Hoe denkt men over de dood?

(4).

Aan de laatste eeuwen is het voorbehouden geweest, het geloof, dat de dood vernietiging is, naar alle kanten uit te werken. Dit is vooral daaraan te wijten, dat men meer en meer de dood ging zien als een volstrekt natuurlijk verschijnsel. Men kan zich niet indenken, dat de dood er niet zou zijn, de dood behoort even normaal bij het leven als de geboorte. Hadden de mensen van vroeger eeuwen altijd het vermoeden gekoesterd, dat achter de dood van de mens steeds een geheimzinnige, ondoorgrondelijke oorzaak verborgen is, en dat dus de dood nooit zuiver natuurlijk kan

worden verstaan, in de nieuwere tijd groeide een zodanig inzicht in de wetten van het lichaam, in het ontstaan van ziektes, in het gehele slijtproces, waaraan het lichaam onderworpen is, dat men de dood ging gevoelen als iets, dat geen enkele diepere verklaring behoeft. Wie leven zegt, zegt automatisch ook dood, want het een is niet zonder het ander te denken.

Deze natuurwetenschappelijke beschouwing over het gehele verschijnsel van de dood had natuurlijk vergaande gevolgtrekkingen. Men ging in de dagen van ziekte de volle aandacht richten op de medicijn, op wat die medische behandeling in het lichaam voor reacties werkte, en men vergat daarbij de grote factor God, Die het leven van de mens in handen houdt. Men drong steeds dieper door in de geheimzinnige processen, die gezondheid en ziekte beheersen en ontdekte telkens nieuwe, volstrekt natuurlijke oorzaken en wetmatigheden. Men ging de dood gevoelen als de nederlaag voor de medische wetenschap maar tegelijk als een natuurlijk uitvloeisel uit de gang des levens. Deze gehele vorm van denken over deze dingen bracht als vanzelf mee, dat men God en de geheimzinnige werkelijkheid van Zijn wil en Zijn kracht meer en meer uit het oog verloor.

Dat is de oorzaak, waarom er in onze dagen tallozen zijn, voor wie de dood metterdaad niets anders betekent dan vernietiging. De ban van het mysterieuze, dat om de dood hangt, werd allengs gebroken, men begon het sterven een gewone zaak te vinden. De gedachte, alsof er na dit leven iets zou zijn als vergelding, begon men met scherpte af te wijzen als bangmakerij en priesterbedrog. Het woord „wederopstanding des vleses" klonk in de oren als een fabeltje uit lang vervlogen dagen. Men kan zich in het stervensuur rustig neerleggen met het kalmerende weten, dat het voor altijd uit is.

Het behoeft echter geen verwondering te wekken, dat ook de moderne mens zich toch niet geheel en al kan ontrekken aan de huivering voor het raadsel van de dood. Ook die moderne mens draagt nog als een onverteerd brok in zich mee het kinderlijk vermoeden, dat er met de dood toch iets heel vreemds verbonden is. En soms besluipt hem de

gedachte, dat de doden misschien toch niet geheel en al zijn uitgeblust, maar dat er toch nog wel zo iets bestaat als een leven na de dood. Maar als die gedachte in hem doorbreekt, is hij geneigd haar met een glimlach over de hardnekkigheid van kinderkamervertelsels van zich af te wijzen. Hoewel, zo hier en daar geeft hij er ook aan toe. Spiritistische en andere stromingen in onze dagen leveren daarvan overvloedige bewijzen.

Uit het tot dusver over dit onderwerp behandelde, blijkt dus wel, dat de gedachte aan de dood het menselijk leven en denken van de oudste tijden af heeft bezig gehouden en dat ook de moderne mens, met dit raadsel niet klaar is. De volgende keer willen we D.V. nagaan, wat de Bijbel over ons onderwerp zegt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen