Zending in Rhodesia

Een kijkje te Donsa Dam

Na de plaats Nkai werd Donsa Dam aangedaan. Het kampeergerei werd in een van cle schoolgebouwtjes ontladen. Zo'n schooltje is slechts een eenvoudige schuur en doet denken aan een oude schaapskooi.

Nadat de spullen uitgepakt waren, ging ouderling Alexander Mpofu een vuur aanleggen om daarop het avondeten klaar te maken. Het hout voor het vuur moest eerst gezocht worden en daarna nog in stukken gekapt, maar om zeven uur, toen de duisternis viel, laaiden de vlammen lustig op. Na de eenvoudige avondmaaltijd begonnen vanuit cle duisternis schaduwen op te doemen. Verscheidene ouders met kinderen kwamen bij cle nederzetting om de dagsluiting mee te maken. Met aandacht en eerbied werd een Psalm gezongen en werd er geluisterd naar het lezen van Gods Woord. Na het bidden werd nog wat nagepraat. Toen stonden de moeders op en namen de kinderen mee, na eerst vriendelijk gegroet te hebben. Na het vertrek van de vrouwen en kinderen stonden de mannen op om huiswaarts te keren. Zo is nu eenmaal het gebruik onder dit volk. Zingend gingen ze de duisternis in. De stemmen werden al zachter en zachter, totdat er niets meer werd gehoord dan de vertrouwde en ook gevaarlijke geluiden van een Afrikaanse nacht.

De andere morgen om half zes was het weer opstaan. Om die tijd is het nog donker, maar in het oosten begint het dan toch te lichten en na een half uur is de zon al stralend verschenen. De schemertijd is heel kort, 's morgens en 's avonds. Het verwondert ons niet, wanneer cle zendingsarbeiders zo glorieus de zon zien opgaan na de donkere nacht, zij de verzuchting vaak slaken: „O, dat de Zonne der gerechtigheid zo mocht opgaan in de harten van velen!"

Satan heeft hier zo veel mensen in zijn helse greep.

Ook hier kwamen om zeven uur cle kinderen weer naar een van de „schaapskooien", om de dag met Psalmgezang en gebed te beginnen. Het is steeds weer een ontroerend gezicht, zo'n honderd glanzend zwarte gezichtjes te zien opgeheven naar de leider van de dagopening. De meeste van die kinderen hebben heidense ouders en van jongsaf zijn ze geleerd wat ze doen en laten moeten om de geesten van hun voorvaderen niet te verstoren.

Hoe groot is de vrees voor die geesten! De Heere alleen is machtig om ze daarvan te verlossen en daarvoor gebruikt Hij het zendingswerk.

Op de zendingsschool wordt geleerd, dat zij zondaren zijn, die alleen gereinigd kunnen worden door het bloed van Christus. Thuis wordt hen geleerd, dat ze de oude paden niet mogen verlaten. De ouders zeggen: „Wij hebben jullie naar school gestuurd om te leren lezen, schrijven en rekenen, maar niet om uit de Bijbel te horen. Dat laatste moet je er maar als een onvermijdelijk kwaad bijnemen."

Hoe groot is de strijd tussen de duisternis en het licht. Wat worden clie kinderen van twee kanten getrokken, zoals eenmaal Sergius Paulus op het eiland Cyprus!

De kinderen mochten die morgen vroeger naar huis dan gewoonlijk; inplaats van om één uur gingen ze nu om half twaalf. Hun vrolijke stemmen klonken door de ijle lucht, toen ze in alle richtingen langs de smalle, kronkelende bospaadjes in het woud verdwenen naar hun afgelegen kralen.

De onderwijzer had hun een belangrijke boodschap meegegeven naar huis: „De zendelingen waren vanmorgen op school en vanmiddag zal er een dienst gehouden worden." De kinderen moesten dus hard lopen, want er was nog veel te doen. De meisjes moesten water halen, de jongens de vuren oprakelen en verder alles klaar maken wat voor een negermaaltijd nodig is en dat is inderdaad heel wat! Ze hebben namelijk maar twee maaltijden per dag. 's Morgens eten ze niet, dus dat betekent, dat ze van de vorige avond af niets gegeten hadden.

Nadat de kinderen hun ongelofelijke-grote porties maispap naar binnen hadden gewerkt, gingen ze hun ouders vlug opzoeken om clie af te lossen.

Sommigen gingen naar het bos om het weiden van het vee over te nemen. De koeien moeten beschermd worden tegen hongerige hyena's en luipaarden, die altijd naar een prooi uitzien. Met speer en knuppel gewapend zijn deze kinderen heel wat mans.

Anderen gingen naar het veld, waar de mais en het kafferkoren rijk voedsel voor mens en dier leveren. Daar zijn de apen, die vreselijk brutaal zijn en er niet voor terug deinzen vrouwen en kinderen aan te vallen. Er is geen enkele hond, die het tegen die grote knapen kan opnemen, laat staan de mens.

's Avonds komen de herten en antilopen in cle velden om zich tegoed te doen. Er is dus volop werk.

Nadat de werkzaamheden waren verdeeld, begaven de ouders zich naar hun kralen om zich klaar te maken voor de kerkdienst.

Om kwart over twee waren er ongeveer honderd mensen bijeen. Rondom het grootste schoollokaal zaten ze op de grond. Er waren nog mannen bij, die gedeeltelijk met dierenvellen waren bedekt.

Sitole, de plaatselijke prediker, sloeg met een knuppel een aantal slagen op een oud stuk ijzer, ten teken, dat cle dienst zou beginnen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen