VRAGENBUS

C. K. te W. vraagt hoe ik denk over het kopen in Roomse zaken.

Antwoord: Laten we van het standpunt uitgaan, dat we onze inkopen zo mogelijk doen bij onze eigen mensen. Dat lijkt mij een plicht. Er kunnen echter omstandigheden voor doen, dat dit onmogelijk is. Men zij dan echter voorzichtig. Niet alleen is Rome een gevaar, maar ook de Jood en de communist.

Als de apostel in Galaten 6 : 10 zegt, dat wij goed moeten doen aan allen, maar meest aan de huisgenoten des geloofs, clan ziet dit voornamelijk op liefdebetoning gelijk de Statenvertalers opmerken, n.1. armen of anderen, die onze hulp nodig hebben.

J. V. te E. vraagt: „Hoe moeten wij het verstaan, dat de Bijbelverklaring van Dachsel in 2 Samuël 24 in de verklaring spreekt van de theocratische roeping van David, , terwijl toch met Samuëls aftreden en Sauls koningschap een einde was gekomen aan de theocratische regering, Is David dus een theocratisch koning of niet? "

Antwoord: Theocratie is gevormd door de samenvoeging van twee Griekse woorden, n.1. theos wat God betekent en kratein, wat zoveel wil zeggen als heerschappij hebben of regeren. Derhalve betekent het „Godsregering." Het woord is eerst gebruikt door Flavius Josefus en is sedert algemeen gebruikelijk geworden cm aan te duiden cle bijzondere verhouding, waarin het volk Israël tot God stond. Het wil zeggen, dat de regering over Israël onmiddellijk door God zelf werd uitgeoefend. De gehele wetgeving, niet slechts, die het Godsdienstig leven van Israël betrof, maar ook de moraal en ook welke betrekking had op de maatschappelijke orde en de staatsinrichting. Dat verder het nationale optreden van Israël voortdurend door uitdrukkelijke geboden Gods werd beheerst. Zo geschiedde de tocht der kinderen Israëls geheel op aanwijzing des Heeren. Dat blijkt uit het laatste vers uit Num. 9. Daar toch lezen we: „Naar de mond des Heeren legerden zij zich en naar de mond des Heeren verreisden zij; zij namen de wacht des Heeren waar, naar de mond des Heeren door de hand van Mozes." Insgelijks werd de oorlog tot het veroveren van het land Kanaan geheel door Goddelijke aanwijzing gevoerd.

Zijn meest in het oog springende uitdrukking vond deze theocratie wel hierin, dat Israël althans aanvankelijk geen souvereine drager van het overheidsgezag had. Mozes wordt wel in Deut. 33 : 5 „koning" genoemd, maar dit is niet in eigenlijke zin bedoeld. Mozes was de middelaar tussen God en Zijn volk. Hij bracht de Goddelijke wil over. Ook na Mozes ontbrak het in de eerste tijd aan een drager van het centrale overheidsgezag. Noch bij Jozua, noch bij de Richters is zo iets te vinden. Eerst tegen het einde van de Richterentijd, dus tegen het einde van Samuëls leven, komt onder het volk de begeerte naar een drager van het centrale gezag op. Het volk vraagt om een koning, zoals al de volkeren hebben. In deze vraag openbaart zich verzet tegen de theocratie. Toch moet dit verzet niet gezocht worden in de begeerte naar een koning op zichzelf, maar in de stemming waaruit deze begeerte voortkwam. Israël wilde zijn als de andere volken en daarin lag een miskenning van de bevoorrechte positie, clie het genoot, een verwerping van de onmiddellijke besturing door God, welke andere natiën misten. Daarom zeide cle Heei'e dan ook tegen Samuël: Zij hebben Mij verworpen clat Ik geen koning over hen zal zijn."

Maar het koningschap was op zichzelf met de theocratie zeer goed verenigbaar. In cle wet was met een toekomstige instelling van het koningschap reeds gerekend. Dat kunt u lezen in Deut. 17 : 14—20. In David, de man naar Gods hart, wordt een zodanig koningschap verwezenlijkt, waarbij de Theocratie ongerept blijft. De koning wordt dan het orgaan, waardoor de Heere Zelf Zijn heerschappij uitoefent. Aan de koning wordt dan de wil des Heeren bekend gemaakt door de profeten. Het was de zonde van Saul, dat hij niet gehoorzamen wilde. Hij erkende de Godsregering niet en dat werd zijn val. Zijn eigenmachtig optreden, in tegenstelling met de uitdrukkelijke wil Gods, hem door de profeet Samuël bekend gemaakt, bewees dat hij onwillig was zich als orgaan des Heeren te gedragen.

In later dagen ontaardt het koningschap hoe langer hoe meer. Toch zien we on-

der verschillende vrome koningen nog altoos het karakter der Theocratie gehandhaafd.

M. v. d. B. te M. vraagt wat het woord „Apostolaat" betekent.

Antivoord: Het woord „Apostolaat" staat vanzelf in verband met het woord „Apostel." Het wordt de laatste tijd veel gebruikt in Hervormde kringen. Apostolaat moet onderscheiden worden van het pastoraat. Het laatste ziet meer op de bearbeiding van de leden der kerk. Vandaar dat men ook spreekt van Pastorale brieven en dan denkt men i.z.h. aan de brieven van de apostel Paulus aan Timotheüs en Titus. Daarin geeft Paulus allerlei aanwijzingen inzake de ambtsdragers der gemeente, hun vereisten, hun arbeid, hun leer. Wel handelen deze brieven ook over andere zaken, b.v. over dwaalleraren en moeilijke tijden, die komen zullen. En in zoverre geeft deze naam geen volledige aanduiding van de inhoud. Maar deze heeft toch zijn middelpunt in de uiteenzetting, „hoe men in het huis Gods moet verkeren" en dat de gelovigen „matig en rechtvaardig, en Godzalig zouden leven in deze tegenwoordige wereld."

Plet apostolaat richt zich naar buiten. We zouden dus kunnen zeggen, dat het alle middelen te baat neemt, om de buitenkerkelijke mens te brengen tot de kerk. Daartoe moet dan b.v. ook dienen inwendige en uitwendige zending.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen