Isaäc Da Costa (t 28 april 1860)

O zoon van Isrel, die de leer der vaad'ren In al haar breedt' en diepte hadt doorvorst, Gij kondt daarmee tot Isrels God niet naad'ren; Gij vondt geen water voor uw zieledorst.

Gij die gebukt gingt onder al uw zonden, Getroffen door de vloeken van Gods Wet, Hebt eindelijk de rust en vree gevonden Bij Jezus, de Rabbijn van Nazareth.

Gij zaagt Hem, Leraar onder de profeten; De Priester, Die Zichzelf ten offer bracht; De Davidszoon; op Davids troon gezeten; Het Lam van God, op Golgotha geslacht.

Alléén voor Jezus kon uw hart zich buigen; Hem was uw lichaam en uw geest gewijd; Van Hem moest gij uw leven lang getuigen; Voor Hem hebt g' u gewapend tot de strijd.

Totdat uw ziel gedragen door Gods boden Werd in de schoot van vader Abraham; Uw lichaam rust in hope bij de doden In 't eeuwenoude Godshuis op de Dam.

Op aarde is dat honderd jaar geleden, (Maar waar gij zijt, is duizend jaar één dag) Gij weet niet dat Uw Isrel hier beneden In éne eeuw zoveel ellende zag.

Maar 't hakenkruis, dat d' aarde zou regeren, Houdt bij het kruis van Christus toch geen stand. En wie zal Isrel, bij het wederkeren, De weg versperren naar 't beloofde land?

Da Costa, die uw volk zozeer beminde, Maar die ten laatste Jezus viel te voet, Mocht Isrel ook in Hem de Heiland vinden, Met u gewassen in Zijn dierbaar bloed.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen