Een bladzijde voor en van onze jeugd

Een praatje vooraf

Er is dit maal geen nieuws over ons Landelijk Verband van K.V.'s te vertellen. Er zijn geen jarige en geen nieuwe verenigingen. Het moet eigenlijk zo zijn, dat er iedere week een nieuwe bijkwam. Dat kan best, want er zijn nog veel gemeenten waar geen K.V. is en waar toch wel jongens zijn, die er om zitten te springen. Houdt maar moed, jongens, er komt er heus wel één. Ik denk, dat het voor de kerkeraad van jullie gemeente, de grootste moeilijkheid is om leiders te vinden. Nu, die moeten we op de J.V. zoeken, want daar zitten ze. Kom J.V.'ërs, doen jullie eens iets voor de jongere garde!

Iedere keer krijg ik nog brieven van nieuwelingen. Dat vind ik fijn, want daaraan kan ik merken, dat „Daniël" goed gelezen wordt en dat er onder onzs jeugd ook nog belangstelling is. Wel vind ik het jammer dat er sommigen één of twee keer meedoen en dan niets meer van zich laten horen. Wat moet ik daar nu van denken? Mee blijven doen hoor.

Zeg jongelui, nu moet ik jullie iets vertellen, wat niet zo mooi is; de opstellen-doos is leeg. Hoe moet dat nu? Moeten we nu voortaan maar een halve bladzijde plaatsen? Neen, dat willen jullie toch zeker niet? Jullie moeten me gauw wat opstellen sturen, hoor. Geen gedichten, die heb ik nog genoeg, maar verhalen, door jullie zelf geschreven.

Als jullie nu allemaal iets opsturen, dan kan ik weer een poosje vooruit. Afgesproken? Dan reken ik op jullie.

De zesde opgave

Laten we nu maar eens eerst naar de kleineren gaan kijken. Jullie denken toch niet, dat ik jullie vergeten ben? Dat is echt niet waar; ik ben juist zo trots op jullie, omdat jullie de moeilijke vorige twee opgaven ook zo keurig opgelost hebben. Fijn hoor, luitjes! Nu krijgen jullie weer een opgave voor jullie allen. Jullie moeten me negen namen geven. De vragen staan

hieronder. Op iedere punt één letter. 1. . . . een priester. 2 zij hielpen de priesters. 3 een goddeloze koningin. 4 een vergeten kreupele prins. 5 een dorpje bij Jeruzalem, waarheen op een paasfeest twee mensen gingen. 6 is door de Heere Jezus opgewekt uit de doden. 7 een koningin, die haar leven waagde voor haar volk. 8 een zoon van Noach. 9 wandelde met God en stierf niet.

De eerste letters van deze namen vormen de naam van iemand, die in Bethlehem gewoond heeft. Zo, jullie kunnen vooruit. En nu de groten. Ja, dat wordt dan een opgave over de Vaderlandse geschiedenis, let wel goed op, want ik heb ook een paar sprongetjes over de grenzen gemaakt, dat is voor jullie toch geen bezwaar?

De Franse tijd

Dit tijdperk is een donkere bladzijde in onze geschiedenis. Velen verwachtten wonderen van cle Fransen. Hoe beschaamd zijn ze hierop teruggekomen. Prins Willem V verliet ons land in (1). Vanaf het strand van (2) klonken zijn waarschuwende afscheidswoorden: God heeft een twist met Nederland. Vanaf de komst der Fransen heette ons land de (3). De Fransen werden juichend binnengehaald, maar o, wat viel dat tegen. In 1799 deden de (4) en (5) een inval in Noord-Holland om ons te bevrijden, maar dit mislukte. In Frankrijk werd in 1804 (6) keizer, deze was geboren op het eiland (7). Hij stelde over ons land een raadpensionaris aan, deze heette (8), deze was echter te goed voor ons land en moet al spoedig aftreden. Ons land werd nu een koninkrijk en de koning heette (9). Hij was een goed mens, dit bleek o.m. uit zijn medeleven met de ramp van (10) in 1807. Ook hij moest aftreden en ons land werd een deel van Frankrijk. Een bekend dichter uit deze tijd is (li). De grote keizer wilde geheel Europa beheersen en trok in 1812 naar (12). De hoofdstad van dit land (13), werd echter in brand gestoken en het Franse leger moest terug. Duizenden vonden de dood bij de overtocht over de (14). De grote volkerenslag bij (15) maakte voorlopig een einde aan de loopbaan van de keizer. Hij werd verbannen naar 't eiland (16). In ons land kwam nu ook de omwenteling onder leiding van het bekende driemanschap (17), (18) en (19). Ons land was vrij, een oranjetelg kwam terug; nu echter niet als prins maar als (20). Dit is het dan; zal 't gaan. Doe je best. Jullie antwoorden heb ik graag binnen voor 10 februari.

Een gedicht

Slotzang van een oude wandelaar naar 't Hemels Sion. Bijna vergaan en toch veilig en zeker behouden.

'k Heb meer dan vijftig jaar des levens zee bevaren, Nog zwerft mijn ranke ziel op deze woeste baren, En 't einde van mijn reis is voor mij onbekend, Maar 'k hoop toch dat mijn tocht bijna mag zijn ten end.

Want o die grote reis, van ginds tot hier te komen, Door storm en regenbui en tegen wind en stromen, Heeft mij zo zeer vermoeid en afgemat, Omdat ik op mijn reis meest alles tegen had.

Had ik een schat aan boord, daar ik mee dacht te pronken» Die lading was te zwaar, ik waar weldra gezonken, Hoe smartelijk ook 't verlies voor mij was, wild' ik voort, En eens behouden zijn, 't moest alles overboord.

Dan zette ik weer koers, soms tegen stroom en winden. Zeer dikwijls was het nacht en kon geen weg meer vinden; Dit maakte bevresd, ik zag noch zon noch maan, En riep dan bevend uit: „Ik zal nog eens vergaan."

Ook vond ik wel eens grond en liet mijn anker vallen, Maar och, hoe menig keer, was dit maar tijd vermallen. Het kwam soms op een klip of op een zandbank, wis Mijn anker hield geen steek, ik zeilde dan weer mis.

Ik was gewis vergaan in zoveel druk en noden, Had niet mijn grote Loods, mij liefd' en hulp geboden, Hij kwam bij mij aan boord, Hij nam mijn roer in hand. En richtte toen mijn koers naar 't eeuwig vaderland.

Ik reken op Zijn trouw, daar zal Hij nooit in falen, Zelfs in de doodsjordaan laat Hij mijn schip niet dwalen, Hij bi'engt mij eens ter ree, voorzeker ongestoord, Hij heeft het eens beloofd, 'k geloof Hem op Zijn woord.

En stap ik dan aan wal, 'k zal Hem dan eeuwig eren! Die door Zijn wijs beleid mij een veil'ge weg wou leren. Die door Zijn liefd' en trouw ten haven heeft geleid, Hem zij de roem, de dank tot in all' eeuwigheid.

Dit onti-oerend mooie gedicht werd opgestuurd door Martien en Aat Karens uit Zoetermeer. Hebben jullie allemaal al zo'n veilige Loods aan boord van jullie levensscheepje, jongens en meisjes? Er veel om vragen hoor! Een opstel

Door een raadsel gered.

Of het waar gebeurd is, weet ik niet, maar ik heb, hetgeen ik jullie gaan vertellen, uit de mond van de oude man gehoord. Er was een man, die ten onrechte van een zware misdaad beschuldigd werd. Op de dag, dat hij voor cle rechtbank moest verschijnen, reed hij met een wagen naar de stad en zag onderweg een ooievaar met een kikker in de bek. Toen hij voor de rechter kwam deed hij alles om zijn onschuld te bewijzen, doch de rechter durfde hem niet vrij te spreken. De bewijzen tegen deze man schenen hem te sterk. Doch veroordelen durfde hij hem toch ook niet. Hij was met de zaak verlegen. Nu stelde de beschuldigde voor, om het door een Godsgericht uit te maken; dit gebeurde in de oude tijd wel meer. Bij zo'n Godsgericht veronderstelde men, dat God door een teken de onschuldige aanwees. De man zei: „Sta mij toe een raadsel op te geven. Als gij 't raden kunt, zal dat een teken zijn mijner schuld, doch als gij 't niet raden kunt, zal dit een bewijs zijn, dat ik onschuldig ben." De rechter vond het goed en de man gaf dit raadsel op: Hoop en vrees zat op de wagen: hij zag tweebeen vierbeen dragen.

De rechter wist niet, wat hij hiervan maken moest en verklaarde de man voor onschuldig.

Gert van Stempvoort, Veenendaal. Zo Gert, dit was het laatste opstel uit de voorraad. We zullen nu maar hopen, dat er spoedig een nieuwe lading binnenkomt Allen hartelijk gegroet.

Prins Bernhardlaan 27, Dirksland

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen