„De Grieken een dwaasheid"

HET WOORD IS AAN een van onze jonge vrienden met zijn inleiding gehouden op de vergadering van de ring Gouda van jongelingsverenigingen der Ger. Gem. op 12 dec. 1958.

„Maar wanneer de volheid des tijds gekomen is, heeft God Zijn Zoon gezonden."

De volheid des tijds, waarover Paulus spreekt in Gal. 4 : 4, betekende behalve de vervulling der moederbelofte ook, dat de akker der toenmalige Romeinse maatschappij rond de Middellandse Zee toebereid was door de Heere, om het zaad van het Evangelie te ontvangen.

Willen we Paulus' optreden op de Areopagus, gezien tegen de achtergronden van zijn tijd, begrijpen, dan is het noodzakelijk, dat wij op deze toebereiding dieper ingaan! Alexander de Grote, de Griekse veroveraar, had in zijn hele rijk de Griekse beschaving ingevoerd, die zich met de bestaande barbarencultuur vermengde tot het Hellenisme.

Deze beschavingsvorm bracht o.m. met zich mede, dat men overal één taal sprak: Het Grieks. Paulus kende dus geen grote taalmoeilijkheden op zijn reizen.

Het tweede punt, waarop ik wil wijzen is de vertaling van het Oude Testament in het Grieks door zeventig Joodse geleerden: De Septuaginta. Paulus behoefde dus niet naar goede vertalingen van bijbelse begrippen als rechtvaardigheid te zoeken, maar kon deze vinden in de Septuaginta, die lang voor Paulus' komst al tot stand gekomen was.

Bovendien bevredigde de godendienst de Grieken niet meer. Door de handel over de grote Romeinse heerwegen, waren zij in aanraking gekomen met tientallen heidense volken. Dit leidde hen tot de gedachte, dat alle volken op hun eigen manier dezelfde goden dienden. Iedere godsdienst kon daarom waardevolle aspecten voor cle Griek bevatten; hetgeen een menging van godsdiensten ten gevolge had, bekend onder de naam Synkretisme.

Is het wonder, dat het gewone volk zich van deze godenwereld afkeerde? Immers de afgoden konden de vraag die in ieder mens ingeschapen is, „wat komt er na clit leven" nooit bevredigend beantwoorden. Dat kan Gods Woord alleen! Arme Grieken. Zij wendden zich tot de Oosterse mysteriediensten, die door een geheimzinnig ritueel het antwoord dachten te kunnen geven. Van betekenis is dat het volk in deze mysteriediensten o.m. hoorde spreken van „verlossing", zodat men met dit begrip niet onbekend was.

De intellectuelen konden zich ook niet thuis voelen bij het Synkretisme. Zij probeerden langs filosofische weg, van de mens uit dus, een levensbeschouwing te vinden. Zo ontstonden o.m. de stelsels van Epicurius en van Zeno; wiens volgelingen Stoicynen genoemd werden, omdat hij in de stoa poikile, of bonte zuilengang te Athene les gaf (4e eeuw voor Christus).

Samenvattend kunnen we zeggen, dat

de Heere in zijn grote Voorzienigheid de wereld had voorbereid op de zendingsboodschap der Apostelen. Dit blijkt uit de éne Griekse taal, die gesproken werd, de Septuaginta, en het zoeken naar zekerheid door het Griekse volk. Paulus heeft Beréa, de stad waar de Joden de scharen beroerden, verlaten en is door Gods Geest geleid, op weg gegaan naar Athene. Athene, brandpunt van wetenschap en Synkretisme, stad van vergoding van menselijk denken en natuurkrachten. Paulus wordt vervuld met een heilig vuur tegen de afgoderij, doch eer de apostel zich over deze godsdienstverdwazing uitlaat, gaat hij naar de synagoge. Helaas! Joden en Jodengenoten verwerpen zijn boodschap van Christus en Dien gekruisigd, van genade door het geloof alleen en niet uit de werken. Zij handelen (twisten) met hem! De afgoderij moge Paulus gesmart hebben; de eigengerechtigheid van zijn volksgenoten ontroert zijn ziel zó, dat hij getuigt in de Romeinenbrief: „Het is mij tot een grote droefheid en gedurige smart!" Doch als de Joden hem niet willen horen, dan heeft hij, Paulus, Gods Woord te brengen aan de heidenen.

Vers 21 zou ons gemakkelijk tot een verkeerde conclusie kunnen brengen en daarom verplaatsen we ons in het Athene van de grote staatsman Pericles (±:400 voor Chr.) De stad Athene bezit cle hegemonie over al de andore staten. Naast deze machtspositie zien wij echter een grote bloei van handel, kunst, wetenschap en vooral van de filosofie optreden. De filosofen uit deze tijd disputeren ook, maar de arbeid wordt niet veracht. Alleen, het slaaf zijn, het dienen van een meester, is hen een gruwel evenals het beroep van kleinhandelaar, waarin zij een soort economische parasiet menen te zien.

Athene's bloei verdwijnt. De havenstad Korinthe komt op. Andere filosofen brengen hun leer, doch zij kunnen in cle schaduw van een Socrates en een Plato niet staan. De arbeid, het „werk" wordt door hen veracht en zo ontstaat de situatie die de Evangelist Lukas ons tekent in vers 21: „Die van Athene nu besteedden hun tijd tot niets anders, dan om wat nieuws te zeggen en te horen."

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen