Het brood uitwerpen op het water

Voor een dominee is het gemakkelijk om toehoorders te krijgen: als de gezette tijd van de eredienst is aangebroken dan zit het gehoor al te wachten. Voor een zendeling liggen de zaken wel wat anders. Een zendeling moet zijn gehoor opzoeken; hij moet mensen bij elkaar zien te krijgen en dan kan hij een poging gaan wagen, of die mensen naar hem zullen luisteren; hij moet dus proberen aan alle wateren te zaaien.

Ds. Wilson, die jaren in het tegenwoordige India heeft gewerkt, en in Bombay de Schotse hoger onderwijsinrichting begon, vertelt hoe het hem gelukte de aandacht van zijn gehoor te verkrijgen.

Op zekere dag zag hij een aantal mensen een zware boom dragen. Na enige tijd hielden ze stil om wat te rusten. Wilson ging bij hen staan en sprak vriendelijk: „Wat hebben jullie een zware last te dragen! Toch zie ik nog een zwaardere last op u rusten dan de boom, die nu op de grond ligt." De mannen kijken verwonderd op en één van hen zegt: „U spreekt zeker in gelijkenissen tot ons? "

„Ja, " herneemt de zendeling, , maar wat denken jullie wat ik met die last bedoel? "

„Het is mijn vrouw en kinderen, " antwoordt er een.

„Mis, uw vrouw doet meer dan de helft van uw werk en ook uw kinderen helpen mee. Dan zijn die u toch niet tot een last? " „Die last is de regering, " raadt een ander, „omdat die zulke zware belastingen op ons legt."

„Nee, dat is het niet, " zegt Wilson. „Over de regering moet u niet klagen. De regering moet wel belastingen heffen, want anders zouden er geen goede wegen en bruggen zijn. En van het geld van de belastingen moet de politie betaald worden, opdat jullie veilig zouden wonen. Ook moet er een leger onderhouden worden om uw land te beschermen."

Nu worden verschillende zaken opgenoemd, maar telkens zegt de zendeling, dat ze het niet geraden hebben. Tenslotte vragen de mannen: „Nou, zeg het ons dan wat die last is." De mensen zijn nieuwsgierig geworden en uu neemt Wilson de kans waar om te spreken over de last der zonde. Op heel eenvoudige wijze bepaalt hij de mannen bij de verdorvenheid van het hart; dat de Heere God de mens zó niet had geschapen, maar dat de mens zelf zich heeft verdorven. En zo gaat hij proberen de mensen ervan te doordringen, dat we grote schuld hebben bij God en dat die schuld verzoend zal moeten worden. Vanzelfsprekend voegt hij er bij, dat er bij Eén vergiffenis is te vinden, wanneer men met waar berouw over de zonden tot Hem de toevlucht neemt.

Op een andere dag zag Dr. Wilson een man aan de kant van de weg zitten. Hij bleef bij de man staan en begon een praatje met hem. Na wat heen en weer gepraat te hebben, vroeg de zendeling: „Wat is je beroep eigenlijk? "

Het antwoord luidde: „Mijn beroep is om voorwaarts te gaan en dan weer terug te keren. Ik ben de postjongen en ik moet elke dag de brieven drie mijl voorwaarts en weer drie mijl terug brengen."

Maar nu vroeg op zijn beurt de postbode: „En wat is uw beroep? "

De zendeling sprak: „Ik vertrouw clat mijn beroep is om steeds voorwaarts te gaan."

De jongeman keek enigszins verwonderd op en vroeg: „Waar gaat u dan heen? " „Heel ver."

„Gaat u soms naar Benares? " „Nog verder."

„De grenzen over, naar China? " „Nog verder."

Verscheidene plaatsen en landen noemde de postbode nu op, maar telkens was het mis. Eindelijk vroeg hij: „Gaat u misschien naar een andere wereld? "

„Goed geraden, " zei de zendeling.

Ondertussen hadden heel wat nieuwsgierige mensen zich om die twee mannen verzameld.

Als Wilson dat merkt, begint hij te spreken over de weg van een Christen. Een Christen is een pelgrim, die op doorreis is naar een ander land. Wij zijn allen vreemdelingen op aarde. Een blijvende stad hebben we niet. Voor een oprecht Christen is een schoner land weggelegd dan hier beneden. We moeten de Koning van dat verre land leren kennen en liefhebben. De zonde moet ons zwaar gaan drukken en we moeten naar verlossing leren uitzien. Die verlossing is te vinden door het geloof in de Heere Jezus.

Op deze manier verzamelde de zendeling zijn toehoorders bijeen en predikte hij de Weg, de Waarheid en Het Leven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen