Ruimtevaart géén toekomst

RONDKIJK

Wij hebben in dit hoekje al eens geschreven, dat wij er niets van geloven, dat de mens ooit op de maan of op een andere planeet zal kunnen komen. We hebben dat toen gestaafd op Bijbelse grond, omdat de Heere zegt in Zijn Woord: Aangaande de hemel, de hemel is des Heeren, maaide aarde heeft Hij der mensen kinderen gegeven." (Ps. 115 : 16). Och, het is maar een eenvoudig bijbelwoord en als we dagelijks de kranten lezen dat er satellieten van de aarde worden weggeschoten en rond de aarde cirkelen, dat de russische hondjes Bjelka en Strjelka op een hoogte van honderden kilometers met razende snelheid de aarde vele malen omcirkelen en dan weer levend naar onze planeet terugkeren, dan kan de gedachte zich post vatten: et zou toch nog wel eens kunnen gebeuren! Er is technisch zó veel mogelijk, dat men voor niets staat!....

Nu lazen wij dezer dagen een dagbladartikel van Prof. mr. dr. G. v. d. Bergh die op heel simpele wijze uiteenzet dat de ruimtevaart géén toekomst heeft; sterker nog, dat het boerenbedrog is!

Prof. mr. dr. G. v. d. Bergh, die dit jaar afscheid nam als hoogleraar in het staatsrecht van de Gemeentelijke Universiteit te Amsterdam is een gezaghebbend amateur-astronoom, o.m. door zijn ontdekking van een wet over de periodiciteit van zons-en maansverduisteringen.

Behalve Staatsgeleerde is hij ook politicus; van 1925 tot 1933 was hij lid van de Tweede Kamer voor de toenmalige S.D.A.P. We noemen de antecedenten van deze man, om daarmee te zeggen, dat hij, gezien zijn politieke overtuiging, zijn beweringen niet staaft op de Bijbel, maar intussen toch, zonder dat hij het misschien zelf weet, Gods Woord recht laat wedervaren.

Pro!, v. d. Bergh zegt n.1. in dit artikel (De Rotterdammer 28/9-60) dat men geen geloof moet hechten aan de mededeling „dat het tijdperk der ruimtevaart is begonnen. Het is niet aangebroken en zal nimmer aanbreken" zo zegt hij. Deze 70-jarige geleerde betwijfelt niet, dat het nog wel eens zal lukken een mens, opgesloten in een „cabine" door middel van een raket enkele honderden kilometers omhoog te schieten; de cabine zal dan weer naar de aarde terugvallen, een parachute zal zich ontplooien en na 5 minuten zal de cabine vrij zacht in de zee vallen, waarna de vermoedelijk nog levende mens er uit zal worden bevrijd. En dan zal men jubelen: Voor het eerst heeft de mens de wereldruimte bereikt! Het is boerenbedrog! De straal van de aarde bedraagt ongeveer 6500 km; 200 km is minder dan een dertigste daarvan. Neemt U eens een passer en trekt U een cirkel met een straal van 3 cm, dus met een middellijn van 6 cm. En dan zet U een stipje op een afstand van één millimeter buiten de omtrek van de cirkel. Zó ver is onze „ruimtevaarder" gekomen, zegt prof. v. d. Bergh. Hij heeft de aarde in het geheel niet verlaten, evenmin als een luchtreiziger, die 40 km met een vliegtuig omhoog klimt. Wat maakt het in beginsel uit, of een mens 40 of 200 km omhoog komt?

Een ruimtevaarder — zo gaat de professor verder — is hij, die de aarde werkelijk verlaat en dus tenminste een afstand als die van onze maan bereikt. Omcirkelt hij met zijn vaartuig de maan en keert hij daarna levend op de aarde terug, dan kunnen we hem als eerste ruimtevaarder begroeten. Ik verlang niet eens dat hij de maan heeft bereikt, daar enige dagen is geweest en vervolgens weer is teruggekeerd. Geheel uitgesloten dat er eens een „omcirkelaar" van de maan zal komen, acht de prof. het niet, maar dit zal gaan ten koste van veel mensenlevens, en honderden miljoenen of miljarden dollars. Het thans levende geslacht zal dit niet meemaken.

Heel die ruimtevaart noemt prof. v. d. Bergh waanzin, geen enkel wetenschappelijk noch militair belang wordt er mee gediend. De maan is door een kleine kunstmaan (voorzien van electronische instrumenten) omcirkeld; fotografieën zijn van de achterzijde genomen. Ruimte-onderzoek kan zijn nut hebben, ruimtevaart, waarbij men de mens als inzet gebruikt, acht hij waanzin.

De mens is de slechtste ruimte-onderzoeker die men zich denken kan; hij moet eten, drinken, zuurstof inademen; hij moet op de aarde terugkeren. De mens in een ruimtevaartuig is er erger aan toe, dan een vis op het droge.

Prof. v. d. Bergh besluit zijn artikel dan als volgt:

„De mens is met duizenderlei banden aan de aarde gebonden. Daar hoort hij thuis; daar ligt zijn arbeidsveld. Reeds de maan is voor hem erger dan een hel. Het kan wetenschappelijke waarde hebben elektronische instrumenten op de maan te brengen, al is het een bijna onuitvoerbare heksentoer ze daar onbeschadigd te doen neerdalen. Een mens levend op de maan te brengen en hem levend op aarde te doen terugkeren acht ik vooralsnog uitgesloten; een poging daartoe beschouw ik als zinneloos en misdadig. En over ruimtereizen naar Mars of andere planeten — om van andere zonnestelsels maar te zwijgen —-acht ik een ernstige gedachtenwisseling ternauwernood mogelijk.

Ik ben ervan overtuigd, dat er in het Heelal — buiten ons zonnestelsel — nog miljoenen „levenseenheden" bestaan. Maar de Voorzienigheid heeft het Heelal zo gebouwd, dat alle contact tussen die levenseenheden voor altijd onmogelijk is. Onze mensheid hoort thuis op onze aarde en is daarmee onafscheidelijk verbonden. Vandaar dat alle werkelijke ruimtevaart voor de mens voor alle tijden is uitgesloten."

Nu, wat wilt U? Is Gods Woord dan de waarheid of niet? Nog eens: „de hemel, de hemel is des Heeren, maar de aarde heeft hij der mensen kinderen gegeven." We wilden deze getuigenis onze jonge mensen niet onthouden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen