Kerstfeest

Tegen het einde van het jaar raakt heel de wereld in „Kerststemming". Alles werkt daartoe mee. De dagen worden korter, de temperatuur wordt al maar kouder. De scholen geven vacantie. Het is dé tijd om in gezellige familiekring door te brengen, rondom de huiselijke haard. Buiten guur en donker. Binnen wordt het gezellige kunstlicht ontstoken. Buiten alles dor, binnen een mooie hulsttak met frisse rode bessen, of een ander fel rood bloemstukje tussen het fijne groen, met hier en daar een kaarsje. De kranten verschijnen in dubbel formaat, ze geven boeiende verhalen en prachtige platen. Veel oude en nieuwe „Kerstversjes" of „Kerstgedichten" spreken zo tot het gevoel.

In sommige kerken worden „Kerstwijdingsavonden" gehouden. In menig huis brandt de „Kerstboom" met haar vele lichtjes. En bijna ieder komt onder de bekoring van de „echte" (!) „Kerstsfeer". In het gevoel leeft men het Kerstfeest zo van harte mee.

Maar heeft zulk een „Kerstfeestviering" nu iets uit te staan met de nederige geboorte van Christus in een beestestal? Leert dit door mensen ontstoken kunstlicht ons iets verstaan van Hét Licht, dat ontstoken is in de Volheid des Tijds? Moeten nu die pas ontloken bloemen en dat frisse groen ons te verstaan geven de ware betekenis van het nieuwe leven, dat door de komst van de Zaligmaker verworven is? Zou nu door die afbeelding van de geboorte van de Messias, en door vaak sentimentele verzen ons de kennis van de Zoon des Mensen worden bijgebracht? Zou er van zulk een „Kerstwijdingsavond" enige kracht uitgaan om in het hart van een dode zondaar de ware belofte te werken aan die geboren Koning in de kribbe.

Zulk een Kerstfeest vieren is niets anders dan een overgeven aan vleselijk genot. Wanneer we menen, dat zulk een „Kerstsfeer" ook maar enige indruk op ons zal maken, dan is dat niets anders dan een werken op het gevoel, op het sentiment, het gaat buiten het hart orn. Dat we genoeg hebben aan het kunstlicht van een kaars, aan een kerstboom die ons boeit, aan schone kleuren, die ons imponeren, aan schone woorden zonder ware inhoud, die ons vervoeren, is een bewijs, dat we zelf geestelijk nog in het duister leven, en dat ons geestesoog, dat van nature blind is, niet door Gods Geest is geopend, om gezicht te krijgen op het wonder van de Vleeswording des Woords. Er is dan geen ware behoefte aan die Grote Verlosser, maar we hebben dan genoeg aan hetgeen we zien en beleven.

En of we nu opgevoed zijn in een wereldse omgeving waar men uit zucht tot feesten en vormendienst een „Kerstfeest" naar eigen gedachten „viert", of clat we in een streng Gereformeerd gezin zijn opgegroeid; wanneer we zelf geestelijk in het duister leven, is het geen wonder, dat we zoeken naar een bevrediging der zinnen.

En daarom is er in eigen kring zoveel te herzien. De weg naar het werelds vermaak, en het zinnelijke genot gaat stap voor stap. Elk jaar willen we een beetje verder. En het begin van die weg lijkt zo onschuldig. En als we éénmaal de eerste, ogenschijnlijk zo onschuldige stap goedpraten, dan kunnen we een ander, die een stap verder gaat niet meer bestraffen, en een jaar later gebeurt in ons gezin hetzelfde. En wat onderscheidt ons dan van de „nieuw" heidense Kerstfeestviering door de wereld?

Ook in de beschouwing van de Heilshistorie door de Christelijke pers, of de z.g. Christelijke Illustratie, [wordt het ware Heilsfeit zo dikwijls te kort gedaan, of totaal miskend, door een bloem-

lezing te geven van de uiterlijkheden, en de ware betekenis te verzwijgen.

Zelfs in Gereformeerde kringen, waarvan we het niet verwachtten en nog minder hoopten, bemerken we een neiging in die richting. We lazen een artikel waarin als volgt werd gesproken over Bethlehems stal:

„Elk jaar maakt cle Christenheid zich op en gaat in de geest naar Bethlehem, en knielt bij de kribbe. Doen wij dat ook, jij en ik? Ja, natuurlijk, wij moeten het wel in de geest doen. Want wij kunnen moeilijk met de Kerstdagen een uitstapje naar Palestina maken. Want., om nog eens even te staan op die plek, waar Jezus geboren is! Lijkt je „dat niet wat? "

Aan cle Oostkant van het oude stadje Bethlehem, daar heb je de kerk der geboorte. Al heel oud vanzelf. Welnu, in die kerk (N.B. een Roomse Kerk; schr.) bevindt zich een spelonk of grot, waarvan de overlevering zegt, dat daar vroeger de stal was, waar Jezus geboren werd. Langs 2 marmeren trappen, die naar omlaag voeren kom je er in. De grot is 12 m lang en 4 m breed en 3 m hoog, helemaal bekleed met marmer, wit, zwart en rood geaderd, verlicht door 32 vergulde lampen. In de grot zijn 2 nissen, één aan de Westkant, daar zou de kribbe van Jezus gestaan hebben; één aan de Oostkant, daar zou de plaats van Jezus' geboorte zijn."

Kun je het nu een beetje voorstellen? En kijk nu eens daar, in die nis aan de oostzijde. Wat zie je daar? Een zilveren ster! Er staan letters omheen gegrift, 't Is Latijn. Het betekent: Hier is Jezus Christus uit de Maagd Maria geboren. Is clat niet om even stil van te worden? Hier, op deze plaats is het dus gebeurd, wat de profeet Micha al zoveel eeuwen tevoren had aangekondigd.

Hier.... o, blijf nu even mediteren, op de plek van Jezus' geboorte, in de „stille glans van het lamplicht, bij de zilveren ster".... Hier is Jezus Christus uit de Maagd Maria geboren.

Jezus! Heiland! Hebt Gij dat voor ons willen doen? .... Hebt Gij hier willen komen om ons zalig te maken.... ? Is uw liefde zo groot „Is het niet heerlijk om naar Bethlehem te gaan, al is het dan ook „in de geest." Daar wordt het oude evangelie weer nieuw! Daar knielt een mens en bidt. In Bethlehem bij de zilveren ster. Heb jij het ook al gedaan? ...."

We gaven hier maar eens één voorbeeld, dat met vele anderen aan te vullen zou zijn. Meestal komt het hierop neer, dat men een zinnelijke voorstelling maakt van het Kerstgebeuren, en dat door woord of beeld in gedachten wil brengen, en daar heeft men genoeg aan ter zaligheid. Het is in wezen niets anders dan wat de Roomsen doen door een kerststalletje in huis te halen, en daar bevrediging in zoeken.

We hebben het bovenstaande niet aangehaald om daarmee te zeggen, dat wij beter zijn. Ook onze aard is van nature even verdorven als van de Atheners die alleszins als godsdienstig waren, die ook een godsdienst uitdachten naar het vlees, en naar eigen verstandelijke overlegging, en omdat ook wij zo spoedig geneigd zijn die weg op te gaan, moet bij het begin gewaakt worden.

Voor die geboren Koning was geen plaats in de herberg. En voor die verhoogde Koning is er nu ook geen plaats in ons hart. En dat is nu de oorzaak, clat we een koning uit denken naar ons inzicht, en naar menselijke overleggingen.

Nu is het voor ons allen zo onmisbaar nodig, dat we door Gods Geest wedergeboren worden, opdat ook in ons hart een nieuw en geestelijk leven gewerkt wordt.

Dan zullen al die uiterlijkheden ons niet meer bevredigen, en zullen we aan al die vormendienst niet meer mee willen doen, maar dan zullen we onszelf leren kennen als armen van geest, die door Hem met goederen vervuld worden.

Dan maakt die Koning in ons hart plaats voor Zichzelf.

De Heere geve het ons allen uit genade. Dan zal het waarlijk Kerstfeest zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen