Ellen als mevrouw Mason naar Toungoo

Onze berekeningen komen niet zo vaak uit. De mens wikt en God beschikt. Er komen zo dikwijls voorvallen in het leven, waarop we in het minst niet hadden gerekend. Zo gaat het ook met de dienstknechten, die de Heere gebruiken wil tot de uitbreiding van Zijn koninkrijk. Wie had durven denken, dat de zendeling Bullard zo spoedig en onverwacht door de dood zou worden weggenomen? Wij zouden gedacht hebben, dat deze man tot in lengte van jaren werkzaam zou mogen zijn onder de Karens. Dit was echter niet het geval. Toen het zendingswerk wortel begon te schieten, nam de Heere de zendeling door de dood weg. Grote verslagenheid en grote droefheid bij de zending, maar zeker bij zijn echtgenote! Van moedeloosheid en verdriet zou ze zich wel uit het zendingswerk terug trekken. Dat zouden we gedacht hebben, maar zo was het niet. Het is de Heere, die troost bij smartelijk verlies en die krachten geeft waar deze nodig zijn. Zo gebeurde ook hier. Moedig besloot mevrouw Bullard bij de Karens te blijven wonen. Wat was er toch heel veel onder dat volk te doen! Niet alleen de waarheden uit Gods Woord trachten bij te brengen, maar ook verscheidene maatschappelijke plichten aan te leren.

De Karens waren nu eenmaal vuil. Aan klederen-wassen bijvoorbeeld dachten ze niet eens. Dat was een minderwaardig werk, dat niet eens nodig was!

Hoe mevrouw Bullard de mensen er ook op wees, dat door onreinheid ziekten ontstonden, het hielp haar niets. Toen dacht ze aan een bekend spreekwoord: Goed voorgaan doet goed volgen.

Zij nam de vuile kleren van haar eigen kinderen, zocht een plaats op waar gewoonlijk veel mensen bijeen vergaderden, en ging voor de ogen van de mensen de kleren van haar kinderen wassen. Verbaasd en meewarig stonden de mensen haar aan te gapen. Een man zei spottend: „De moeder maakt een bediende van zichzelf." Mevrouw Bullard gaf geen antwoord; ze ging met haar werk voort alsof ze niets zag en hoorde.

En wat was het resultaat van haar wassen? Langzamerhand begonnen de vrouwen ook te wassen; eerst in het verborgen, maar zachtjesaan durfden ze er ook voor uit te komen. Het wassen was niet langer meer iets minderwaardigs. Vele andere goede gewoonten werden ook zoetjesaan door de Karens overgenomen. Het volk werd beschaafder en daardoor veranderde ook veel in de samenleving ten goede. Er was (om een voorbeeld te noemen) een meisje met een erg opvliegend karakter. Bij het minste werd het kind boos en er was geen land mee te bezeilen. Nu bemerkte mevrouw Bullard, dat het meisje heel anders ging doen dan voorheen. Het was gewilliger en helemaal niet zo gauw boos meer. „Hoe komt het", vroeg de zendelingsvrouw, „dat je zo anders bent dan vroeger? " En wat was het antwoord? „Toen mijn kleed vuil was, " sprak het kind, „was ook mijn hart vuil. Nu echter wil ik mijn hart rein bewaren als mijn kleed, en daarom bid ik tot God, of Hij mij wil helpen mijn hart rein te houden. Als er boze woorden tot mijn lippen rijzen, dan zet ik mijn tanden op elkaar en dan onderdruk ik de boze woorden."

Na het sterven van haar man kwam mevrouw Bullard in kontakt met zendeling Francis Mason. Van deze zendeling had zij, toen ze nog Ellen heette, met grote belangstelling het dagverhaal gelezen, toen zij met de rijke dame op reis was. Het artikel van Mason had tot gevolg gehad dat Ellen naar Burma móést vertrekken. Nu was ze bij de man, die door zijn artikel in het tijdschrift zo'n vurige begeerte naar Burma in haar hart had gewerkt. Ze gevoelde zich zeer tot

Mason aangetrokken en omgekeerd had de zendeling veel belangstelling voor de weduwe van Bullard. Het kwam dan ook tot een huwelijk. Ellen werd nu mevrouw Mason.

Zendeling Mason had het plan opgevat om naar een ander deel van de Karens te gaan. Toen de reis een aanvang zou nemen, werd Mason ernstig ziek. Wij zouden er een teken in gaan zoeken, dat het vertrek bij de Heere niet welgevallig zou zijn. Maar de Heere beschikt ook de juiste tijd van al onze handelingen. Zo was het ook hier: de tijd was nog niet rijp.

Mason herstelde en nu werd de reis begonnen. Het einddoel was de plaats Toungoo. De weg erheen was verschrikkelijk slecht. Er was geen gebaande weg en de zendeling met zijn vrouw en kinderen moesten gedragen worden door inboorlingen over bergen en door dalen, soms langs gevaarlijke afgronden. Een deel van de reis ging per rivierschuit. Zonder ongelukken werd het doel bereikt.

De inwoners van Toungoo waren meest Burmanen; in de bergen rondom woonden Karens, die wild en vreesachtig waren. Spoedig werd een school begonnen en het zendingswerk werd in volle omgang aangevat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen