Vakantie

Vakantie

Onze tijd kan niet meer zonder vakantie. Het drukke, gejaagde leven vraagt er om. Er wordt zo ontzettend veel van cle mensen gevraagd, dat er wel een periode van rust moet volgen, en cle maatschappelijke verhoudingen zijn zó, dat vakantie tot de mogelijkheden behoort.

Bij de schepping heeft God cle Heere na zes dagen arbeid een rustdag gegeven. Niet genoeg kunnen we clat „wijze" van Gods doen waarderen. Zes dagen mogen arbeiden tot instandhouding van O O ons natuurlijk leven en clan één dag om zich bizonder te verlustigen in cle Schepper van al wat leeft! Zouden wij het beter kunnen uitdenken? De rustdag is van God ons geschonken, maar vakantie is een geschenk van mensen. Het wordt van „hogerhand" opgelegd: er moet nu eenmaal vakantie gegeven worden. Voor cle wensen van cle massa moest gezwicht en cle bedrijfsleiders hebben misschien later ook wel ingezien, dat vakantie ten goede kan komen voor cle prestaties bij de arbeid.

Werd clie geschonken „vrije tijd" nu maar op een goede wijze te baat genomen! Dat is een kunst, die weinigen beoefenen. Vakantie wordt meestal opgevat, om nu eens te doen als cle heren en dames clie niet werken en elke dag vrolijk en prachtig leven. Laten we ook eens doen alsof we „renteniers" zijn! En clan komt het jagen en rennen door het eigen land of door het buitenland. Nietwaar, het staat zo om straks te kunnen vertellen hoeveel plaatsen we hebben „gedaan", of hoe ver we zijn geweest, en clat we het fijn getroffen hebben met het weer; clat het een uitgezochte tijd was. En het eind van alles is, dat de weldadige rust achterwege gebleven is, en cle vakantie niet beantwoordde aan het doel.

Het enige winstpunt is dan, clat men er eens „uit" geweest is; clat men eens anders gedaan heeft clan gewoonlijk. We hebben het „gehad" en nu roept het werk weer.

Hoe moeilijk is het om vrije tijd te besteden. Het valt niet altijd mee om het dagelijkse werk radikaal op zij te zetten en de zinnen te richten op gans iets anders dan we gewoon zijn; om de zenuwen, zo gespannen in de drukke maatschappij, te ontspannen, om nieuwe veerkracht op te doen; om cle longen, clie tweedehands lucht moeten opnemen in fabriek of kantoor, vol te zuigen in de frisse atmosfeer, zodat cle verst gelegenste longblaasjes hun deel krijgen, uren en dagen aaneen; om het zuiverende zonlicht direkt te laten inwerken op het lichaam, clat het direkte licht zo vaak moet ontberen.

Het valt niet altijd mee, maar het kan. Als we voor ogen hebben waar het lichaam behoefte aan heeft, kan uitgestippeld worden hoe 't programma dient te verlopen. We staan 's morgens op: niet als anders kijkt het werk voor cle nieuwe dag ons vlak in 't gezicht. Het werk in cle tredmolen van alle dag is

ver op de achtergrond geschoven. We staan anders buiten, na of vóór het ontbijt, dan gewoonlijk en onopzettelijk ademen we de morgenlucht in. We wandelen op de weg, die we anders fietsten of bromden. En we zien dan meteen dingen waarop we anders geen acht slaan. De bomen en heesters trekken onze aandacht, en we wisten niet, dat die grote planten zo mooi kunnen zijn. Daar „vlogen"' we ook altijd maar langs. Onze oren vangen geluiden op, die we in de werktijd haast niet vernemen. We wisten niet, dat er zo'n verscheidenheid in vogelstemmen was. Er was geen tijd om zich daarmee te bemoeien.

We staan in een bos waar de lucht vol gezondheid is. De stemmen van het vliegende verkeer dringen hier nauwelijks door. En de windestemmen in de dennen brengen rust voor het lichaam, dat rust zozeer behoeft.

We zitten op een duintop en zien het wonder van de wijde zee met het wisselend spel van golven en zonlicht. Landwaarts ligt een schoon panorama van bossen en akkers, van huizen en hoeven, verscholen in het veilig geboomte.

Als deze dingen zo dicht in 't bereik zijn, waarom zouden we rennen als dwazen over de weg naar een doel, wat geen doel blijkt te zijn? Want verder moeten we, nog zoveel kilometers en dan, clan zijn we vandaag nog daar. En we jagen voort en vinden clat zo'n vakantie de moeite niet waard is.

We staan in een museum, waar minder gedrang is dan op het marktplein van cle stad. Niet zoveel mensen bezoeken de zalen, waar het kunnen en kennen van eeuwen geleden te kijk ligt. Van cle wanden zien personen, met olieverf op het doek „vereeuwigd", neer op een generatie, clie ze niet zouden begeren om ermee te leven dag aan dag. Van die portretten spreekt een rust, een kenmerk van een eeuw, waarin alles met de trekschuit ging en schier niemand zich haastte naar het einde, dat toch eenmaal zou komen.

We bekijken de dikke muren van de oude kerken, waarin stemmen klonken, die wij gevangen houden in oude boeken met vergeeld papier. Elke versiering in het bouwwerk is na naarstig werken met voldoening voltooid en met een gelukkige glimlach zijn de kunstenaars vertrokken naar werk clat elders riep. We staan eeuwen terug in de tijd en beseffen opnieuw, dat onze vergulde eeuw geen gouden is, ondanks cle welvaart en ondanks vakantie.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen