De toekomst van de Zoon des Mensen

(2.)

De Heere Jezus ziet in Zijn grote profetische recle (Matth. 24 en 25), het Joodse volk reeds ten onder gaan. In zeer nauwe relatie met deze catastrofe ziet Hij het einde van alle dingen naderen. Dus heeft het Hem behaagd om, op de vraag van Zijn discipelen wanneer het einde daar zou zijn, hun en ook ons, zekere tekenen te geven.

We hebben in ons vorige artikel gezien, wat we te doen hebben met deze wetenschap. Dat we ons zouden voorbereiden op die grote dag; opdat ze ons niet als een dief overvalle.

Nu zullen we zien, wat deze tekenen ons vandaag te zeggen hebben.

1. Oorlogen en geruchten van oorlogen. Er zullen op het laatste der eeuwen zijn oorlogen, beroeringen, geruchten van oorlogen. Kortom, de Heere wil eigenlijk zeggen, dat de wereld van het einde er uit zal zien als een chaos. Het wereldbeeld zal beheerst worden door de oorlog. Als een machtswellustige zal de ene mens de ander aangrijpen, hem doden. Revolutie hier, opstand daar, beroeringen op vele plaatsen.

Vindt U het woord van Christus niet terug vandaag? Kijk eens om U heen, wat al oorlogen en beroeringen zouden we kunnen noemen.

Gaan we echter over deze zaken wat dieper nadenken, dan doet zich al direkt een vraag aan ons voor n.l.: Zijn deze beroeringen wel een teken van het naderend einde? Want als we de geschiedenis nagaan, dan moeten we toch heus zeggen, dat het eigenlijk nooit eens totale vrede geweest is. Hoe kunnen we dit verklaren?

Straks hierover meer.

2. De voortwoekerende ongerechtigheid.

Nog een teken geeft Christus ons. Hij zegt dat de ongerechtigheid zal vermenigvuldigen.

Ongerechtigheid. Het woord betekent eigenlijk: los van alle normen. De mens die op het einde leeft, wil Jezus zeggen, duldt geen enkele band of maatstaf, die hem zegt hoe hij moet leven. Hij rukt zich los van alle gezag en gaat leven zoals zijn natuur het hem ingeeft. Zondigen wordt dan een noodwendigheid. Men zondigt dan om te kunnen zondigen, d.w.z. de mens leeft zich totaal uit, in een zich volledig om en om wentelen in de bandeloosheid. Hij probeert dan zo de holheid van zijn ziel af te reageren, door Zijn lichaam te verzadigen met.... niets.

Er staat nog iets bij: De ongerechtigheid zal vermenigvuldigd worden. Welke gedachte ligt hier voor de hand? Juist, vermenigvuldigen — product. Men gaat produceren, zonden met zonden vermenigvuldigen. Uit elke zondedaad volgt een hele reeks zonden die nog erger zijn. En zo wordt het een steeds voortgaand proces, welhaast onmogelijk het te stuiten.

Zie nu eens om U heen. Welk een onrustbarende vorm heeft de zedeloosheid aangenomen. Zie eens de zo goed als naakte mannen-en vrouwenfiguren aan de gevels van de bioscopen. Hoe wordt gespeculeerd op de zinnelijkheid van de massa. We noemden het: de geestelijke leegheid afreageren door het vlees te vervullen.

En het voortgaande proces? Christus heeft het genoemd, omdat de ongerechtigheid vermenigvuldigd zal worden, zal de liefde verkouden. Gevolg? Echtscheiding, moord, prostitutie, ze zijn aan de orde van de dag.

Weer rijst de vraag voor ons, of het niet altijd zo geweest is. Er zijn de geschiedenis door voorbeelden te over die ons er op wijzen dat de betrachting van het zevende gebod zeer veel te wensen liet. Als antwoord op deze vragen, zou ik U willen wijzen op het woord van Paulus in Rom. 8 : 22: ant wij weten dat het ganse schepsel tesamen zucht, en tesamen als in barensnood is tot nu toe. Paulus ontwikkelt hier de gedachte, dat de kinderen Gods erfgenamen zijn. Erfgenamen zijn van een Heerlijkheid. Een Heerlijkheid, waartegen het lijden van deze tijd nooit kan opwegen. Daarna gaat hij spreken over het schepsel; daarmee bedoelend de kosmos, de aarde, kortom cle hele schepping.

Hij ziet deze schepping als vervloekt; en hoe ze daarom de ijdelheid onderworpen is. De toestand is echter niet hopeloos, want ze verwacht dat ze nog eens zal worden vrijgemaakt van de banden der verderfenis, tot de vrijheid van de heerlijkheid der kinderen Gods. We zien dus dat het cok in dit geval een wachtenstijd is. Wachten tot de tijd dat het nieuwe leven zich aandient. Het zal niet lang meer duren. Paulus ziet het schepsel reeds in nood, in barensnood. Wat is dat toch wel voor nood?

Wel, het is de onweerstaanbare drang van leven, om leven voort te brengen.

Paulus vergelijkt de wereldgebeurtenissen met weeën. Al de wereldweeën die we rondom ons zien, houden alléén verband met het nieuwe leven, dat nu nog verborgen is. De grijze verbannen apostel der hef de, Johannis, heeft het in de geest mogen zien: „En ik zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde"....

Christus heeft ons bevel gegeven om de tekenen des tijds te onderkennen, er uit te leren, welnu, we zien de opklimming in de wereldberoerten. Steeds korter op elkaar volgen cle oorlogen, voortdurend erger worden de verwoestingen, nóg gruwelijker worden de ongerechtigheden. En de geboorte van het nieuwe leven nadert, onafwendbaar. .. .!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen