Communisme en Christendom

In „Kommoenist", het blad van het centraal comité der communistische partij, stond onlangs het volgende te lezen over de verhouding communisme en christendom: „De leringen van het christendom op het stuk van moraliteit zijn in onverzoenlijke tegenspraak met de gevoelens, denkbeelden, levenswijze en sociale praktijken van een progressieve en gewetensvolle bouwer van het communisme." Een uitspraak en een standpunt dat aan duidelijkheid niets te wensen over laat. Het is juist ook. Beider wereld-en mensbeschouwing zijn absoluut niet met elkaar in overeenstemming te brengen. In principe zijn ze eikaars volstrekte tegenpool. Vreedzaam naast elkaar leven van communisme en christendom is onbestaanbaar.

Het communisme ziet godsdienst als een van haar gevaarlijkste tegenstanders en het behoeft dan ook geen verwondering te wekken dat zij zolang het bestaat het christendom heeft bestreden. De staat in alle communistisch geregeerde landen heeft de strijd ertegen aangebonden. Een strijd die vooral de laatste tijd met felheid wordt gevoerd. Niet met geweld; de communisten weten veel te goed dat dit middel in feite een averechtse uitwerking heeft. Ze hebben een veel effectiever wapen en ze hanteren het met grote bekwaamheid: Psychologische beïnvloeding van de massa door middel van atheïstische propaganda. Hier wordt een strijd geleverd om de geest van het volk. Zoals gezegd, dit geschiedt met groot psychologisch raffinement. Een terrein waarop de russen al meerdere malen blijk gegeven hebben bijzonder goed thuis te zijn.

Via radio en televisie, de pers en door middel van demonstraties, optochten en congressen wordt steeds weer het volk de verderfelijkheid van het christendom voorgehouden. Het wordt gekenschetst als staatsgevaarlijk omdat het de vooruitgang tegenhoudt en dus de ondergang van de staat bewerkstelligt. Daardoor staat het ook het „geluk" van het volk in de weg.

Voorts is een groot deel van de propaganda gericht op het belachelijk maken van het christendom. Tegenover de „onnozelheid" van het christendom wordt de „superioriteit" van het communisme gesteld. Op de jeugd zal dit zeker niet zonder effect blijven.

Plaatselijke partijleiders en partijorganisaties hebben instructie gekregen van leer te trekken tegen de godsdiensten. Vooral de Komsomol, de communistische jeugdbond houdt zich hiermee bezig.

Vanaf de kleuterjaren worden met geraffineerde methoden de mensen gevormd naar het communistisch ideaal. Het kan dan ook niet anders of velen achter het ijzeren gordijn zijn fanatieke atheïsten.

Toch, ondanks dit alles sterft het christendom daar geen langzame doch gewisse dood zoals het communisme verwacht en voorspeld heeft. Er blijven kerken en er blijft kerkvolk. Met Pasen waren de kerken in Hongarije zelfs voller dan ooit. Uit berichten blijkt dat het godsdienstig leven in de communistische landen nog lang niet dood is. Het eerder genoemde blad Kommoenist klaagde in hetzelfde artikel over een toenemende invloed van de christelijke groeperingen, vooral onder jonge mensen.

Het blijkt dus wel dat de ijverige pogingen van het communisme om het volk te ontkerstenen vooralsnog geen volledig sukses zijn. Ze zullen dit ook nooit worden. Het christendom is meer dan een door mensen uitgedachte ideologie die door verstandelijke redenering ontkracht kan worden. Het is een zaak van het hart, van geloof in de God Die dat geloof Zelf werkt. Het is immers geen zaak van mensen!

In de Oostelijke zóne van Duitsland werken nog 6060 predikanten in 7800 Evangelische gemeenten. Het aantal r.k. wereld-en orde-geestelijkten bedraagt 1433. Getallen die we zeker zo hoog niet hadden verwacht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen