De ketellapper van Elstow

(3).

Bunyan meende nu Christus hartelijk lief te hebben, maar opnieuw moest hij de diepte in. Ja, het werd zelfs zo erg, dat hij meende Judas te zijn. De satan liet hem niet los en fluisterde hem toe: Verkoop Hem! Verkoop Hem!

John werd er bijna waanzinnig van. Nee, voor hem was geen genade mogelijk. Toch blijft hij smeken aan de Genadetroon.

Hij kan niet anders.

Gelukkig schonk de Heere uitkomst. Die tot Mij komt, zal Ik geenszins uitwerpen. Het is de aangevochten man tot rijke troost.

In het jaar 1654 werd Bunyan ernstig ziek en men vreesde het ergste. Opnieuw kwam de satan terug, maar de Heere liet hem niet toe Bunyan te kwellen. Hij, Die boven de satan staat, sprak: Gij zijt gerechtvaardigd door de verlossing, die in Christus Jezus is.

Bunyan herstelde van zijn ernstige ziekte en verhuisde van Elstow naar Bedford, een plaatsje van nauwelijks 2000 inwoners. Reeds spoedig viel de aandacht op hem. Wat was de vloeker en spotter veranderd. Ook ds. Gif ford hield hem in het oog en verzocht hem een enkele keer in de omtrek een woord te spreken.

Bunyan stemde toe en zo begon hij zijn

loopbaan als prediker. Vooral in het begin legde hij de nadruk op de wet en de hel. Maar langzamerhand predikte hij wet en evangelie. Uit de wijde omtrek kwamen de mensen om hem te horen. Velen werden onder zijn gehoor getrof-

fen. De ijverige prediker begon echter tegenstand van de kerken te krijgen en de lasteringen aan zijn adres bleven dan ook niet uit. Maar als het de ere Gods betrof, nee, dan zweeg Bunyan niet. Ook hekelde hij de hoge geestelijkheid en de vleselijke gezindheid van de kerkdienaars.

Toen, na het bewind van Cromwell, Karel II aan de regering kwam liet deze hem niet ongemoeid. De kerken buiten de staatskerk werden gesloten.

Maar .... de ketellapper bleef preken. Eens moest hij in Samrill preken. Zijn vrienden drongen er bij hem op aan niet te gaan. Het was veel te gevaarlijk. Bunyan wilde echter niet luisteren. Onverschrokken antwoordde hij zijn vrienden: „Wie het Woord preekt wordt beloond, al moet hij er voor lijden."

Bunyan ging .... maar de spionnen van koning Karei waren op de hoogte. Toen hij het gebed gedaan had, traden twee gerechtsdienaars binnen en deze gelastten hem hen te volgen.

En daar stond dan de getrouwe dienstknecht voor zijn rechters. Hij moest plechtig beloven niet meer te preken, maar vastbesloten weigerde Bunyan te zwijgen.

Woedend waren zijn vijanden en wierpen hem in de gevangenis. zij

In januari 1661 moest hij opnieuw voor zijn rechters verschijnen. Zij beschuldigden hem dat hij een oproermaker tegen de koning was en dat hij van de duivel bezeten was. Opnieuw moest hij voor drie maanden de gevangenis in, met de bedreiging als hij na die datum nog zou preken, hij de doodstraf zou krijgen. Bunyan werd er niet door verschrikt en antwoordde kalm: „Hierover zijn wij gauw uitgepraat, want als ik heden buiten de gevangenis kwam, zou ik morgen — met Gods hulp — het evangelie weer brengen."

In de gevangenis schreef Bunyan zijn beroemd geworden boek dat tot op heden nog wordt gelezen, „Eens Pelgrimsreize naar de eeuwigheid."

Zeven lange jaren moest hij in zijn gevangenis verblijven. Op het laatst werd zelfs het schrijven hem verboden. Gelukkig mochten zijn vrouw en kinderen hem vrij bezoeken.

Na zeven jaar werd hij korte tijd in vrijheid gesteld. Negen boekjes had hij in de achterliggende jaren geschreven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen