. Hoe ouder hij werd, des te meer ging hij inzien, hoeveel mensen onbekend waren met het evangelie des kruises. Om het Woord des Heeren onder die mensen te brengen, werd hem sterk op het hart gebonden. Maar helaas, zijn pogingen mislukten steeds. Toch gaf hij de moed niet op. Hij zou het nu proberen in Vuurland (Tierra del Fuego). Onwillekeurig denken we bij de naam Vuurland aan een warm land, maar niets is minder waar. Het land is bedekt met sneeuwbergen en grote gletschers. Het heeft lange, koude winters en korte, koele zomers. De naam Vuurland hebben de zeelieden eraan gegeven, omdat de inboorlingen grote vuren ontsteken als er nieuws is, dat in brede omtrek bekend gemaakt moet worden.

De eerste poging van Gardiner om op Vuurland vaste voet aan wal te zetten mislukte. Hij keerde naar Engeland terug om mannen voor een nieuwe poging warm te maken. Dat lukte wonderwel en ten tweede male stevende hij naar de zuidpunt van Zuid-Amerika.

Met zes metgezellen liet hij zich in december 1850 aan land zetten. Van alle kanten kwamen de inboorlingen en begonnen een ruilhandel met de vreemdelingen. De Vuurlanders betoonden zich vreedzaam, dus gaf dat wel enige moed. Na enige tijd voer het schip echter terug. Voor een half jaar liet het voedsel achter voor het kleine gezelschap, dat nu in het onherbergzame land bleef. Over een half jaar zou een ander schip weer voor verdere benodigdheden zorgen. Een half jaar konden ze best leven van de voorraad, en er was ook nog wel vis om te vangen en ze konden ook vogels schieten.

Toen het schip nauwelijks uit het gezicht was, merkten ze tot hun grote spijt, dat de voorraad kruit niet gelost was. Wat moesten ze nu met hun geweren doen? Dat was al een grote teleurstelling. Voorts hadden ze al gauw gezien, dat het water niet bepaald visrijk was.

De inboorlingen, die zich zo minzaam hadden gedragen zolang het schip aan de wal lag, gingen nu al meer en meer een dreigende houding aannemen. Het gebeurde dat het gezelschap plotseling werd omringd door opstandige Vuurlanders, die niet veel goeds in hun schild voerden. Zo kon het niet langer blijven.

Gardiner stelde voor om dit deel van het eiland te verlaten en een meer zuidelijker plaats op te zoeken, waar geen inboorlingen waren. Vanuit die rustiger plaats konden ze dan veel beter een aanval doen op het heidendom. Zijn metgezellen vonden het goed, en op een rots, die in het oog viel, verfde men met grote letters: „Vertrokken naar Spanjaard Haven." Nu kon de bemanning van het schip, dat later zou landen, zien dat ze vertrokken waren naar een ander deel van het land.

Ze hadden twee sloepen, maar in een storm ging er één verloren, zodat ze met z'n zevenen in de enigste sloep de reis moesten voortzetten. Als er meer teleurstellingen niet gekomen waren, zou het best gaan, maar de moeilijkheden bleven aanhouden. Hun visnet dreef op een ijsschots weg en door het blootstaan aan koude en honger, brak er een ziekte onder hen uit.

Nog een poosje geduld: straks zou wel een schip komen. In de maand juni kon dit er volgens afspraak zijn. De maand juni verliep echter zonder dat er een schip kwam opdagen. Het was winter geworden en de mannen leden honger en kou. Met een tent werd de boot toegedekt, om enige beschutting te hebben tegen de felle stormwinden. Maar alle zeven konden daar geen voldoende beschutting vinden, zodat de helft een onderkomen moest zoeken in een spelonk, een mijl van de boot vandaan.

Wonderlijk, zonder murmureren verdroegen de dappere mannen de grote ontberingen. Gardiner bad veel, niet alleen voor hem en zijn vrienden, maar ook voor de arme inboorlingen, of die toch bekend gemaakt mochten worden met de boodschap des heils.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen