Ruimtevaart een teken aan de wand?

Een der verschijnselen van de techniek, die de laatste tijd wel zeer veel van zich doet spreken is ongetwijfeld de ruimtevaart. Raketten aanvankelijk als oorlogstuig bedoeld — thans verder geperfektionneerd — worden aangewend om als aard-maan-of zonsatellieten te dienen. Voorbereidingen worden getroffen om het grote avontuur — de bestorming van het heelal — aan te vangen. Zal het gelukken, vragen velen zich af. Zal de mens binnen afzienbare tijd zich buiten de aarde op één of ander hemellichaam kunnen vestigen?

Het behoeft ons niet te bevreemden, dat velen gereed staan de nieuwe spectaculaire mogelijkheden, indien ze ooit werkelijkheid worden, enthousiast te begroeten. Wie immers een appèl doet op de onverzadigbare begeerte van de mens, mag op een schaar van bewonderaars rekenen. Dat vloeit tot op de huidige dag voort uit de diepe val van de mens, die in het Paradijs is begonnen als God te willen zijn en die nog wordt gestuwd door de drift van diezelfde begeerte. Zo ijlt de mens voort om zich een naam te maken (Gen. 11), zich meer aanzien en macht te vergaren, totdat de mens zichzelf zal vertonen, dat hij God is. Doch niet alle mensen zijn uitsluitend enthousiaste bewonderaars. Zij die de ruimtevaart bezien in het geheel van de maatschappelijke ontwikkeling hebben de neiging te denken, dat de veelheid van nieuwe ontwikkelingen wijst op een zich voltrekkende sterke wijziging van de huidige maatschappij. Behalve de ruimtevaart kennen we immers sedert de oorlog de kernsplitsing. Deze heeft de mensheid gebracht aan de grens der ontleding van de materie. Krachten worden daardoor vrijgemaakt — denk maar aan de atoombom — die nauwelijks kontroleerbaar zijn. Dodelijke gevaren door radioaktievebesmetting behoren niet tot de onmogelijkheden. Anderzijds verwacht men door de kernsplitsing geheel nieuwe mogelijkheden op tal van terreinen. Technische ontwikkelingen als b.v. de automatisering roepen weer geheel andere problemen op, die diep in het maatschappelijke leven zullen kunnen ingrijpen. Al dergelijke verschijnselen gepaard met de zich sterk wijzigende denkwijs van de mens van heden hebben bij velen de mening doen postvatten, clat onze huidige maatschappij aan het begin staat van een omwenteling, die in haar gevolgen de industriële revolutie der vorige eeuw ver zal kunnen overtreffen.

't Is echter geen wonder, dat gelet op de genoemde ontwikkelingen en mede in aanmerking genomen de sterk heersende materialistische denkwijs van de huidige mens, die zich in opvattingen en levenswijze bovendien ver houdt van Gods Woord en inzettingen, er ook mensen zijn, die door al die verschijnselen zelfs denken aan het laatste oordeel als een gebeurtenis, waarvan de voortekenen nu duidelijk zichtbaar zijn. En in hun gedachten is de ruimtevaart één van deze duidelijke tekenen. Zij zijn n.l. bevreesd, dat door de ruimtevaart de mens de hem van Godswege toegemeten grens zal overschrijden, daardoor handelt te-

gen Gods scheppingsordinantie en evenals bij de torenbouw van Babel de Heere op zulk een optreden zal moeten ingrijpen.

Hoe nu moeten we omtrent de ruimtevaart in dit verband oordelen?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen