Zending in Rhodesia

Voor ons is het gemakkelijk aan zending te „doen": we stoppen van tijd tot tijd iets in een zendingsbusje, we bezoeken (als het wéér het een beetje toelaat) een zendingsavond en dat blaadje „Paulus" is toch wel aardig om eens in te kijken: „moet je zien hoeveel dat meisje van die en die in haar busje heeft opgehaald!" We komen er met dat „doenaan-zending" wel heel gemakkelijk af. Waar het eigenlijk om gaat, mensen de Weg wijzen, die naar het leven leidt, o dat verre land ligt zo onnoemelijk wijd van ons af.... dat zal daar wel goed zitten; je moet er echt iets voor voelen, hè, om daar heen te gaan; gelukkig, dat er zulke mensen zijn....

Zo wordt er geredeneerd door velen. En daarom is het zo nuttig, dat zulke mensen met de neus op de nuchtere feiten worden gedrukt. Wat is het een genoegelijk leven in de beschaafde wereld! Je natje en je droogje heb je op tijd. Je kan kopen wat je wil en als er een elektrisch apparaat niet wil, dan gaan we mopperen. We zijn op alle gebied zo verwend, dat we ons haast niet kunnen voorstellen, dat er mensen leven op een manier als bij ons honderden jaren geleden.

Laten we weer even in Rhodesia gaan kijken. Het is in de regentijd, waar wij in ons landje niets van af weten. Het zendingsstation Mbuma, dat drie jaren geleden gesticht is door de Vrije Schotse Kerken, is in de regentijd soms weken lang afgesneden van de bewoonde wereld. Auto's blijven in de modder steken en er is geen hulp in de naaste buurt, zodat onder de open hemel geslapen dient te worden. Het bouwmateriaal voor de zendingspost moet over een afstand van 200 km vervoerd worden.

Dat zou je maar eens aan James Tallach moeten vragen. James is de bouwkundige van de nederzetting. Twee dagen heeft hij nodig gehad om met zijn vrachtauto 40 km af te leggen. Door een modderig weggedeelte moest hij gesleept worden. Hij kon met zijn wagen niet verder. Wat moest hij doen? Ten einde raad zocht hij in de omringende dorpen naar trekdieren. Nou, die kon hij krijgen. Met een paar ossen was hij echter niet geholpen. En zo zagen we daar een bekend plaatje uit de boeken van Penning: een wagen met een heleboel ossen ervoor gespannen. Er was evenwel een groot verschil: hier trokken 36 ossen geen Boerenwagen uit Transvaal, maar een vrachtauto uit Schotland.

Maar James kwam er toch uit, al was het twee dagen beulswerk geweest. Wat is het dan een gemakkelijk werk om een geldstukje in het gleufje van een busje te laten glijden: , , 't zal wel voor een goed doel zijn!"

Het gehele reservaat, waarin het zendingsstation Mbuma ligt, beslaat vele honderden vierkante km en men schat de bevolking op 100.000 zielen. De bevolking is nog behoorlijk heidens. Dat komt duidelijk uit wanneer de mensen ziek zijn. Er is schreeuwend gebrek aan medische hulp.

Neem een eenvoudig geval: je hebt een slechte kies, die je dag en nacht kjwelt; waar je niet van kan slapen, niet kan eten en waardoor je je goed humeur verliest. Wat doe je in een beschaafde streek? Even naar een tandarts, als je het zelf niet kunt met een touwtje!

Maar daar! Vraag het aan Jan van Woerden. Die zal het wel

zeggen hoe de toestanden zijn. Laat hem zelf maar vertellen: „Gisteren kwamen een man en vrouw en baby om hulp. De vrouw had erge kiespijn. Vier dagen geleden was zij bij een roomse zendingspost geweest om de kies te laten trekken, 60 km bij ons vandaan. De priester had cle kies er niet uit kunnen krijgen, alleen de kroon afgebroken, dus meer pijn. Nu was zij de 35 km naar ons toe gekomen om hulp, te voet en nog wel op blote voeten!

Gelukkig kon ik de kies, met 's Heeren hulp, trekken. Daar gingen ze weer terug, 35 km door het woud, in de regen, maar een dankbare glimlach op het vermoeide gezicht."

Ik weet niet of Van Woerden de kies heeft verdoofd. Als dat zo is, dan hebt u misschien het spuitje betaald door middel van de geldstukjes, die u gestopt hebt in een zendingsbusje. Dan geldt de dankbare glimlach ook voor u! Ik weet niet of James Tallach de bezitters van de ossen een fooi heeft gegeven. Is dat zo, dan hebt u met uw giften een arme neger in de rimboe blij gemaakt.

Deze twee voorvallen zijn zaken, die alleen de buitenkant van het leven raken. Daar is in de eerste plaats geen zending voor nodig. Er zijn dingen van meerdere waarde; blijvende zaken, die de eeuwigheid kunnen verduren.

Zullen we daar volgende keer eens naar luisteren?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen