DE KLAAGMUUR

„En het zal te dien dage geschieden, dat Ik Jeruzalem stellen zal tot een lastige steen alle volken; allen, die zich daarmede beladen, zullen gewisselijk doorsneden worden; en al de volken der aarde zullen zich tegen haar verzamelen." (Zach. 12 : 3).

Profetieën worden vervuld. Natuurlijk moet men voorzichtig zijn en voor een hedendaags gebeuren maar niet zo een tekst uit het Oude Testament nemen, maar in zekere zin kan men toch van het Jeruzalem van nu zeggen, dat het een lastige steen is voor alle volken. Op de vergaderingen van de Verenigde Naties heeft men gesproken, om de'stad Jeruzalem tot internationaal gebied te verklaren. Maar Israël en de Arabieren hebben gestreden om het bezit van de Heilige Stad. Het resultaat is geworden, dat de oude stad binnen de muren tot het Koninkrijk Jordanië behoort. Israël heeft het z.g. „Nieuwe Jeruzalem", de stadswijken van de laatste halve eeuw. Tussen de beide grenslijnen is een „Niemandsland." Prikkeldraadversperringen beletten liet verkeer tussen de oude stad en het Israëlische Jeruzalem; de enige doorgang is bij de z.g. „Mandelbaum-Gate", een open plek waar een huis is platgeschoten. Daar staan aan weerszijden cle soldaten van Israël en Jordanië, de vinger aan de trekker.

Het Joodse deel van de stad is dus niet cle stad met cle rozenrijke oude geschiedenis. Slechts het kleine gebied van de oude roestheuvel, cle traditionele Sion, behoort tot Israëls grondgebied. De rest van hun oude woonsteden moeten de Joden missen. Ze mogen ook niet meer naderen tot cle vermaarde Klaagmuur. Deze muur was cle plek, waar tot 1948 de gebeden nimmer verstomden. Het is een deel van cle muur, die eens om het tempelplein werd gebouwd.

De Klaagmuur is opgebouwd uit reusachtige steenblokken, welke een rest zijn van het bouwwerk van Herodes de Grote. Daaronder zijn nog natuurblokken van de tempel, gebouwd in de dagen van Nehemia.

De Engelse geleerde Warren heeft hier opgravingen verricht en toen onder de muur nog oudere steenblokken gevonden; dit fundament is afkomstig van de tempel van Salomo.

Bij cle onlusten in 1929 is hevig getwist om het bezit van deze plaats. Een commissie van cle toenmalige Volkenbond heeft in 1932 cle uitspraak gedaan, dat de Klaagmuur in feite een bezit der Arabieren is, maar clat aan de Joden het recht werd verleend, te allen tijde hier te bidden.

Zo hadden cle Joden dus geen eigendomsrecht meer op de Klaagmuur, de muur waaraan zij door de traditie toch zo sterk gehecht zijn. In de Joodse geschriften wordt gezegd, dat het wonen Gods op aarde niet van deze tempelmuur wijkt en dat daarom deze muur niet zal aangegrepen worden door de verbrokkeling en de verwering, dat cle Klaagmuur niet zal vergaan.

Sinds eeuwen kwamen Joden uit allerlei landen om hier te bidden. Nooit was deze muur zonder biddende Joden. De plaats is voor het Joodse bewustzijn dan ook omgeven met legenden. In de donkerheid van de nacht kirt hier vaak een witte duif met treurende stem. In de morgenstond schitteren de dauwdroppen op de grote steenblokken: an weent cle Klaagmuur met Israël mede. Tussen cle steenblokken hebben vrome pelgrims spijkers in de voegen geslagen als een zinnebeeld van zegen, daarbij geleid door de woorden uit Jesaja 22 : 23: En Ik zal hem als een nagel inslaan in een vaste plaats; en hij zal wezen tot een stoel der ere voor het huis zijns vaders." Een andere vertelling verhaalt, hoe bij de bouw van de tempel juist aan de armen uit Israël werd opgedragen deze muur te bouwen, welke taak zeer moeilijk was en veel inspanning vroeg. Toen nu de ontzaglijke dag kwam van de verwoesting des tempels, daalden Engelen Gods uit de hemel en zij breidden hun vleugelen uit over de westelijke muur en zij spraken de woorden: Deze muur, deze arbeid der armen zal niet verwoest worden."

Ook daarom is voor de Joden deze muur heilig.

De biddende Joden in de smalle steeg voor de Klaagmuur bepaalden zich niet alleen tot vrome spreuken en gebeden. In de reten van cle steenvoegen staken zij vaak briefjes, waarop hun wensen werden geschreven. En de dikke grasdotten, die hier groeien en bevochtigd worden door de dauw, werden vaak meegenomen als een genezend kruid voor de zieken.

Alle dagen waren hier Joden. Doch vooral op vrijdagmiddag kwamen er velen samen. En op sommige dagen was er een dichte menigte opeengeplakt in de nauwe steeg voor cle Klaagmuur. Het allermeest op de 9de van de maand Ab, de dag van de herinnering aan de verwoesting des tempels. „Op deze dag was ik bij de Klaagmuur, " schrijft dr. A. van Deursen, „in 1935. Het was treffend om te zien, hoe de gelaten der Joden hun smart vertolkten, hoe zij hier jammerklachten aanhieven en hoe velen hun stem ophieven en weenden. Er was een godsdienstige hartstocht, die ontroerde en verbaasde. En boven op de muur van de steeg en bij de Klaagmuur zelf zaten en stonden Engelse soldaten, die kalm en onbewogen de orde handhaafden; zij moesten voorkomen, clat er twisten tussen Joden en Mohammedanen oplaaiden."

Zo was deze Klaagmuur een heilige plaats voor het Joodse volk, maar tevens een plek, waar cle spanningen tussen Joden en Mohammedanen soms hevig waren.

En thans ziet men geen Joden meer bij cle oude Klaagmuur. De Joden worden niet meer toegelaten in cle oude stad, die in het gebied ligt van het Hasjemietisch koninkrijk Jordanië. En nu is het eenzaam geworden aan de Klaagmuur

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen