Kerkelijk besef

(25).

Omdat onze lezers wat ongeduldig worden en verlangen naar voortzetting der gewone beschrijvende artikelen, zal ik me in de beantwoording van alle tot nu toe binnengekomen correspondentie wat moeten gaan bekorten.

Lezer in Zoetermeer: in uw brief, waarvoor mijn hartelijke dank, staan zaken, waarmee ik het gedeeltelijk eens en gedeeltelijk oneens ben, met name de visie op de Herv. Kerk, die — ik zou haast zeggen — de „gangbare" onder ons genoemd moet worden, maar alles, wat gangbare traditie is, betekent nog niet, dat dit juist is, conform de Schrift. Ik wil opmerken, dat het voor iedereen, die niet ziende blind noch horende doof is, thans na de jongste beslissing over de vrouw in het ambt zonneklaar moet zijn, dat de Herv. Kerk van na 1816 beslist niet de reformatorische kerk der vaderen genoemd kan en mag worden. Dit was al het standpunt onzer gemeenten in de vorige eeuw (men leze er het boekje van ds. Engelberts maar eens grondig op na!) en dit blijve het nu nog. Ja, juist nü, nu deze kerk — volgens uitlatingen van 'n vooraanstaand Hervormd-Gereformeerd predikant zelf — totaal van gedaante veranderd is en in bestuursvorm Remonstrants geworden en als de volgende synodale stap, die reeds op de lopende agenda staat: het beroepingswerk van boven af te gaan leiden en beheersen, dóórgaat (en waarom zou dit niet? Men heeft nu eenmaal de macht en de meerderheid daartoe!), 'n episcopaals-hiërarchisch bestuurd genootschap, dus in feite n op Roomse wijze bestuurde „kerk" zal worden. Als leden der Geref. Gemeenten kunnen wij on-mo-ge-lijk de Herv. Kerk met haar nieuwe (Barthiaanse) koers verdedigen of er zelfs nog wat goeds van verwachten, gezien de anderhalve eeuw van „onwaarachtig geschipper met de waarheid en met de beminnaars van de waarheid" (Deze uitdrukking is geen vinding van mij, maar van n Hervormd gebleven(!) Christen-historicus). Voor ons, Geref. Gemeenten, gelden nog onveranderd onze met de Schrift in overeenstemming zijnde belijdenisgeschriften der ware vaderlandse kerk. En deze belijdenis bindt de waarheid van cle ware kerk aan cle uitoefening (dus niet: toelating, duiding in die kerk!) van cle zuivere prediking van het woord. Dit alleen mag in de ware (vaderlandse) kerk gepredikt worden. Het is 'n onoplosbaar raadsel (en ik wilde graag, dat men daar eens 'n antwoord op zou kunnen geven), clat zij, die in cle Herv. Kerk nog begeren te leven naar deze belijdenis, het kunnen uithouden in 'n kerk, waar op éénzelfde zondag op éénzelfde preekstoel, bijgewoond door éénzelfde kerkeraad (dus gedekt door éénzelfde ambtelijk gezag!) in cle ene dienst de waarheid en de Christus der Schriften worden verkondigd en in de andere dienst 'n „verbleekt", maar soms ook 'n rasecht humanisme of pure vrijzinnigheid of bedekt socialisme aan de gemeente als „de weg des heils" wordt gepredikt. Als mannen van Gereformeerde belijdenis zit men met pure loochenaars van de aloude waarheid in éénzelfde kerkeraad en in allerlei vergaderingen; als Gereformeerde belijders laat men de brute ontkenners ervan toe aan het Heilig Avondmaar, waardoor deze heilige dis op Gode-tergende wijze ontheiligd wordt. Men maakt zich thans bijzonder druk over hem of haar, die de boodschap zal brengen, maar is DE BOODSCHAP niet oneindig betekenisvoller? ? ? Om cle kwestie van de boodschapster vraagt men zich ineens af: „Zullen we nog blijven of heengaan? ", wat dan weer concluderend m'tloopt op: „We blijven ten allen tijde." Maar om de kwestie van de boodschap zelf is nog nooit de vraag gerezen: „Blijven of heengaan? " Was het in de vorige eeuw, in cle dagen, toen ds. Engelberts zijn geschiedenis van onze gemeenten schreef, al niet precies eender: „Zijn er dan geen vrome, godvrezende leraars meer in de Herv. Kerk? Ja zeker, vrome nog wel, maar getrouwe? Zijn ze ook getrouw in hun ambt." Indien ze getrouw opkwamen voor de waarheid Gods in Jezus Christus, gewis,

ze zouden uit deze synagoge geworpen worden en naast ons komen te staan, eenzelfde lot delend als ds. H. de Cock, ds. Ledeboer en zovele andere getrouwen. Een kerk, die waarheid en leugen op voet van gelijkheid (waarbij vanzelf de vader der leugenen de meerderheid en macht krijgt door zijn listige, met duivelsnaaigaren gesponnen inzettingen) laat verkondigen, kan DE kerk des Heeren, niet zijn.

Tussen de Herv. Kerk en ons staat nog steeds de acte van afscheiding: „Wij verklaren te zullen terugkeren, totdat en zodra de Herv. Kerk zal terugkeren tot de waarachtige dienst des Heeren, tot de zuivere leer, dienst en tucht der vaderen." Het „totdat" is anno 1958 nog van kracht.

Lezers, leest dit krachtige, in gespierde zuiver confessioneel-Gereformeerde taal geschreven document der Afscheiding toch eens allemaal na, ge zult er vaster door in uw schoenen staan in onze tijd van geestelijke en kerkelijke verwarring. De brief uit Biggekerke: inderdaad nemen wij als kerkgroep 'n eigen plaats in, die door ons verdedigd moet en kan worden. Ingeval wij hiertoe on-machtig of onwillig zijn, verspelen wij ons recht op die plaats en zijn we verplicht elders 'n onderdak te zoeken. Terecht stelt u, dat erkenning van eigen bestaansrecht niet automatisch eng kerkisme betekent. Allen, die in alle kerkgroepen van Gereformeerde wortel, de waarheid liefhebben, hebben elkaar juist nu hard nodig. Maar dat zal moeten „tegen eigen vlees en wil'' in, dus met terzijdestelling van eigengemaakte standpunten. Van harte eens met uw uitvoerige toelichting!

Beste Dordtenaar, u schrijft maar gewoon aan mij als „Kerkman", als zodanig schrijf ik immers in ons blad. Over het predicaat „weleerwaarde" of „eerwaarde" behoeft u zich dus in dit geval geen zorgen te maken. Het deed me genoegen te lezen, dat uw j.v. het onderwerp „IC besef" als regelmatig terugkerend punt op de agenda geplaatst heeft. Als antwoord op uw vraag inzake publicatie van de gehele acte van afscheiding diene, dat ik volgaarne hiertoe bereid ben, omdat dit stuk (zo waardevol voor bepaling van ons kerkelijk standpunt, zie boven!) zo bitter weinig gekend wordt onder onze mensen. Wat uw andere vraag over bepaling van eigen standpunt aangaat, vanzelf moeten we eerst ook weten, hoe andere over zichzelf èn over ons denken. De discussie komt dan niet in de lucht te hangen. In 't andere geval is discussie zelfs niet mogelijk. Bedankt voor uw gezonden knipsels, waarvan ik t.z.t. gebruik hoop te maken. De lezer uit Middelburg, van wien ik in zijn eerste brief de gezochte opgave kreeg van het citaat uit één der boekjes van ds. H. de Cock, waarvoor ik m'n dank reeds uitsprak, en van wien ik later nog 2 brieven kreeg, stuurde mij 'n op de j.v. gehouden inleiding toe voorplaatsing in ons blad, na de oproep aan de jongeren om zelf actief te gaan worden. Ik heb uw inleiding doorgezonden naar de redactie, daar het niet tot mijn competentie behoort, te beslissen, wat er in ons blad geplaatst zal worden. Zijn er meer meisjes en jongens, die 'n artikel of inleiding hebben, stuur ze gerust in, niet aan mij, maar aan de redactie. De titels, die de lezer mij zond voor te houden inleidingen zijn — voor hen, die ze weten willen — te vinden in het reeds door mij genoemde boek van dr. F. L. Bos: „Kruisdominees". Uit deze Kruisgemeententijd, waarover ik zeer binnenkort weer hoop door te gaan, valt heel veel behartigenswaardig op te merken. Aan allen: vergeten jullie — als je op vakantie gaat — niet, een of ander kerkhistorisch boekje mee te nemen in je koffer of in je bagage-tassen achterop je voertuig, voor cle regenachtige dagen, als je toch binnen zit? Doen, hoor!

p.a. Adm. „Daniël", Ridder van Catsweg 244a, Gouda.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen