Maria Stuart II de Engelse Oranjeprinses

(I).

Met de dood van Amalia van Solms, cle gewezen hofdame van de Keurvorst, was het stil en eenzaam geworden op het Huis ten Bosch, tot in 1677, opnieuw een prinses van Oranje er haar intrek nam. Het was de vijftienjarige gemalin van cle stadhouder Willem III, cle dochter van Jacobus, hertog van York. (de latere koning Jacobus II) Met veel tranen had zij afscheid genomen van haar geliefde vaderland. Maria voelde zich tot in het diepst van haar ziel gekrenkt, clat zij alleen uit staatkundige belangen met prins Willem III moest huwen.

Het jonge meisje had gelijk, want prins Willem zag in de hand van Maria slechts een werktuig, een middel om tot zijn doel te geraken, en clat middel was: het behoud van het staatkundig evenwicht dat door de toenemende macht van Frankrijk ernstig werd bedreigd, en de handhaving van het protestantisme, dat door het verbond tussen Lodewijk de Veertiende en de Engelse Stuarts in een hachelijke toestand verkeerde. Ja, het leek er op, dat Rome weer de overhand zou krijgen. Alles spande samen, om de leer der Reformatie uit te roeien, maar.. niet Lodewijk cle Veertiende, maar het is God Zelf Die cle historie schrijft....! De Prins was altijd druk bezet en cle staatszaken hadden zijn onverdeelde aandacht. Daarom kwam het ook, clat hij het edel karakter van zijn jonge vrouw in de eerste jaren van hun huwelijk nauwelijks opmerkte. Hartelijke vertrouwelijkheid was aan de eerste jaren van hun samenleven vreemd. Beiden leefden grotendeels ieder voor zich. Maria bracht haar tijd cloor in gezelschap van haar hofdames. De dagen van glorie onder Amalia van Solms waren echter voorbij. Prins Willem voerde wel, tot handhaving van zijn prestige, een vorstelijke staat, maar nodeloze feesten kwamen niet voor aan het hof van de Prins van Oranje.

De Engelse edellieden, die prinses Maria bezochten, hadden medelijden met haar, om dit in hun ogen vreugdeloze leven. Ja, groot was het verschil. In Engeland, op het paleis van haar oom in Whitehall werd feest op feest gevierd. De buitensporige weelde imponeerde iedere edelman.

En toch toch voelde de prinses zich

niet ongelukkig. Zij kon het best vinden op Honselaarsdijk, Huis ten Bosch of op het Loo. Zij ging zelfs van haar tweede vaderland houden. Zij was het tegenbeeld van Maria Stuart I (de moeder van Willem III).

Bij het volk was zij in minder dan geen tijd erg geliefd. Allen, waarmee zij in aanraking kwam roemden haar vriendelijk gelaat en haar hoge vorstelijke majestueuze verschijning. Van karakter was zij levendig en spraakzaam. De eerbied, die zij reeds op jeugdige leeftijd inboezemde, was zo groot, dat als zij ernstig keek als iemand iets vertelde wat haar niet aanstond, (vooral praatjes waren haar een ergernis) de spreker onmiddellijk beschaamd zweeg. Weloverwogen koos zij haar hofdames en zij handhaafde in haar kleine hofkring haar gezag met zulke waardigheid, dat zij

nergens verzet vond en steeds meesteres bleef.

Maar het allerbelangrijkste was, Prinses Maria was ontdekt aan haar diepe ellendestaat. Ook al was zij van koninklijke bloede, zij zou eenmaal voor God moeten verschijnen. De Heere had haar echter het Enige Nodige geschonken, niet uit verdienste, niet omdat zij een prinses was, nee, het was loutere genade. Haar verborgen gemoedsleven is aan het licht gekomen, omdat men alle door haar gemaakte aantekeningen heeft teruggevonden. In hoofdzaak betreffen Maria's aantekeningen haar gemoedsleven, haar verborgen omgang met God.

Ook hield zij zich voortdurend bezig met het wel en wee van haar echtgenoot, die zij nauwelijks kende. Zij zag de grote verantwoording die op zijn schouders drukte en waarvan hij verantwoording verschuldigd was aan de Grote Schepper van hemel en aarde. Zonder dat prins Willem het wist stond zijn gemalin aan zijn zijde. Niet met woorden, maar met een stil gebedsleven. Haar hart dorstte naar godsdienst en godsvrucht. Met grote beslistheid koos zij partij voor het protestantisme. Met smart zag zij hoe Jacobus II (haar vader) het katholicisme bevorderde waar liij kon.

Maar.... als vader stierf, dan was zij zijn opvolger. Dit betekende, dat alleen zij de troon mócht bestijgen. Prins Willem mocht geen koning worden volgens de Engelse wet. Een protestants geestelijke, Burnett geheten, vertelde de prinses hoe de Engelse wet in elkaar zat. Maria was het echter niet eens met die wet en toen zij haar gemaal ontmoette, zei de man, dat zij sinds kort wist, dat de wet in Engeland strijdig was met de wet Gods; dat zij er niet aan dacht, meer te willen zijn dan haar gemaal. Hij zou altijd haar heer zijn. Slechts één ding verzocht zij hem. Hij mocht altijd het bevel gehoorzaam zijn; Gij mannen, hebt uw vrouwen lief, zoals zij altijd het bevel zou trachten op te volgen; Gij vrouwen, weest onderdanig aan uw mannen in alle dingen.

Blijkbaar hadden deze eenvoudige woorden de Prins tot in het diepst van zijn ziel getroffen, want vanaf die tijd zocht hij huiselijk geluk en maakte haar deelgenote van zijn plannen. Voortaan beraadslaagde hij met de prinses, wat hem in de Engelse zaken te doen stond.

Maar daarover D.V. een volgende keer..

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen