Ruimtevaart

Op één der vergaderingen van de Studievereniging te Middelburg werd onderstaand onderwerp ingeleid, wat wij in enkele, achtereenvolgende nummers van ons blad gaarne opnemen.

(5.)

Verder willen wij nog wijzen op de omstandigheden die er op de reeds eerder genoemde planeten voorkomen: De geleerden zijn het er trouwens over eens dat de levensomstandigheden op de aarde het meest ideaal zijn voor de mens.

De Maan heeft waarschijnlijk geen zuurstof, water en voedsel.

Op Mars denkt men leven in de één of andere vorm aan te treffen, daar deze planeet elk seizoen van kleur verwisselt, waaruit men concludeert dat er jaargetijden zijn waarbij een mogelijke plantengroei zich aanpast. Zuurstof is er vrijwel niet aanwezig vermoedt men, doch waarschijnlijk wel water. De reisduur zou echter 3 jaar bedragen wat veel te lang is voor de mens.

Mercurius heeft een dampkring, maar deze bestaat voornamelijk uit koolzuurgas, zodat de mens zonder ruimtekostuums de verstikkingsdood zou sterven. Tevens lopen de temperaturen uiteen van 400° C. boven nul tot 270° onder nul, Venus heeft een atmosfeer die voortdurend verduisterd is door grote stofwolken zodat men haai - oppervlak niet kan zien. Ook hier moet het voor ons verre van ideaal zijn.

Jupiter. Uranus, Neptunus, en Saturnus, de z.g. reuzenplaneten, staan zover van de zon af dat het er veel te koud is om er te kunnen leven of om er een of andere levensvorm aan te treffen. Tevens is de aantrekkingskracht van deze planeten zo groot dat bij een eventuele landing van een ruimtevaartuig er geen mogelijkheid zou zijn om weer los te komen voor de terugreis.

Ook de kleine, kort geleden ontdekte planeet Pluto, is veel te koud.

Kunnen wij dan niet met grote zekerheid zeggen dat de aarde door God voor de mens geschapen is en dat het een wonder van Zijn almacht is dat Hij de omstandigheden zo precies heeft aangepast voor de mens?

Komen we met de ruimtevaart ook niet in conflict met het gebod: Gij zult niet doodslaan? Het verbod van de doodslag houdt toch ook in het zichzelf in gevaar brengen. En gebeurt dit niet bij de ruimtevaart met haar geweldige risico's? Dr Heinz Haber, een erkende autoriteit op het gebied van de ruimtevaartgeneeskunde, heeft doze tak van wetenschap vaarwel gezegd in de overtuiging dat het voor de mens niet weggelegd is, zich in de interplanetaire ruimte te begeven.

Tevens vestigen wij de aandacht nog even op het element van zelfvernietiging. Werden er vroeger bepaalde uitvindingen ontwikkeld, dan hadden deze meestal tweeërlei werking. Ze konden tot een zegen en tot een vloek zijn. Wanneer ze misbruikt werden kon daar een catastrophö door ontstaan, doch altijd had deze slechts een beperkt en plaatselijk gevolg. Dat is tegenwoordig anders. De ontwikkeling van de kernsplitsing is er een voorbeeld van. Het kan gebeuren dat op een bepaald moment deze vinding de mensen uit de hand loopt, waardoor de gevolgen niet te overzien zijn. Vandaar ook dat vele geleerden die aan de kernsplitsing een werkzaam aandeel hadden, zich terugtrokken toen de atoom-en waterstofbom steeds verder ontwikkeld werden. En ditzelfde element kan in grote mate een rol spelen bij de ruimtevaart. Wie zal zeggen wat er gebeurt indien de banen die de planeten rondom de zon maken, doorkruist worden door menselijke instrumenten. Deze en andere gevolgen zijn evenmin te overzien als bij de atoom-energie. Zeker niet door zondige schepselen die altijd zullen trachten het ongrijpbare te bemachtigen.

Eén voorbeeld slechts: Kort na het lanceren van de eerste Russische kunstmaan werd een jaarcongres gehouden van de I.A.F. (Internationale Astronautische Federatie). Eén der deelnemers aan dit congres, Prof. Singer, kwam toen met het idee voor de dag om een waterstofbom op de maan te doen ontploffen om deze planeet voor eens en altijd te vrijwaren voor een bezoek der Russen. De gevolgen van dergelijke experimenten zijn niet te overzien en gelukkig huiverde men hiervoor.

Toont dit echter niet overduidelijk dat de mens te hoog grijpt met de ruimtevaart?

Zo hebben we dan iets gezegd over de ruimtevaart, haar ontstaan, toekomst en de bezwaren die wij hiertegen hebben. Onmogelijk is het alle aspecten te noemen en op de genoemde in te gaan.

Op één punt willen we U nog wijzen: „Wij leven hier op aarde niet bij de gratie van God of bij de gratie van U, maar bij de gratie van de grote Sowjetbevolking", zo sprak onlangs Kroestjs-

jevv de Ver. Naties toe. En ook in de praktijken van het communisme tracht men deze godslasterlijke taal waar te maken.

Doch van andere zijde is het gevaar minstens even groot. Ook de westerse wereld tracht mede door de ruimtevaart, en andere nieuwe ontwikkelingen het bestaan van God terug te brengen tot een systeem wat de wereld niet geschapen heeft maar wel een soort van controlerende functie hierbij heeft uitgeoefend. Is clan misschien in haar diepste zin de ruimtevaart geen poging om een onderzoek in te stellen naar het bestaan van hel en hemel? Openlijk leest men hierover niets, doch wie tussen de regels doorleest kan deze stellingen terugvinden in de heidens-humanistische beschouwingen van onze dagen.

En in het bijzonder onze jonge mensen die veel met deze theorieën te maken krijgen of zullen krijgen, roepen wij toe: ..Waakt dan en bidt opdat gij niet in verzoeking komt".

Tegen het brute communisme kan men zich nog verweren maar tegen het indringend vergif van degenen die zeggen in God te geloven, maar ze tonen het niet, is het veel zwaarder om stand te houden.

De mens van onze dagen wil zekerheid. Zekerheid in het persoonlijke leven, gezinsleven, staat en maatschappij en ook in de toekomst der wereld.

Het gevolg is echter clat het leven nog nooit zo onzeker is geweest als tegenwoordig. Er is maar één zekerheid, en dat is de dood. „Alle mensen moeten sterven, al wat leeft vergaan".

En voor deze zekerheid hebben wij Wijsheid nodig. Niet de wijsheid van de laboratoria en proefstations voor ruimtevaartuigen, maar de Wijsheid met een hoofdletter die te vinden is in Bethlehems stal, die voor de wijzen en verstandigen verborgen is, maar aan de kinderen geopenbaard.

Als wij deze Wijsheid bezitten kunnen we met het volk des Heeren uitroepen: Looft de Heere die de hemelen met verstand gemaakt heeft, die de grote lichten heeft gemaakt, de zon tot heerschappij op de dag, de maan en de sterren tot heerschappij in de nacht, want Zijn goedertierenheid is in eeuwigheid. (Ps. 136).

Die dit heeft leren zingen, behoeft geen angst te hebben voor de wederkomst des Heeren. Maar wel degenen die meegejubeld hebben met het koor der heelal verover aars, want voor hen zal geen

plaats zijn wanneer Jezus Christus zal komen op de wolken des hemels. Hij, de Koning der Koningen en de Heere der Heeren, omstuwd door zijn duizenden maal tienduizenden engelen zal hen doen uitroepen: „Bergen valt op ons en heuvelen bedekt ons".

Mochten wij eenmaal met da Costa leren uitroepen:

Breng aan die Koning op uw knieën, O, koningen, uw heerlijkheid. Zij aan Zijn voetbank, o, genieën, Uw schatting nederig neergeleid. Gij wetenschappen en gij kunsten, Gij gaven, krachten, machten, gunsten, Door de adem Gods in ons verwekt, Weg met de dienst der heiligschennis, Gij hoort de Goël toe, Wiens kennis Eerlang het aardrijk overdekt.

Bronnen:

Hoe leven wij morgen? Fritz Baade e.a. Het nieuwe heelal. John Pfeiffer.

De verovering van het wereldruim. W. v. Braun en W. Ley. Het heelal. Tj. de Vries.

De sprong in de derde dimensie. Mr. E. Franquinet. De Russische kunstmaan. Prof. G. Wisse.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen