Rome in de opmars!

Met grote bezorgdheid moeten wij constateren, dat Rome stap voor stap terrein wint in ons vaderland. Duidelijk is de opmars van Rome te zien, bij de laatst gehouden kamerverkiezingen. De Katholieke Volkspartij is de grootste partij van ons land geworden. Dit wil dus zeggen, dat Nederland voor het eerst na de middeleeuwen een overheersend roomse regering krijgt. Wat heeft dit ons te zeggen? Wat zal het einde zijn? Rome lacht in zijn vuistje. Het gaat goed. Wat zijn ze toch welwillend tegenover de niet-roomsen. En wat zegt u wel van paus Joannes, die zelfs een oecumenisch concilie wil bijeenroepen, om dichter bij elkaar te komen. Laten wij voorzichtig zijn. Een wolf kan nooit in een schaap veranderd worden. Wij zeggen, géén concilie met Rome. Rome, dat Christus in alles miskend en er een gruwelijke afgodendienst op na houdt. De uiteindelijke bedoeling van dit concilie is, dat de niet-katholieken met vele mooie en vriendelijke woorden zullen worden verzocht, in de schoot van de heilige moederkerk te willen keren. Want daar gaat het om. Immers de paus heeft in een rede tot rectors van Rooms-Katholieke universiteiten zelf verklaard: „Terwijl het concilie een prachtig schouwspel zal zijn van eenheid en hannonie in de kerk van God, zal het tevens een uitnodiging zijn aan de afgescheiden broeders, die zichzelf Christenen noemen, zodat zij wellicht zullen kunnen terugkeren naar de universele kudde, welker leiding en bewaring Christus met de onwegneembare manifestatie van zijn wil heeft toevertrouwd aan de heilige Petrus."

Ook haalt de paus in een andere verklaring aan, dat de verschillende kerken al te lang gescheiden en aan inwendige twisten ten prooi geweest zijn. Paus Joannes zei, dat het niet valt te ontkennen, dat de katholieke kerk na de scheiding sterker en meer vereend is geworden, wat wil zeggen, dat zij de waarheid bezit, dat men tot de afgescheiden broeders slechts zal zeggen: „laten wij ons verenigen, " met andere woorden, protestanten, Anglicanen enz. kom bij ons.

U ziet dus, dat Rome niets anders tot doel heeft, dan de macht over de gehele wereld te veroveren. Terecht kan men dan ook spreken van het „roomse gevaar". In het zuiden van ons land, is Rome oppermachtig en dit is overal te bemerken, zelfs in het gewone dagelijkse leven, op kantoren, fabrieken of zaken. Boekdelen zijn hier over te schrijven. Eén voorbeeld willen wij u geven. Bij een inwonend echtpaar met twee kinderen, waarvan de vrouw protestant

en de man rooms is, heeft de roomse kerk haar maatregelen met succes genomen. De ouders waren overeen gekomen, dat de kinderen niet rooms zouden worden opgevoed. Op zekere dag kwam een pastoor bij de vrouw op bezoek (haar man werkt als chauffeur bij een grote busonderneming). Deze geestelijke beloofde haar een nieuw huis als zij haar kinderen rooms zou willen laten dopen en opvoeden.

Een aanlokkelijk voorstel, want het gezin was maar klein behuisd; twee kamers met zijn vieren is niet zoveel. Haar man werd omstreeks diezelfde tijd bij zijn baas geroepen en deze heeft zijn ondergeschikte onomwonden gezegd, dat zijn kinderen rooms gedoopt moesten worden, anders....

Voelt u de dreiging? Anders werd deze bekwame chauffeur ontslagen. Wat hebben de ouders nu gedaan? De kinderen zijn rooms gedoopt, de man heeft zijn baan behouden, maar een nieuw huis hebben zij nog niet....

Dit is slechts één klein voorbeeldje van wat in het zuiden afspeelt.

Doch niet alleen in ons land, maar ook in Engeland is de opmars van Rome te bemerken. Het enkele maanden geleden in Londen verschenen rooms-katholieke jaarboek voor 1959 doet ons schrikken. Het aantal roomsen in Engeland en Wales wordt geschat op 3.401.276 tegen 3.321.776 in 1958. Een aanwinst dus van 79.500 zielen. Ook in Schotland is het katholicisme gegroeid. In 1958 waren het er 757.130 nu 772.330 dus een winst van 15.200 zielen. De roomse kerk in Engeland, Wales en Schotland is niet groot, nog niet gelukkig. De Anglicanen hebben het heft in handen op kerkelijk gebied, maar zij zal moeten zwichten, want Rome gaat langzaam maar zeker verder. Zo gaat het maar door, stap voor stap dringt Rome zich overal in en dat alles op het bevel van de paus te Rome. Tegenwoordig is aller aandacht gevestigd op het „Rode gevaar", maar is het „Roomse gevaar" ook niet een punt van overweging waard?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen